Κύριε Χριστόφια μου,

Διάβασα χτες στην Guardian ότι βρέθηκες λέει στις Ευρώπες και σχολίασες την τακτική υποχωρήσεων της Ευρπώπης έναντι της Τουρκίας παρομοιάζοντας την με τον Χίτλερ (!!!).Ξέρεις πόσο μεγάλη ματσουτζιά ήταν τούτο; Αυτό είναι που λέμε «φάουλ». ΔΕΝ γίνεται πρόεδρος κράτους να μιλά από τα έδρανα των Βρυξελλών λες και βρίσκεται σε καφενείο.

Επίσης δε θυμίζουμε σε uptight τύπους κάτι που ήταν τόσο οδυνηρό και είναι τόσο απεχθές γι’ αυτούς. Είπες κάτι πολύ απλό και λογικό, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να υποχωρεί σε τόσο εξευτελιστικό (για το κύρος της) βαθμό και πρέπει να υψώσει το ανάστημα της στην Τουρκία, υποχρεώνοντας την να συμμορφωθεί με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες. Όπως λέει και ο Στροβολιώτης «στην Ευρώπη μιλάμε Ευρωπαϊκά πρόεδρε Χριστόφια».

Αύριο το απόγευμα θα βρίσκομαι στο Άμστερνταμ μέχρι τη Δευτέρα το απόγευμα. Που να πάω, τί να δω;

Έλλη Παππά*

Σήμερα η αριστερά πενθεί ένα από τα μεγαλύτερα της σύμβολα, την ηρωίδα ενός βιβλίου της. Η Έλλη Ιωαννίδου του βιβλίου της Διδώς Σωτηρίου «ΕΝΤΟΛΗ» απεβίωσε σε ηλικία 89 χρόνων. Η Έλλη του βιβλίου δεν είναι άλλη από την Έλλη Παππά της ιστορίας, αδερφή της Διδώς και γυναίκα του Νίκου Μπελογιάννη, του ανθρώπου με το γαρύφαλλο.

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα από εξώφυλλο σε εξώφυλλο χωρίς σταματημό και σημάδεψε την παιδική μου ηλικία.

Η Έλλη Παππά είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Λόγω βιωμάτων θα την χαρακτηρίζαμε «σκληροπυρηνική», αλλά η Παππά ξέφυγε από την παγίδα του συντηρητισμού και της εσωστρέφειας και προσέγγισε την ιδεολογία και την πρακτική της αριστεράς – εγχώριας και διεθνούς – με κριτικό μάτι και διαύγεια πνεύματος, χωρίς στερεότυπα και φανατισμό.

Αιωνία σου η μνήμη. Χρειαζόμαστε άτομα σαν εσένα που δεν αποδέχτηκαν τις δάφνες του ηρωισμού και επέλεξαν αντί αυτού να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση μέσω του βίου, της ταπεινότητας και της γλυκύτητας τους.

Αθήνα – Απεβίωσε η Ελλη Παππά

ΚΥΠΕ – ΑΠΕ – ΑΘΗΝΑ-Ελλάδα 27/10/2009 8:18:50 πμ

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα η Ελλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ’ Νεκροταφείο, όπου και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.

Η Ελλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Ελλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ου αιώνα.

Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο, με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της, όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».

Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που επίσης έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε. «Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Ολα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας.

Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.

Διέτρεξε όλο τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από το Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών. «Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ενωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.

Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Στη μεταπολίτευση, η Ελλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Εθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.

Το αρχείο της Ελλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

(ΚΥΠΕ-ΑΠΕ/ΓΒΑ)

* η φωτογραφία είναι της Μερσίνης Τζιμοπούλου

Δεν είδα την επίμαχη εκπομπή όπου αποχώρησε ο Τουμαζος Τσιελεπής καθώς βρίσκομαι εκτός Κύπρου (λινκ ευπρόσδεκτο). Δεν έχω λοιπόν ιδιαίτερη άποψη για τη διαφωνία αυτή καθ’ εαυτή αν και έχω τις επιφυλάξεις μου για τους μεγαλοδικηγόρους ιδίως τους ακροδεξιούς (τώρα θα μου πεις – και με το δίκαιο σου – ότι τουλάχιστον αυτοί παραδέχονται ότι είναι ακροδεξιοί μπουρζουαδες και δεν το παίζουν προλεταριάτο). Το μόνο που σκέφτηκα μόλις διάβασα για το «εν σε παιζουμε γιατί δεν έκανες δικηγορική άσκηση και είσαι απλά νομικός ενώ εμείς είμαστε οι pash-δικηγόροι» είναι ότι τόσα χρόνια το Κυπριακό το διαχειρίζονται ανειδίκευτοι (πολιτικά) δικηγόροι και νομικοί εγκλωβισμένοι στη κοντόφθαλμη τεχνική προσέγγιση τους, ανίκανοι να δούνε την ουσία χωρίς μεγεθυντικό φακό.

