Το ερώτημα της «πορείας» είναι αποτέλεσμα της απόφασης του δρόμου. Δρόμος λοιπόν, μια ζωή διαφορετικά τοπία. Το τωρινό, άθλιο. Το πρόβλημα δεν είναι ο περίγυρος αλλά η απόσταση, που μεγαλώνει μεταξύ απόστασης. Σαν κυνηγόσκυλο που μυρίζει το θήραμα από μακριά είναι η αντίληψη καταστάσεων. Η διαφορά όμως, είναι η απευχή της εξεύρεσης του νεκρού ζώου και η διάψευση των συμπερασμάτων που προέβλεψες ότι θα προκύψουν.

Ο μοναχικός περίπατος είναι καλός για να σκεφτείς, για να ζήσεις όμως χρειάζονται δυο που περπατάνε ο ένας δίπλα στην άλλη. Η απόσταση αποκλείει τον περίπατο αλλά όχι το ενδεχόμενο μελλοντικών περιδαβάσεων σε ανθισμένους δρόμους. Ο μόνος τρόπος να ναυαγήσει αυτό είναι η ψυχική απομάκρυνση των εμπλεκόμενων.

Στο νου μου, το περιεχόμενο του περιπάτου εμπλουτίζεται με εικόνες από γρασίδια, με ήλιους που δύουν και φεγγάρια που πάσχουν να υψωθούν. Μουσικές ενός παλιού τραγουδιού και εικόνες ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος. Το αύριο, είν’ το χτες, γιατί από εκεί αντλεί κοινά για να συνεχίσει στο μεθαύριο. Εκτιμώντας το χτες, το εμείς, τότε ζεις στο μέλλον.

Εγώ το μέλλον νοσταλγώ.. (κατά το τραγούδι)

Στην Κύπρο κάνουμε ένα «λάθος» όσον αφορά την εκτίμηση ιστορικών γεγονότων. Η διαδικασία κουκούλωσης ιστορικών σφαλμάτων, επιτυγχάνεται μέσω της πρόσαψης τίτλων σε ιστορικές περιόδους και της καλλιέργειας στερεότυπων απόψεων σχετικά με αυτές (τις περιόδους). Το αποτέλεσμα της εν λόγω πρακτικής, είναι η μυθοποίηση ανθρώπων και καταστάσεων και η ωραιοποίηση της ιστορίας. Μια υποκινούμενη εθελοτυφλία από δασκάλους και γονείς.

Έτσι λοιπόν και με τον «εθνοαπελευθερωτικό» αγώνα του 1955-1959. Την εν λόγω ιστορική περίοδο πρωταγωνίστησαν δυο τύποι ανθρώπων. Οι πρώτοι ήταν η ηγεσία – οι λαμβάνοντες τις αποφάσεις – της ΕΟΚΑ. Οι υπόλοιποι ήταν ο απλός λαός που το πατριωτικό του αίσθημα έτυχε εκμετάλλευσης. Εντέχνως όμως, αυτές οι δυο ομάδες, θεωρούνται μια. Τα τελευταία 50 χρόνια, κάθε φορά που κάποιος τολμά να κατακρίνει τα πολιτικά λάθη της οργάνωσης βρίσκεται αντιμέτωπος με την ενορχηστρωμένη (από τα σχολεία) κατακραυγή του κοινωνικού  συνόλου, καθώς «θίγει τα ιερά και τα όσια της πατρίδος».

Tο μόνο που μου προκαλεί σεβασμό για την περίοδο του 1955-1959 είναι ο απλός λαός. Οι Κύπριοι στάθηκαν στο ύψος τους και έδειξαν ότι μπορούν να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Η Κύπρος έδειξε ότι έχει γεννήσει αρκετούς ήρωες.

Ο σεβασμός και θαυμασμός για τον απλό κόσμο που έδωσε τη ζωή του (ή ήταν διατεθειμένος να το κάνει) για τη χώρα του είναι δεδομενος. Τα κίνητρα και τις κινήσεις της ηγεσίας της ΕΟΚΑ όμως, είναι κάτι διαφορετικο και ανεξάρτητο. Παράλληλα, όπως δίνονται εύσημα ηρωισμού στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, το ελάχιστο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να φύγουμε τη ρετσινιά του προδότη από τις οικογένειες εκείνων που η ΕΟΚΑ αδικαιολόγητα έχρησε έτσι σκοτώνοντας τους.

Η ΕΟΚΑ είχε ιδεολογικό χαρακτήρα. Η δράση της ήταν έντονα αντικομουνιστική.  Για του λόγου το αληθές αντιγράφω από τον Μακάριο Δρουσιώτη (διαβάστε το όλο το κείμενο, είναι εξαιρετικό):

Στις 17 Aπριλίου 1955 έγραψε στο ημερολόγιό του (ο Γρίβας) ότι είχε συντάξει προειδοποίηση προς το AKEΛ να μην παρεμβαίνει στο έργο της EOKA, «άλλως θα πέση λεπίδι». Στις 21 Aπριλίου 1955 σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Mε απασχολεί σήμερον σοβαρώς το ζήτημα καταπνίξεως πάσης κομμουνιστικής κινήσεως».

Ο Γρίβας έγραφε στον Mακάριο: «Διά τους κομμουνιστάς έπρεπε να είχε εφαρμοσθή η αρχή την οποίαν υπέδειξα ευθύς εξ αρχής, άμα τη εμφανίσει των εις το πολιτικόν πεδίον, εκ της αφανείας εις ήν κατεδίκασαν εαυτούς διά των πράξεών των, δηλαδή να κτυπηθούν, να ταπεινωθούν, ώστε να μη δύνανται να προβληθούν ούτε επί του πολιτικού ούτε επί του αγωνιστικού πεδίου».

«Πρέπει να αντιμετωπίσωμεν την κατάστασιν θαρραλέα. Oι κομμουνισταί είναι αντίπαλοί μας, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Eνδείκνυται να τους εξοντώσωμεν ως πολιτικήν οντότητα, ώστε να μη είναι πλέον υπολογίσιμος και δυναμένη διά των αποφάσεών της να επηρεάζη το εθνικόν ζήτημα, όπως δηλ. συνέβαινε μέχρι τούδε»

Δεν αναλύω κατά πόσον ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν επιτυχημένος ή αποτυχημένος. Τα μόνα θέματα που προσεγγίζω σήμερα είναι τρία. Το ένα είναι ο σεβασμός στον απλό ήρωα. Ο δεύτερος είναι η ανάγκη αποκατάστασης του ονόματος πολλών αριστερών οικογενειών που αδίκως κατέχουν την ρετσινιά του προδότη. Ο τρίτος είναι για να εκφράσω την απέχθεια μου στην παραποίηση της ιστορίας και στην καλλιέργεια του εθνικισμού.