Από το blog του Γιώργου Στρατή

Dear friends,

Recently attacks towards me coming from racist and fascistic circles in the Northern part of Cyprus took a different dimension and started heading towards a social lynch.

Until today, I did not show any reaction towards these attacks. There was no need to take these political attacks seriously. Although I was shown as a target and threatened through these attacks I believed in the support of the democratic forces in our community and I was thinking that the most beautiful response to them which were forwarded not only towards me but also towards my friends, was our life style and our writing. The last three years these attacks took a new course and they turned into a very open and vulgar sexual harassment. I kept silent even then, as many women would do on such occasions. Knowing that talking about them and objecting to them could even increase the victimisation of my gender. But recently things turned into a serious and unacceptable level. Extracts from my novel, of which the first edition was published in 2002 by Iletisim publications, were selected out of context, distorted and were presented as my own biography and transformed into instruments of sexual harassment against me. These attacks are both trying to degrade me in the eyes of the society through humiliation and “assassinate” me psychologically. These newspapers are read out every morning on TV programs, some of which are via satellite. In our small society in the Northern part of Cyprus, whoever I meet is talking about them. The Newspapers are in the hands of my students at the University.

I finally decided to take action. First, I will start a legal struggle and ask for a good amount of money. I wish that this case be primarily viewed as a case for the defence of literature and so be transformed into a platform for discussion of freedom of expression and creation. I want to turn this trial process into a festival on literature and the freedom to create and so refrain from presenting it merely as a court case about sexual harassment in which I will be placed as the centre. I know that I can do this only with your support, all of you my friends, the writers, the feminist and human rights activists. I wish that with the speeches we will make during the process of the court hearingsd and with the conferences we will organize outside we shall be defending literature and our right to creatively imagine. I also I dream that with the compensation money we will win we can organize a literary festival. At this stage what I need urgently is your psychological support.

I know that I am part of this beautiful family and I am sure that you will honor me with your support.

I embrace you with love.
Nese Yasin

Λατρεύω τους Pink Martini. Σπάνια ενθουσιάζομαι. Τα τελευταία χρόνια εκστασιάζομαι όταν βρω κάτι να με εκπλήξει θετικά. Η έκσταση προκύπτει από το σπάνιο της πιθανότητας του ενθουσιασμού.

Όταν ακούω την ονειρική φωνή της China Forbes αυτόματα φτιάχνει η διάθεση μου. Ταξιδεύω, θυμάμαι όταν πρέπει, ξεχνώ όταν επιβάλλεται και γενικά αφήνομαι.

Ο κόσμος όλος ένα ταξίδι που προσεγμένα μεταφέρεται στον ακροατή. Mια ομάδα μουσικών, προσπαθούν:

…να παρουσιάσουμε το πορτρέτο μιας πλευράς της Αμερικής που δεν βλέπει ο κόσμος. Ίσως λίγο πιο διανοούμενη και λίγο πιο ευρεία, μιλώντας διάφορες γλώσσες και ταξιδεύοντας στον κόσμο… η Αμερική του George Bush ίσως να είναι απομονωμένη και να μην ενδιαφέρεται για τον έξω κόσμο, όμως υπάρχει μεγάλη μερίδα του λαού που δεν είναι έτσι…- Speaking in tongues, The Guardian, 18 Απρ 05

Σε μερικές εβδομάδες θα τους δω ζωντανά στο Λονδίνο, και ανυπομονώ. Προς το παρόν ακούω τα 3 τους cds καθημερινά (το τελευταίο, «Hey Eugene» είναι εξίσου όμορφο, το εισηγούμαι ανεπιφύλακτα)

Απολαύστε:

(Αφιερωμένο, φυσικά)

ΥΓ. Γίνομαι groupie?

