Προψεσινή συζήτηση με μια αγαπημένη φίλη που πριν 3 χρόνια την στείλαμε να σπουδάσει στην Ελλάδα και μας ήρθε πίσω φανατικό στέλεχος της Πρωτοπορίας με εθνικιστικές εξάρσεις (και φυσικά καθόλου πολιτικό λόγο η σκέψη):
Εκείνη: Η Ελλάδα είναι μητέρα ρεεε!
Εγώ: Ναι… (ανέμελο ειρωνικό υφάκι)
Εκείνη: Η Ελλάδα είναι μητέρα ρεεε! (#2)
Εγώ: Ναι; Η Μύδια;
Εκείνη: Ίσως, πάντως είναι μητέρα!
Πριν μερικές μέρες βρέθηκα σε μια παρέα με καινούρια άτομα. Μιλούσαν για τον Θεό (στο καθαρά κλισέ version της συζήτησης). Η κοπέλα που μιλούσε φανατικά υπέρ του Χριστιανισμού, σε κάποια φάση ρωτά την άποψη μου.
Εκείνη: Εσύ τι πιστεύεις; Γιατί δεν μιλάς;
Εγώ: Επειδή δεν πιστεύω σε τίποτε.
Εκείνη: Τί εννοείς δεν πιστεύεις; Όλοι πιστεύουν σε κάτι
Εγώ: Ε τότε πιστεύω στον ανθρώπινο πόνο, στον θάνατο και στην αγάπη.
Έφυγα…
Οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί είναι από τους πιο ακριβοπληρωμένους στην Ευρώπη, λέει η Χριστίνα Κυριακίδου στον σημερινό (23/03/07) Φιλελεύθερο.
Πιο κάτω γράφει:
Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να ισχυριστεί, ότι σε σύγκριση με χώρες όπως την Τσεχία, την Εσθονία, την Ιταλία, την Πολωνία ή τη Γαλλία, όπου οι εκπαιδευτικοί περιορίζονται στο «ζην», στην Κύπρο οι διδάσκοντες απολαμβάνουν το «ευ ζην».
Αποφοίτησα από ένα ιδιωτικό αγγλόφωνο γυμνάσιο-λύκειο της Λευκωσίας. Εκεί οι καθηγητές αμοίβωνται στο πλαίσια του «ευ ζην» που λέει ο Φιλελεύθερος. Η ποιότητα της μόρφωσης που παρέχουν όμως είναι σαφώς ανώτερη. Η διαφορά είναι ότι ενώ οι καθηγητές ενός αξιόλογου ιδιωτικού σχολείου έχουν παρόμοια οικονομικά κίνητρα, δεν έχουν και τις ανάλογες ευθύνες. Αν μια καθηγήτρια στο ιδιωτικό δεν φέρει ικανοποιητικά αποτελέσματα (μέσω των μαθητών/τριών της) τότε δεν θα ανανεωθεί το συμβόλαιο της. Τόσο απλά.
Ο Φιλελεύθερος συνεχίζει και λέει περί των κριτηρίων αξιολόγησης:
Τα πιο κοινά κριτήρια περιλαμβάνουν τον αριθμό ετών υπηρεσίας, συμπληρωματικά προσόντα κ.λπ.
Δεν θέλουμε να μειωθούν οι μισθοί των εκπαιδευτικών. Θέλουμε όμως να αξιολογούνται αξιοκρατικά. Δεν γίνεται να είναι όλοι άριστοι, δεν γίνεται το κριτήριο ανέλιξης να είναι τα χρόνια υπηρεσίας. Αν κάποιος εκπαιδευτικός για οποιονδήποτε λόγο δεν πληρεί τις προδιαγραφές για ανέλιξη, τότε δεν θέλω να τον δω στο μέλλον διευθυντή ενός σχολείου. Κάποιοι άλλοι εκπαιδευτικοί, που αντιλαμβάνονται ότι η μετάδοση της γνώσης είναι λειτούργημα και όχι δουλειά, όπως ο κύριος Λουκάς Φιλίππου (βλ βραβείο που του απένειμε η Κοινοπολιτεία[*], Φιλελεύθερος, Πολίτης) αξίζουν τα μέγιστα, και είναι άδικο πρώτα προς αυτούς και μετά προς τα παιδιά μας να αξιολογούνται βάση χρόνων υπηρεσίας.
