Dali, The Madonna of Port Lligat, 1950

Αναλύουμε συνέχεια το Κυπριακό από καθαρά πολιτική σκοπιά, αλλά δεν έτυχε να δω κάποια κοινωνική ανάλυση με ψυχολογική προσέγγιση.

Η δική μου γενιά – αυτή που γεννήθηκε μεταξύ 1980 και 1990 – είναι ουσιαστικά η γενιά που κληρονόμησε το Κυπριακό πρόβλημα. Αρκετά χρόνια είχαν περάσει για να ηρεμήσουν τα ταμπούρλα του πολέμου και να γίνει το status quo τρόπος ζωής.

Στο δημοτικό, οι δάσκαλοι/ες αναμασούσαν τα ίδια και τα ίδια. Φιλολογούσαν για μοιρασμένες πατρίδες, επαναλαμβάνοντας το πόσο μικροί σε μέγεθος είμαστε δίνοντας του μάλιστα γενική επέκταση. Ο πεσιμισμός ήταν σε πρώτη ζήτηση και τα χέρια ήταν μονίμως σηκωμένα ψηλά. Μια ζωή αδικημένοι, γεγονός που φρόντιζαν να προβάλλεται στις «εθνικές» «γιορτές», στα εξώφυλλα με το «Δεν Ξεχνώ» και γενικά όπου υπήρχε η παραμικρή ευκαιρία. Μεγαλώσαμε λοιπόν, με την αντανάκλαση του πολιτικού προβλήματος στην καθημερινότητά μας.

Αν ο τομέας μου ήταν η ψυχολογία θα με ενδιέφεραν οι ψυχολογικές επιπτώσεις του Κυπριακού προβλήματος στη συγκεκριμένη γενιά. Μιας και δεν είναι θα προσπαθήσω απλά να δώσω τη δική μου ανειδίκευτη σκοπιά.

Νομίζω ότι δικαιολογούνται πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά που έχει ο σύγχρονος Κύπριος. Αν όλη σου τη ζωή βομβαρδίζεσαι με αρνητισμό και υποβάθμιση (σε συνολικό επίπεδο), είναι λογικό στο τέλος να σου έχει επιβληθεί κοινωνικά η αντίληψη ότι είσαι παιδί κατώτερου θεού. Οι συνέπειες αυτού είναι μάλλον δυο. Δημιουργήθηκαν άμυνες που η πρώτη ενδεχομένως να εκδηλώνεται σαν ανάγκη υποβάθμισης των υπολοίπων λαών/φυλών για να υψώσεις μέσα σου τον εαυτό σου (βλ. οι Αμερικάνοι είναι βλάκες, οι καλαμαράες είναι όλοι φαφλατάες). Η δεύτερη άμυνα είναι η ανάγκη να νοιώσεις ξεχωριστός μέσω υλικών αγαθών, άρα αρχοντοχωριατισμός και ενεχυροποίηση της ζωής σου στις τράπεζες.

Για όλα αυτά, δεν φταίει φυσικά η εισβολή. Το γεγονός ότι διαχειριστήκαμε με τέτοιο τρόπο τις συνέπειες της είναι καθαρά δική μας ευθύνη. Το ότι έχουμε ένα εκκολαπτήριο εθνικιστών για εκπαιδευτικό σύστημα είναι επίσης δική μας ντροπή και κανενός άλλου. Νομίζω ότι είναι καιρός να σεβαστούμε τον εαυτό μας, σεβόμενοι το μέλλον της επόμενης γενιάς και να κάνουμε ότι μπορούμε για να μην βιώσουν τα εκπαιδευτικά μας χάλια. Αρχή σε αυτή την προσπάθεια θα ήταν η αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας, μετατρέποντας το υπάρχον αναχρονιστικό σύστημα παπαγαλίας σε διαδικασία προαγωγής κριτικής σκέψης. Είναι καιρός να διδαχτούν οι διαφορετικές σκοπιές που μπορεί να έχει η ίδια ιστορία δίνοντας μπουνιά στις μονόπλευρες αναλύσεις που απλά φανατίζουν.

Είναι κρίμα να μουντζουρώνουμε τα μυαλά τον μικρών. Τα χρώματα είναι ομορφότερα, η ελπίδα είναι καλύτερη και το αποτέλεσμα θα είναι υποσχόμενο και προοδευτικό.