Είναι κάποιες ώρες που έξω βρέχει ασταμάτητα. Εσύ έχεις περάσει αρκετές ώρες πάνω από κάποιο βιβλίο ή ένα υπολογιστή. Ξαφνικά σταματάς και κοιτάς τις σταγόνες που κυλάνε στο κλειστό παράθυρο. Στο δωμάτιο έχουν ανακατευτεί οι μυρωδιές του καφέ και του τσιγάρου, κατάλοιπα των παιδικών σου χρόνων που εδραιώθηκαν στην καθημερινότητα σου.

Τότε αστραπιαία περνάει εκείνη από τη σκέψη σου. Τον τελευταίο καιρό έμαθες να τη διώχνεις, όμως τη δεδομένη στιγμή δεν μπορείς. Είσαι αδύναμος απέναντι στη θέληση του μυαλού σου να θυμάται. Τότε την βλέπεις. Μικρά αποσπασματικά φιλμάκια του παρελθόντος ξεπηδάνε μπροστά στα μάτια σου, μυρωδιές του τότε χτυπάνε τη μύτη σου, θυμάσαι τα ωραία.. Πλημμυρίζεις από αγάπη για κείνη, και το γεγονός ότι την έχασες σου γεμίζει τα μάτια. Όντας κομπλεξικός σκέφτεσαι «είμαι άντρας» και συγκρατείς τα δάκρυα σου με το ζόρι. Τότε το συναίσθημα της αγάπης εναλλάσσεται με εκείνο του μίσους, θυμάσαι, πονάς, σκέφτεσαι «πως τόλμησε», αφήνεις ελεύθερο τον εαυτό σου να σκεφτεί κακά για εκείνη. Δεν έχεις πολλές επιλογές, αρκετά τον καταπίεσες, καιρός να μάθεις ότι το μυαλό δεν χαλιναγωγείται. Κατά το τέλος της εκτόνωσης, το συναίσθημα της αγάπης επιστρέφει και σε πλημμυρίζει Τότε είναι που σπάς. Όχι επειδή δεν την έχεις δίπλα σου, αυτό ήταν επιλογή σου. Σπάς επειδή δεν υπάρχει η προοπτική να είναι δίπλα σου στο μέλλον. Έχουν λείψει οι άσσοι στο μανίκι.

Τώρα προχωράς τη ζωή σου, ευχόμενος να μην έρθει μπροστά σου την ώρα που θα κάνεις έρωτα στη γυναίκα σου και πεις το όνομά της. Την βάζεις στο μπαούλο των μυστικών του παρελθόντος και προσπαθείς να δεις μπροστά. Εκείνο που σας τρόμαζε περισσότερο είναι το πιο πιθανό σενάριο «την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά…» λέει ο Σαββόπουλος. Σε κάτι χρόνια, κάπου στο Παρίσι, ίσως βρεθούμε. Θα χαιρετιστούμε, ίσως πάμε για καφέ, και θα συνεχίσουμε τις ζωές μας… «..και χάνεται για πάντα στου κόσμου τη βουή».

«Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή…» και εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω προς το παρόν. Θα μπορέσω όμως!

Εμείς δεν βιάσαμε μανάδες κι αδερφές, δεν σκοτώσαμε ολόκληρα χωριά, εμείς δεν φταίμε. Απλά έγιναν κάποιες «αναταραχές» το 1963 και 11 χρόνια μετά οι Κωλότουρκοι (που εν τω μεταξύ είναι απολίτιστη ράτσα, όχι σαν τη δική μας την Ελληνική) αποφάσισαν τάχα ότι κινδυνεύουν οι Τουρκοκύπριοι και ήρθαν να τους σώσουν. Πρόφαση δηλαδή για να βιάσουν τις δικές μας μανάδες κι αδερφές, επειδή ως γνωστόν όλοι οι Τούρκοι (που να μη σώσουν) όταν ξυπνάνε το πρωί σκέφτονται ένα Έλλην σφαγιασμένο… έτσι για να πάει η μέρα καλά. Το καλύτερο τους είναι μετά που πλένουν τα δόντια τους όταν κάνουν γαργάρα με αίμα Έλληνα.

