Ο Γιος του Ανθρώπου (1964) του René Magritte
Φαντάζομαι όλοι παρακολουθήσατε τις αναλύσεις για την περιβόητη οικονομική κρίση. Κάποιοι αριστεριστές μάλιστα λένε ότι πρόκειται για την αρχή της κατάρρευσης του καπιταλισμού. Στο μυαλό μου όλα αυτά ακούγονται σαν ευσεδοποθείες βολεμένων αστών (που μεταξύ μας, μια χαρά τους κάθεται ο καπιταλισμός).
Αυτό που αδυνατούμε να χωνέψουμε, ιδίως εμείς που είμαστε υπέρ ενός συστήματος με κρατικές παροχές* είναι ότι ο καπιταλισμός έχει πάντα εναλλακτικές λύσεις για να αποφύγει αυτή την κατάρρευση που εμείς περιμένουμε. Το καπιταλιστικό σύστημα, κάθε φορά που βρίσκεται σε κρίση, δανείζεται στοιχεία από τον σοσιαλισμό για να κρατήσει τον κόσμο ένα επίπεδο πάνω από την πείνα.
Ο στόχος είναι απλός και ξεκάθαρος. Αν ο κόσμος έχει φαγητό, όσο δυστυχισμένος και να είναι δεν πρόκειται ποτέ να εξεγερθεί. Οι πλείστες επαναστάσεις ξεκίνησαν από τη μεσαία τάξη (σε περιόδους πείνας) και υποστηρίκτηκαν από την κατώτερη τάξη η οποία πάντα είχε ρόλο ραχοκοκκαλιάς.
Όσο ο κόσμος έχει φαγητό και είναι απασχολημένος με το ξεπλήρωμα λογαριασμών από κάρτες και τηλέφωνα δεν πρόκειται να κάνει κάτι. Έτσι, κάθε φορά που κινδυνεύει να φτάσει σε επίπεδα πείνας, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις μεθοδεύουν σοσιαλιστικές μεθόδους για να σώσουν την κατάσταση. Μέχρι την επόμενη φορά… και την μεθεπόμενη..
Όπως έγραψε ένας φοιτητής από τη Νέα Υόρκη, «Αυτή η κρίση δεν είναι δική μου, διότι απλά δεν έχω τίποτα να χάσω» (credit: ANemos). Δυστυχώς όμως, οι αναταραχές στην οικονομία επηρεάζουν άμεσα τη μεσαία και κατώτερη τάξη. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο εκνευρίζομαι κάθε φορά που βλέπω ένα αριστερό να χαίρεται που βλέπει τραπεζίτες να μένουν χωρίς δουλειά (αλλά με παχουλές αποζημιώσεις).
Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ένα πιο ανθρώπινο κράτος, παρά να περιμένουμε την κατάρρευση της οικονομίας-κράτος και της επανίδρυσης του(ς) με τους δικούς μας όρους. Ο ρεαλισμός ήταν πάντα απών στις πιο μεγάλες στιγμές τις ανθρώπινης ιστορίας.
* Σύστημα με κρατικές παροχές, εννοώ την σύγχρονη δυτικοποιημένη μορφή σοσιαλισμού που στην Ευρώπη ονομάζεται Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.