Καλωσορίσατε στην τενοντίτιδα. Ποιό αντιβιοτικό να σας κεράσουμε για να δουμε αν θα σας περάσει; Απαγορεύεται το πληκτρολόγιο, επιτρέπεται ο πόνος. Τί σκατά είναι αυτό εκεί; Περάστε για εξέταση. Αν δεν καταλάβουμε, τότε πρέπει να το ανοίξουμε. Όπως το μπουκάλι με το μέλι, χωρίς ετικέτα δεν θα καταλάβεις τη γεύση εκτός κι αν βουτήξεις το χέρι μέσα. Καλή διασκέδαση… και πόνο.
Δεν χρειάζεται να πω για το κέρατό μου έτσι;
Όσο περνάνε τα χρόνια έχω περισσότερο την ανάγκη του ταξιδιού. Πολλές φορές μεταφράζεται ατυχώς και παρερμηνεύεται σαν «τάση φυγής». Πέραν της επιφανειακής ισοπεδωτικής πρώτης καταδίκης, βλέποντας το πιο βαθιά, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η ανάγκη για καταστάλαξη, πέραν του επιβεβλημένου κοινωνικού στάτους της Λευκωσίας.
Πραγματικά πιστεύω ότι άνθρωπος σαν μονάδα δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Ουδέποτε πίστεψα στο μοναδικό του κάθε ανθρώπου. Θεωρώ μάλιστα, ότι ο λόγος συντήρησης αυτής της αντίληψης, είναι ότι για ακόμα μια φορά δίνουμε ελαφρυντικά στον μέτριο εαυτό μας, προστατεύοντας τον φυσικά από την κατάθλιψη. Η αντίδραση μου είναι πάντα η ίδια και έχει το τίμημα της: «Κοίταξε γύρω σου, πόσο διαφορετικοί σου φαίνονται;». Το τίμημα προφανές και η ανερχόμενη ατάκα αναμενόμενη: «έγινες μισάνθρωπος».
Ξεκίνησα λέγοντας για ταξίδια αλλά το άφησα ανεξήγητο και κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. Το ταξίδι είναι η διαδικασία ανεύρεσης νέων τόπων, νέων συνόλων, με ένα αποκλειστικό και ουσιαστικό σκοπό, την ανακάλυψη του ανεξερεύνητου εαυτού σου. Το ταξίδι είναι το ακριβώς αντίθετο του τουρισμού. Σαν τουρίστας, είσαι απλά παρατηρητής. Σαν ταξιδιώτης όμως, βιώνεις τον χώρο και τους ανθρώπους του και γίνεσαι μέρος του κοινωνικού συνόλου. Είσαι κι εσύ μέρος του κοινωνικού γίγνεσθαι με τη συμμετοχή σου σ’ αυτό.
Ο κάθε προορισμός είναι ένα ολοκλήρωμα αποτελούμενο από τους ανθρώπους, τον περιβάλλοντα χώρο τους, τις κοινωνικές και ταξικές διαφορές τους (που πάντα η εκάστοτε εξουσία θα προσπαθεί άλλοτε άτεχνα και άλλοτε έντεχνα να πείσει ότι δεν υπάρχουν). Ο μόνος τρόπος να σεβαστείς αυτό το σύνολο είναι αντιμετωπίζοντας το σαν υποψήφια πατρίδα.
Η νέα πατρίδα δεν σημαίνει κατάργηση της παλιάς, αλλά κατάργηση του παλιού σου εαυτού. Επειδή όμως σταμάτησα να πιστεύω στις αλλαγές, τώρα ελπίζω στην εξέλιξη, στο καλύτερο. Κι αν αποτύχω, θα έχω ακόμα την παλιά μαυρόασπρη Zenith φωτογραφική μου, να θυμίζει ότι προσπάθησα, ότι ήμουν κι εγώ εκεί. Ελπίζω να είσαι κάπου κοντά.
Πάσχα, εκείνων Πάσχα. Πάσχα των εφευρετών του τέλειου, του καθ΄εικόνα και καθ’ ομοίωση, του σαν τα μούτρα σου. Πέθανε, ξεφτιλίσου και ξανά πίσω προκαταδικασμένο αμαρτωλό ανθρωπάκι. Ξεφτιλίσου στο όνομα της ταπείνωσης. Επειδή δεν βολεύει τους Πασχοπρούχοντες να σκέφτεσαι αδερφέ μου. Ταπεινώσου.
Όταν η μοναξιά διπλασιαστεί, αυτοαναιρείται. Όταν μείνει πάλι μονάδα, επαναδιεκδικεί τα χαμένα. Ίσως να μην είναι όλα μαύρα. Ίσως ποτέ να μην κατάλαβες τι εννοούσα όταν έλεγα ότι βλέπω αισιόδοξα τη ζωή επειδή είναι τόσο μαύρη. Μόνο έτσι επιβιώνεις μωρό μου.
Το ξημερώσαμε πάλι. 6:45.
Καλημέρα ήλιε, σε παρακαλώ, μην βγάλεις τα άπλυτα μας στη φόρα. Τώρα είμαστε καλά. Πήγαινε κατά Τάσσου μεριά και τις συνταγματικές του εξουσίες όπως διορισμούς στη Cyprus Airways, Χριστόδουλο Χριστοδούλου και τα σεμινάρια banking, Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και τις αλλαγές στο καταστατικό για απόκλειση του λαού από τη διαδικασία ψηφοφορίας κτλ… εκεί θα βρείς υλικό να σε κρατήσει απασχολημένο. Άσε μας εμάς, είμαστε καλά σήμερα λέμε. Το δικαιούμαστε