Πήρε κανείς χαμπάρι ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της γρίπης των χοίρων; Σαν χώρα έχουμε αποτύχει αν μη τι άλλο στο να κρατήσουμε τους ρυθμούς εξάπλωσης του ιού σε επίπεδα συγκρίσιμα του υπόλοιπου ανεπτυγμένου κόσμου. Όταν όμως τα κάνεις κώλους, οφείλεις να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να ζητήσεις βοήθεια. Αντί αυτού, το υπουργείο εξέδωσε ανακοίνωση που λέει ότι πλέον δε θα δίνονται αντιικά φάρμακα στα άτομα που ήρθαν σε επαφή με θύματα του ιού, αλλά θα περιμένουμε να κολλήσουν ΚΑΙ αυτοί για να τους περιθάλψουμε. O πρόεδρος λέει να μην ανησυχούμε… φαίνεται αυτός δεν βλέπει τα νούμερα… για το υπουργείο τα είπαμε πιο πάνω… κι ο μαλάκας ο Άνθιμος λέει ότι δεν μεταδίδεται ο ιός με τη Θεία Κοινωνία. Τί λες ρε μεγάλε; Σιχτήρ.

Θέλω έτσι στα γρήγορα να εισηγηθώ μια καταχώρηση που μου άρεσε ιδιαιτέρως. Θα τη βρείτε στο blog του Γρηγόρη Ιωάννου με τίτλο «Για τα πολιτικά παναϋρκα». Δείτε και τα σχόλια.

Salvador Dali, 1940, 'Old age, adolescence, infancy (the three ages)'

Σήμερα (10/7) είναι τα γενέθλια μου. Όντας άθεος, μόνο δυο μέρες τον χρόνο γιορτάζω: την επέτειο της γέννησης μου και την αρχή του χρόνου. Η μέρα των γενεθλίων μου είναι δηλαδή μια από τις δυο πιο σημαντικές μέρες του χρόνου για μένα και την περνώ πάντα στη Λευκωσία (όπως και τον Δεκαπενταύγουστο αλλά αυτό είναι άσχετο future post).

Απόψε, σε αριθμό ζυγό, δειπνίσαμε σε ένα αγαπημένο εστιατόριο της πόλης και μετά ακούσαμε ζωντανά Λατινοαμερικανικές μουσικές με θέα – από ταράτσα πολυόροφου κτηρίου – τη Λευκωσία να κοιμάται. Ξεχώριζε φυσικά το φωτισμένο τζαμί που θαμπώνει με την ομορφιά του. Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε για ακόμη μια φορά.. το νοιώθω τόσο συχνά σε σκηνές που πρωταγωνιστεί η Λευκωσία που έχει καταντήσει γραφικό.. κι όμως ισχύει. Ιδού λοιπόν: «Μα τι όμορφη πόλη… μυρίζει ανατολή… είναι τόσο όμορφη γιατί δε σου κρύβει τα ελαττώματα της. Το κάλλος ζει στην ατέλεια. Χωρίς την ασχήμια της η πόλη θα έχανε από την ομορφιά της».

Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι η Λευκωσία δε θα μπορούσε να μην ήταν «η» Λευκωσία. Δε θα μπορούσε να μην είχε γένος θηλυκό (πχ όπως «το» Παρίσι). Πως να χωρέσει τόσος ερωτισμός σε έναν άντρα;

Χρόνια καλά να έχουμε λοιπόν

René Magritte, 1928, Lovers

‘Love? What is love?’ he thought.

‘Love hinders death. Love is life. All, everything that I understand, I understand only because I love. Everything is, everything exists, only because I love. Everything is united by it alone. Love is God, and to die means that I, a particle of love, shall return to the general and eternal source’.

- Tolstoy, War and Peace