René Magritte, Magia Negrα*

Στη διεθνή πολιτική σκηνή, η μαγκιά δεν περνά, ή δεν περνά χωρίς κάποιες υποστηρικτικές προϋποθέσεις. Αυτές οι προϋποθέσεις συνοψίζονται κάτω από δυο λέξεις: οικονομία και στρατός. Αντιλαμβανόμαστε όλοι λοιπόν ότι ούτε η Ε/Κ ούτε η Τ/Κ πλευρά έχουν τη δυνατότητα να υποστηρίξουν το προφίλ του μάγκα στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Το δυστυχές είναι ότι αυτό ήμαστε (σαν Κυπριακή Δημοκρατία) και αυτό είναι τώρα οι Τ/Κ. Η ψευδομαγκιά του εθνικισμού που είχαμε υπό τον πρώην εθνάρχη τώρα μεταφέρθηκε βόρεια ένεκα της αλλαγής φρουράς στην Τ/Κ ηγεσία (πρέπει να πω ψευδοηγεσία για να είμαι πολιτικά ορθός;).

Τώρα όμως, είναι η ώρα να εκμεταλλευτούμε το παράθυρο ευκαιρίας που προβάλει μπροστά μας, παρά να το κλείσουμε με την μαγκιά μας. Το βέτο, σαν βέτο, δηλαδή σαν ευθεία απειλή, αντί να λειτουργήσει υπέρ μας θα λειτουργήσει εναντίων μας. Δεν χρειάζεται να απειλήσουμε για το βέτο. Είναι πολύ γρήγορα για να χρησιμοποιηθεί το βέτο σαν μαχαίρι στο λαιμό, τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν έμμεσος μοχλός πίεσης. Η λέξη κλειδί είναι το «έμμεσος». Ελπίζω οι διάφοροι πατριώτες να μπορέσουν να συγκρατήσουν τον εαυτό τους για λίγο διάστημα. Το βέτο πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε επίπεδο διαπραγματεύσεων σαν μια επιλογή, όχι μέσω των ΜΜΕ σαν ειλημμένη απόφαση.

Πέραν τούτου, ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε και υπό ποιες προϋποθέσεις έχουμε τη δυνατότητα του βέτο σαν βέτο (όχι σαν απειλή). Από μόνοι μας (έστω με την υποστήριξη της Μήδειας μητέρας) θα ήταν πολιτική αυτοκτονία. Το βέτο σαν βέτο, γίνεται επιλογή μόνο με την υποστήριξη άλλων Ευρωπαίων εταίρων. Το χέρι που θα υπογράψει ένα ενδεχόμενο βέτο, πρέπει να αντιπροσωπεύει πολλούς και να υποστηρίζεται από πολλούς, γιατί αν υποστηρίζεται μόνο από δυο (εμάς και τη μαμά) τότε θα μας το σπάσουν. Καιρός λοιπόν να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι για να πάρουμε αυτά που δικαιούμαστε – γιατί δικαιούμαστε να λύσουμε το πρόβλημα εισβολής και κατοχής που μας τυραννά τόσα χρόνια – πρέπει να παίξουμε σωστά τα χαρτιά μας στο τραπέζι των συνομιλιών εντός Κύπρου αλλά και στις Βρυξέλες. Τα νταηλίκια και οι μεγαλεπήβολες δηλώσεις είναι περιττές, αχρείαστες και ζημιογόνες.

* Ο πίνακας άκυρος, αλλά επειδή τα τελευταία 2 θέματα ήταν κάπως καταθλιπτικά, τουλάχιστον βλέποντας τον φτιάχνει η διάθεση.

Σήμερα ξεκινά η καμπάνια του  PES (Πανευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα). Μπορείτε να την παρακολουθήσετε ζωντανά από τη σελίδα της καμπάνιας.

Salvador Dali, The ship

Διαβάζω στον ημερήσιο τύπο για το συλλαλητήριο για την επέτειο του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν το 2004.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ήταν «σωστό», το να γιορτάζεις τη μη λύση είναι απλά ηλίθιο. Τί γιορτάζουμε; Το ότι συνεχίζεται το status quo ή ότι χρόνια τώρα το τοίχος ψηλώνει έστω κι αν ο κόσμος μπορεί να διακινείται «ελεύθερα» (σε εισαγωγικά φυσικά, καθώς η ελευθερία και η υποχρέωση επίδειξης ταυτότητας δεν συνάδουν). Γιορτάζουμε δηλαδή την ανικανότητα μας να λύσουμε το Κυπριακό πρόβλημα; (όπου «μας» εννοώ Ε/Κ, Τ/Κ και λοιπών μητέρων/ξαδέρφων πατρίδων). Γιορτάζουμε που θκιο αππιθκιές τόπος με λλίες ψυσιές πάνω εκατάφερεν να μοιραστεί τζιαι να μείνει μοιρασμένος κοντά μισόν αιώνα.

Τί αποτέλεσμα μπορεί να έχει μια τέτοια σύναξη; Όλοι μαζί οι συνήθεις ύποπτοι θα αλληλοσυγχαίρονται ευλογώντας τα μούσια τους. Υπέροχα. Θα μιλάνε για κάστρα, για πατρίδες που δεν πρόκειται ποτέ να παραδώσουν, για μια ιδεατή λύση που τους ταιριάζει. Θα επαναλάβουν αρκετές φορές ότι θέλουν λύση, αλλά όχι ξεπούλημα. Θα υποβόσκει και θα υποκινεί την όλη εκδήλωση η αντίληψη του διαχωρισμού σε πατριώτες και προδότες. Σκατά στα μούτρα μας δηλαδή. Που ήσουν πούποτε.

Η μη λύση του Κυπριακού θα έπρεπε να ήταν θλιμμένη επέτειος, όχι γιορτή. Επέτειος αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, επέτειος εγκλωβισμού ενός ολόκληρου λαού από τις λανθασμένες πολιτικές κινήσεις αυτών που τον ορίζουν. Εγκλωβισμός σε ένα προκαταδικασμένο δημοψήφισμα και μετά σε προσωρινή διεθνή απομόνωση. Περαιτέρω απομάκρυνση του ενδεχόμενου λύσης.

Αντί να κλειστούμε σπίτι και να σκεφτούμε τί μπορεί να κάνει ο καθένας προσωπικά αλλά και όλοι μαζί συλλογικά για να λυθεί το Κυπριακό, εμείς γιορτάζουμε που δεν καταφέραμε να το λύσουμε.

Πότε εννα βάλουμε νου;

ΥΓ. για να προλάβω τα άκυρα σχόλια, στο δημοψήφισμα υποστήριξα ΟΧΙ.