Τούρκος καλός μόνο γραικός;
ή απλά (έτσι για να μην ξεχνάμε τις παραδόσεις)
Τούρκος καλός μόνο ο νεκρός;

Ο Sraosha όπως πάντα έδωσε ρέστα

Πρόσεξα ότι τα τελευταία χρόνια, οι υποστηρικτές της δεξιάς προσπαθούν να διαχωρίσουν την οικονομική πολιτική από την προσέγγιση τους στον λαό. Το προσωπείο ανθρωπισμού που φοράνε στην εξ ορισμού απάνθρωπη ιδεολογία τους σκοπό έχει να δώσει εικόνα σύγχρονης κοινωνίας όπου ο απλός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη το κράτος.

Διαμέτρου αντίθετοι με τον Λένιν, αρνούνται ότι το κράτος σκοπό έχει να υπηρετεί τον λαό και προσπαθούν μέσω έμμεση επιβολής να αλλοιώσουν τις ανάγκες της μάζας ούτως ώστε να τις ορίζουν.

Στην προσπάθεια παγκοσμιοποίησης της ιδεολογίας τους δημιούργησαν την λεγόμενη αρνητική παγκοσμιοποίηση που λειτουργεί με προσέγγιση οικονομική λησμονώντας ότι πίσω από τα νούμερα βρίσκονται οικογένειες ανθρώπων. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι παγκόσμιες και πανανθρώπινες συνέπειες της εν λόγω πολιτικής. Δυο πράγματα είναι αυτά που δεν γνωρίζουν φραγμούς, η ευτυχία και ο πόνος.

Αυτά που τόσο στυγνά και στεγνά περιγράφονται σε βιβλία που προωθούν τον καπιταλισμό είναι πχ «η αποδυνάμωση των συντεχνιών, abolition of tarrifs will drive uncompetitve firms outside of the industry, mobility of labour, full employment (+3%)». Αυτοί οι εύηχοι στόχοι μεταφράζονται σε εκατομμύρια κόσμο χωρίς δουλειά και σε εξευτελισμό του ανθρώπου. Αποδυνάμωση συντεχνιών ούτως ώστε να μπορούν τα αφεντικά να σε απολύσουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, άρα να συμβιβάζεσαι με πολύ λιγότερα απ’ όσα ενδεχομένως να αξίζεις. Κλείσιμο μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων επειδή δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους κολοσσούς που εκμεταλλεύονται εργάτες κάπου στην κίνα και ανεργία σε αυτούς και στις οικογένειες τους. Παράλληλα με την ανεργία σου κοτσάρουν και ένα «μείωση του επιδόματος ανεργίας», για να σε αναγκάσει να βρεις αμέσως δουλειά ανεξαρτήτως συσχετισμού προσόντων και μισθού. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να φτάνουν κοντά στο «full employment». Παράλληλα λένε στον επί εικοσαετία εργάτη ότι πλέον η εταιρία που δούλευε έχει χρεοκοπήσει (uncompetitive firms outside the industry που λέγαμε) και πρέπει να μάθει να κάνει άλλη δουλειά. Ο γέρος εξευτελίζεται και καθαρίζει πατώματα.

Στην βιοπαλαίστρια μάνα που κρατά το παιδί της στην αγκαλιά με 40 πυρετό αλλά δεν μπορεί να το πάρει σε γιατρό λένε ότι δεν κατάφερε να προκόψει στο γεμάτο ευκαιρίες σύστημά τους. Νιόπαντρα ζευγάρια, τρίτη ηλικία και λοιπές ομάδες του λαού μένουν εκτεθειμένες στο ανελέητο σύστημα.

Ο ανθρώπινος πόνος όπως είπα πριν είναι πανανθρώπινος. Σκοπός του κράτους είναι να απαλύνει αυτό τον πόνο, να δουλέψει προς εξάλειψη του με όσο λιγότερες συνέπειες στους υπόλοιπους. Μερικές φορές διερωτώμαι πως ο απλός λαός ψηφίζει δεξιά και μετά απλά κλείνω την τηλεόραση γιατί καταλαβαίνω.