Τόσα χρόνια όταν βλέπαμε την αστυνομία να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, δηλαδή χωρίς ίχνος επαγγελματισμού και με κύριο χαρακτηριστικό της τον ρατσισμό μιλούσαμε για το κράτος της δεξιάς το οποίο κατά κάποιους ανέχεται και κατά κάποιους άλλους υποκινεί τέτοιες συμπεριφορές. Τώρα τί; Πως εξηγούνται τα χάλια μας; Πως εξηγούμε τις επιχειρήσεις «σκούπα», πώς εξηγούμε τις συλλήψεις μαθητών εν ώρα μαθημάτων και χωρίς ένταλμα σύλληψης; Τί κάνουν οι κυβερνώντες, ιδίως οι αριστεροί και αριστερίζοντες κυβερνώντες για όλα αυτά; Προς το παρόν μόνο δηλώσεις. Έχουμε ακούσει αρκετές. «Αριστεροί» και φαρισαίοι όπως γράφει ο Νικόλας

Η Λιμνούλα της Lizzys στον Καρβουνά

Αυτά προς το παρόν. Αφήστε σχόλιο να ξέρω ότι δεν γράφω μόνος μου μετά από τόσο καιρό απουσίας

Έχει αρκετό καιρό να τα πούμε, όμως η ανάγκη που έχω για επικοινωνία δε μου επιτρέπει να βάλω λουκέτο. Γι’ αυτό, προς το παρόν θα περιοριστώ στο να αναφέρω κάποιες αλλαγές που έχουν συμβεί στη ζωή μου και ένα σύντομο TODO.

Για αρχή, σταμάτησα να τρώω κρέας στις 22 Ιουλίου του 2008. Ένα χρόνο και κάτι μήνες δηλαδή. Επίσης, στις 2 Ιουνίου του 2009 σταμάτησα το κάπνισμα. Σχεδόν πέντε μήνες.

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην Αγγλία, όπου ολοκληρώνω το τελευταίο έτος του προπτυχιακού μου. Παρόλο που απολαμβάνω ιδιαιτέρως τη σπουδή μου ανυπομονώ να τελειώσει για να έρθουν τα πιο ωραία. Είναι καιρός να αρχίσω να ετοιμάζω τις αιτήσεις για μεταπτυχιακό. Ουσιαστικά θέλω να κάνω political philosophy. Κάποιοι το ονομάζουν political theory, άλλοι history of political thought, άλλοι philosophy of politics, same shit different name δηλαδή. Η διαδικασία των αιτήσεων για μεταπτυχιακό (απ΄ότι ακούω) δεν είναι ότι καλύτερο, ούτε από άποψη διαδικασίας ούτε από άγχους.

Στο μεταξύ πρέπει να παρακαθίσω εξετάσεις TOEFL γιατί κάποια πανεπιστήμια δεν αρκούνται με το GCE O’ Level στα Αγγλικά, ούτε με το γεγονός ότι το προπτυχιακό δίπλωμα λαμβάνεται από Βρετανικό πανεπιστήμιο. Ομορφιές. Επίσης, πρέπει να επικοινωνήσω με British Council να μου στείλουν τους βαθμούς των εξετάσεων (η τελευταία φορά που είδα τα χαρτιά εκείνα ήταν πριν 5 χρόνια).

Η επιλογή πανεπιστημίου είναι αρκετά σύνθετη διαδικασία για τους παρακάτω λόγους. Το θέμα της διπλωματικής μου είναι “Socrates and political/legal (ακόμη να αποφασίσω) obligation”. Προσπαθώ λοιπόν με βάση μερικές συζητήσεις του Πλάτωνα να τοποθετηθώ στο κατά πόσο ο Σωκράτης θεωρεί αποδεκτό κάποιος να παραβεί τους νόμους της Πόλης- Κράτους. Έχω αρχίσει να διαβάζω από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου το θέμα και έτσι σήμερα έχω καλυμμένη την κύρια βιβλιογραφία. Ξέρω ότι η διπλωματική εργασία του προπτυχιακού δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία/βαρύτητα (βαθμολογικά είναι σημαντικότατη για το βαθμό του πτυχίου μου). Όπως και να ‘χει το θέμα αυτό με έχει εξιτάρει και θα ήθελα με κάποιο τρόπο να συνεχίσω να το μελετώ και στο μέλλον. Εδώ έρχεται η επιλογή μεταπτυχιακού. Χρειάζεται το πανεπιστήμιο που θα κάνω μεταπτυχιακό να πληρεί δυο κριτήρια. Το πρώτο κριτήριο είναι η σπουδή που παρέχει να έχει μέσα στο curriculum μαθήματα που να με ενδιαφέρουν και που ασχολούνται με αρχαία πολιτική φιλοσοφία, κατά προτίμηση Ελληνική. Καθώς όμως αυτό δεν συμβαίνει στην Αγγλία, τότε χρειάζεται να είναι αρκετά χαλαρό στην επιλογή μαθημάτων και να έχει classics department από όπου να μπορώ να διαλέξω μαθήματα.

Προς το παρόν περνώ αρκετές ώρες στη βιβλιοθήκη γιατί έχω να γράψω δυο εκθέσεις. Αυτές τις μέρες διαβάζω για την πρώτη που γράφεται για τις ανάγκες του μαθήματος “Green Politics” και απαντώ την πιο θεωρητική από τις ερωτήσεις η οποία έχει τίτλο “Greens must be democrats. Discuss”. Ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με το συγκεκριμένο μάθημα αλλά το διάβασμα για την πολιτική φιλοσοφία, τις ιδεολογικές διαφορές και τις επιρροές που δέχτηκε το οικολογικό κίνημα αποδείχτηκε ενδιαφέρον (η πραγματική μου άποψη εκπίπτει όμως από την ευρύτερη έννοια της λέξης «ενδιαφέρον» και λαμβάνει μια πολύ πιο κάφρικη διάσταση).

Το άλλο νέο είναι ότι αγόρασα καινούρια φωτογραφική δίνοντας τροφή στο χόμπι μου.

Αυτά προς το παρόν. Μόνος γράφω μόνος διαβάζω μετά από τόσο καιρό;