Θυμάστε το προεκλογικό πρόγραμμα (επειδή τελευταία ο Κύπριος πολίτης – προφανώς – μαστίζεται από πρόβλημα επιλεκτικής μνήμης); Μιλούσε για δυο παράλληλες λίστες διορισμού. Η μια είναι η κλασσική με τον αύξων αριθμό (πότε δηλαδή κατατέθηκαν τα χαρτιά για διορισμό) και η άλλη βάση ικανοτήτων. Σταδιακά θα έχανε βαρύτητα η πρώτη λίστα και θα μεταφερόταν στη δεύτερη, μέχρι να συμπτυχθούν (στα πλαίσια της περιβόητης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης). Νομίζω είναι περιττό να πω πόσο εκτός προγράμματος είμαστε.
Είναι κρίμα η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να καταντήσει νέο νοσοκομείο Λευκωσίας.
[*] Είχα την τιμή να είμαι και εγώ μαζί με τα άτομα της Κυπριακής αποστολής (που στην πλειοψηφία τους ήταν εξαιρετικά). Κάποτε πρέπει να γράψω για εκείνη την όμορφη εμπειρία.
Έγινε ολόκληρος ντόρος για τη χρηματική βοήθεια ύψους 20 χιλιάδων λιρών που ενδέχεται να δίνεται για το τρίτο παιδί. Προσωπικά είμαι κάθετα εναντίων τέτοιας κίνησης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι θα δίνονται αυτά τα λεφτά, τότε σε ποιούς θα δίνονται; Είναι δίκαιο να πάρει ο Χ πατέρας μου 20 χιλιάδες λίρες από τη στιγμή που οι απολαβές του καλύπτουν κατά πολύ τα έξοδα της οικογένειας του;
Είμαι όμως αντίθετος με τη βάση της πρότασης. Η κυβέρνηση δεν κάνει δώρα στον λαό, η κυβέρνηση βοηθά το λαό. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτά τα λεφτά θα δώσουν μια σοβαρή οικονομική ανάσα (μέχρι και το φιλί της ζωής) σε κάποιες οικογένειες, όμως τι θα γίνει μετά; Ακολουθεί φυσικά ένα εύλογο ερώτημα: «Πως θα βοηθηθεί ο κόσμος; Πως θα του δώσουμε εξίσου άμεσο κίνητρο;». Τα λεφτά πρέπει να καταλήξουν στον κόσμο σε μορφή υπηρεσιών. Προτιμώ με τα λεφτά αυτά να αναβαθμιστούν οι δημόσιες υπηρεσίες και να παρέχονται διευκολύνσεις στις οικογένειες αυτές.
Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να βοηθηθούν έμμεσα. Πρόχειρα παραδείγματα που μπορεί να σκεφτώ είναι καλύτερες δημόσιες συγκοινωνίες και χαμηλότερες τιμές για τις τριμελείς οικογένειες. Διευκολύνσεις στο πανεπιστήμιο Κύπρου, μειωμένη θητεία στον στρατό, χαμηλότερες άδειες οδήγησης, λιγότερο φόρο για άμυνα κτλ. Όλα αυτά βάση του εισοδήματος της κάθε οικογένειας φυσικά.
Επαναλαμβάνω ότι δεν νοείται μια οικογένεια που έχει οικονομική άνεση να επωφελείται των ελαφρύνσεων. Άρα πριν από όλα πρέπει να εκσυγχρονιστούν τα κριτήρια για όλες τις κρατικές παροχές.
Φυσικά ο Πανούσης προσπάθησε πριν μερικά χρόνια να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο, με το λαϊκό άσμα «Γαμάτε γιατί χανόμαστε». Αν άκουγες μαλάκα τότε τώρα δεν θα μαλλώναμε στις βουλές.
Όταν σκέφτομαι τις πιθανές υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, το επόμενο πράγμα που μου έρχεται στον νού είναι πού έχω το διαβατήριο μου. Μέχρι τώρα παίζουν τρία ονόματα.
- Τάσσος Παπαδόπουλος
- Δημήτρης Χριστόφιας
- Ιωάννης Κασουλίδης
Εκείνο που με καταθλίβει είναι ένα σχόλιο του Μιχάλη που διάβασα σε μια καταχώρηση του Γιάννη. Είπε: «Η κάθε χώρα έχει τους ηγέτες που της αξίζουν». Λυπάμαι, επειδή ο Μιχάλης έχει δίκαιο. Αν οι επιλογές μας είναι αυτές οι τρεiς (ή δυο από τις τρεις) τότε το ερώτημα θα είναι εφάμιλο του «Που θες την σφαίρα, στο στήθος, στην πλάτη ή στο κεφάλι;».