Καλό βράδυ

ΥΓ. Δεν έχει να κάνει με τις προεδρικές εκλογές μην βαράτε… απλά είμαι στα ξένα και βλέπω ντοκιμαντέρ για τον Παναγούλη, τη Χούντα και τον Ανδρέα. Νομίζω πρέπει να κοινωνικοποιηθώ και να πάψω να γίνομαι γραφικός γενικολογώντας.

Γρήγορο update για το που είμαι και τί κάνω. Πριν 5 μέρες ήρθα στην Αγγλία για να σπουδάσω Πολιτικές Επιστήμες και διεθνείς σχέσεις. Ξέρω ότι με σκεπτικό εργοδότησης μεταφράζεται σε «μελλοντικός άνεργος». Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και να βρω κάποιο τρόπο να βάλω κάπως νομική μέσα στο παιχνίδι. Είναι αρχή ακόμα άρα θα δείξει.

Δουλειές του σπιτιού δεν έχω κάνει ποτέ μου, άρα ήταν πρόκληση η διαδικασία καθαρισμού του δωματίου μου και της κουζίνας. Το γεγονός ότι είμαι ψείρης με την καθαριότητα προκάλεσε ενθουσιασμό. Λοιπόν, βγήκα σβάρνα και αγόρασα τα πάντα που μπορεί να χρειαστώ και αρκετά που δεν πρόκειται να χρειαστώ. Τα πιο σημαντικά ήταν οι μηχανές του καφέ, η οθόνη, το keyboard και το douvet cover. Στο χωρκό μου δεν έχουμε John Lewis και περίπου ανακάλυψα την τασιηνόπιττα.

Η πόλη που είμαι είναι πολύ μουντή. Τα σπίτια είναι όλα τα ίδια, καταθλιπτικά μονότονα. Υπάρχουν φυσικά και μερικά αριστουργήματα αρχιτεκτονικής και αρκετό πράσινο, γεγονός που κάνει το περπάτημα στην πόλη ευχάριστο. Έχω τιμήσει δεόντως και τα 3 shopping centers, αλλά τώρα είναι ώρα να καλμάρω γιατί όπως λέει η μάνα μου «είσαι φοιτητής» (μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί η λέξη «φοιτητής» είναι συνυφασμένη με τη λέξη «γύφτος»;).

Οι εγγλέζοι είναι εκνευριστικά ευγενικοί και μου αρέσει. Λατρεύω τη διαδικασία του να μαλώνεις ευγενικά. Σήμερα ήμουν πολύ κοντά να δώσω μια ευγενική μπουνιά στον μαλάκα της National West όμως (κώλυμα με το αν είμαι George ή Georgios γαμώ τα πιστοποιητικά γεννήσεως μου μέσα).

Η πόλη έχει αρκετούς Κύπριους και Έλληνες. Οι συναναστροφές μου μαζί τους είναι περιορισμένες χωρίς όμως να αποκλείω οποιονδήποτε (πόσο μάλλον οποιανδήποτε). Οι εντυπώσεις μου από την Αγγλία μέχρι τώρα είναι απλά ουδέτερες.

Έφυγα από την Κύπρο μετά από ένα εξαιρετικό καλοκαίρι, που όμως τελείωσε πολύ άσχημα. Μια «σχέση» που είχα αφιερώσει αρκετή ενέργεια και χρόνο δεν δούλεψε και μετά τρέχα να μαζέψεις αυτά που έμειναν. Εγώ που μισώ τις αλλαγές, έπρεπε να συνηθίσω τη ζωή μου χωρίς ένα συγκεκριμένο άνθρωπο και να συνηθίσω να ζω σε μια άλλη χώρα. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Χτες βράδυ είδα για εκατοστή φορά το Annie Hall και ταυτίστηκα για πολλοστή φορά με τον πρωταγωνιστή. Νομίζω ζει τη ζωή μου όσο χάλια κι εγώ.