Όταν οι κουρτίνες κλείσουν, τότε μένεις μόνος. Εκείνη έφυγε, οι φίλοι φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο και εσύ μένεις πίσω μέχρι να έρθει και η δική σου σειρά. Η σιωπή στο δωμάτιο, η γνώριμη εκείνη ησυχία της μοναξιάς που μιλά με συναισθήματα είναι και πάλι παρούσα και επίμονη. Πλέον σταμάτησε να είναι επίπονη, υποθέτω ο χρόνος δημιούργησε αντισώματα.

Οι μυρωδιές που είχαν μείνει στον χώρο εξατμίστηκαν, και τώρα έμεινα μόνος με τα συναισθήματα μου για να ανακαλύψω την ανθεκτικότητα, τη δύναμη και τη δυναμική τους.