Ο Τάσσος είναι ένας απορριπτικός δεξιός ρατσιστής, που η μόνη λύση που μπορεί να δεχτεί είναι η διχοτόμηση. Ελπίζω να μην καταλήξει πάλι ο μονόφθαλμος βασιλιάς μεταξύ τυφλών.
Ο Χριστόφιας είναι το κεφάλι εκείνου του οικοδομήματος που μολύνει τη νεολαία, καταπιέζοντας την διαφορετικότητα του ανθρώπου πασάροντας του φτιαχτά είδωλα για να τον ελέγχει καλύτερα. Η μόνη εταιρία που κάνει καλύτερα αυτό που κάνει το ΑΚΕΛ, είναι η Εκκλησία, αλλά τουλάχιστον οι παπάδες έχουν για backup τον Θεό. Ο Χριστόφιας τί backup έχει; Εταιρίες! Λυπάμαι την κατάντια της αριστεράς στην Κύπρο. Λυπάμαι που το πιο μεγάλο κόμμα, δεν ανέλαβε ποτέ τις ευθύνες του.
Ο Ιωάννης Κασουλίδης, είναι η προσωποποίηση του κεφαλαίου. Ένας έξυπνος δεξιός πολιτικός που ακόμα δεν κατάλαβα πως καταφέρνει ο Αναστασιάδης να τον περιθωριοποιεί. Ενώ πιστεύω ότι ο Κασουλίδης είναι ο πιο ικανός από τους τρεις, οι κινήσεις του στο Κυπριακό έχουν τα φόντα να αποδειχτούν τραγικές για την Κύπρο λόγω της damage-control πολιτικής του και των ενδεχόμενων υποχωρήσεων που δεν θα διστάσει να κάνει.
Σταματώ τώρα, πόσες καφενοκουβέντες να πω πρωί-πρωί, και εσείς πόσες να αντέξετε; Όσους εκνεύρισε η σημερινή καταχώρηση, θα νοιώσετε καλύτερα ξέροντας ότι σε 2 ώρες θα μου αφαιρέσουν 4 φρονιμήτες.
Η στέρηση του δικαιώματος της επιλογής της μη-ελευθερίας, παραβιάζει τον όρο ελευθερία; Κι αν τον παραβιάζει, τότε γιατί λέμε το Free Software Ελεύθερο Λογισμικό; Τότε δηλαδή το BSD License είναι «πιο ελεύθερο» από το GPL;
Στο μόνο πράγμα που μπορώ να δώσω απόλυτη απάντηση, είναι ότι δεν υπάρχει σωστή και λάθος άδεια χρήσης. Μερικές φορές μάλιστα δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά επιτακτικής ανάγκης. Χωρίς τους περιορισμούς της GPL, πολλές εταιρίες γύρω από το ανοικτό λογισμικό θα οδηγούνταν εκτός της βιομηχανίας. Ακόμα μια φορά, η ελευθερία, είναι τόσο ρευστός όρος.
Παράδειγμα:
- Ας υποθέσουμε ότι μια εταιρία της εμβέλειας της Red Hat/Novell/whatever έβγαζε κάτι πρωτοποριακό στον τομέα του Desktop, στον τομέα δηλαδή που μονοπωλεί μια εταιρία όπως η Microsoft. Αν το πρωτοποριακό feature ήταν κάτω από ένα BSD License, η Microsoft θα μπορούσε να πάρει τον κώδικα, να τον κάνει polish, ή απλά να τον μετονομάσει και να τον προμηθεύσει στο target group της. Άρα, ότι πρωτοποριακό feature και να έβγαζαν οι ανταγωνιστές, θα ήταν εντός μερικών ημερών outbattled.
- Από την άλλη, πόσες εταιρίες θα ανακάλυπταν τον τροχό (ή τασιηνόπιττα) ξανά και ξανά για να αποφύγουν ακριβώς αυτούς τους περιορισμούς της GPL. Χρησιμοποιώντας BSD License λοιπόν, εξοικονομείται χρόνος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ανάπτυξη καινοτόμων ιδεών στο software market
Που ήσουν; Πούποτε
Σήμερα γιορτάζει το ομορφότερο από όλα τα δημιουργήματα. Γιορτάζουν εκείνες που δίνουν κίνητρα, εκείνες που δίνουν αξία και ζωή. Χρόνια καλά.
