Συμπλήρωσε το email σου για να δέχεσαι τις ενημερώσεις του blog μέσω e-mail:
 

Αρχείο μήνα: Φεβρουαρίου, 2007

My Five "The" » View Comments
Κάτω από: Personal Thinking — Φεβρουαρίου 20th, 2007

Παίρνω πάσα από την Χρύστα και παίζω μπάλα

Τhe Media
Σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση εδώ και δυο χρόνια. Περιορίζομαι στην ενοικίαση ταινιών και σε ντοκιμαντέρ All time classic favourite.. Woody Allen.

The habits
Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές. Θωρακίζομαι πίσω από τη ρουτίνα μου. Πηγαίνω για καφέ κάθε Κυριακή πρωί και διαβάζω εφημερίδες μέχρι το μεσημέρι, κάθε εβδομάδα διαβάζω το economist, κάθε πρωί ελέγχω τα mails μου πριν δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κτλ κτλ. Μέχρι και τα υγρά που καταναλώνω είναι τα ίδια εδώ και πολλά χρόνια. Πίνω καφέ americano με τέσσερα espresso shots. Το ποτό μου είναι μεταξάς εφτάστερο σε χαμηλό ποτήρι με παγάκια ή μπύρα guiness. Τα τελευταία 2-3 χρόνια κοιμάμαι μόνο τέσσερις ώρες τη μέρα, γεγονός που μισώ αλλά έγινε συνήθεια.

The negatives
Έχω αδυναμία και θαυμασμό στο ωραίο, ιδιαίτερα όταν αυτό επιδεικνύεται πάνω σε μια γυναίκα. Σπάνια μπορώ να πω όχι σε μια όμορφη γυναίκα, και ο ερωτισμός είναι κάτι που όταν λείπει από τη ζωή μου αισθάνομαι κενός.

The excess
Δεν έχω αίσθηση του ορίου. Ότι κάνω το κάνω στο «too much». Για παράδειγμα, αν ανακαλύψω ένα συγγραφέα που με ενθουσιάζει, θα διαβάσω ότι έγραψε σε περίοδο 1-2 εβδομάδων (αναλόγως βιβλιογραφίας φυσικά). Πίνω πολύ, καπνίζω πολύ μπλά μπλά.

The Others
Πολλοί νομίζουν ότι είναι snob, γεγονός που δεν εξοκύλει ιδιαίτερα από την πραγματικότητα. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι η τελειομανία μου δεν περιορίζεται στον εαυτό μου, αλλά και στους άλλους, έτσι είμαι σε συνεχή alert για το καλύτερο.

Πάσα στον Γιώργο, Λέξη Πένηντα, Ψυχία,

Πρόλαβαν: Βαλεντίνος, Μαριάμπας, Εύη, Αδερφη

Τα κοστούμια » View Comments
Κάτω από: Art, Personal Thinking — Φεβρουαρίου 16th, 2007

Ένα κοστούμι θέλει σεβασμό, αλλιώς δεν σε σέβεται εκείνο. Η σημερινή καταχώρηση πραγματεύεται κάποιους άγραφους (?) κανόνες όσον αφορά την επιλογή κοστουμιού.

Το πρώτο πράγμα που θα λάβουμε υπόψη μας είναι τις κλιματολογικές συνθήκες. Αυτό επηρεάζει το ύφασμα αλλά και το χρώμα. Στην Κύπρο το να αγοράσεις χειμωνιάτικο κοστούμι είναι σκέτη τρέλα, επειδή πουθενά δεν μπορείς να το φορέσεις, ή αν το κάνεις θα πρέπει να βγάλεις το πάνω μέρος με το που μπαίνεις σε μια αίθουσα. Το πάνω μέρος του κοστουμιού δεν είναι όπως το σακάκι, που το φοράς για να μην κρυώνεις. Είναι μέρος του συνόλου και το φοράς συνέχεια. Αν έξω από τον χώρο που είσαι η θερμοκρασία είναι αισθητά πιο χαμηλή, τότε φόρεσε καμπαρτίνα πάνω από το κοστούμι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει το ύφασμα να είναι τέτοιο που να μην ιδρώνεις και να νοιώθεις άνετα μέσα του. Τους «κρύους» μήνες της Κύπρου το ύφασμα είναι demi και τους καλοκαιρινούς λεπτό. Τον χειμώνα προτιμώ τα σκούρα χρώματα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν λέει έξω να είναι μουντός και μαύρος ο καιρός, και εσύ να είσαι ντυμένος μες την τρελή χαρά. Το καλοκαίρι μπορείς να ξεσαλώσεις λιγάκι, αλλά πρόσεχε επειδή είναι πολύ λεπτή η διαφορά του fashion statement από το fashion crime.

Μεγάλη προσοχή πρέπει να δίνεται στα άκρα. Δηλαδή που σταματά το ρούχο. Στο παντελόνι, πρέπει να σταματά ακριβώς εκεί που ξεκινά το τακούνι του παπουτσιού σου. Στο πάνω μέρος πρέπει να σταματά ελαφρώς κάτω από τον καρπό σου. Έτσι, όταν κάθεσαι, θα φαίνεται διακριτικά η άκρη του πουκαμίσου σου, και ενδεχομένως τα μανικετόκουμπα σου. Θεωρώ ότι αυτή είναι η χρυσή τομή για να μην είναι κοντό όταν κάθεσαι και μακρύ όταν στέκεσαι.

Το φάρδος της πλάτης παίζει σημαντικό ρόλο. Η βάτες δημιουργούν μια γωνία, που αν δεν είναι ανάλογη με αυτή του ώμου σου, τότε κινδυνεύεις να φαίνεσαι όπως ο terminator με κοστούμι. Αν ακόμα έχεις μερικά κιλά παραπάνω, θα μεγεθύνει το «πρόβλημα». Αντίθετα αν είναι πιο στενό από τους ώμους σου, τότε θα νοιώθεις πιεσμένος όλη μέρα και θα σου διαλύσει την ψυχολογία σου. Είναι ακριβώς όπως όταν φοράς ένα παπούτσι που σε κόβει.

Το μάκρος του πάνω μέρους διαφέρει ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός, όμως μερικές φορές το σώμα μας δεν μας δίνει την ευχέρεια επιλογής. Αν δηλαδή έχεις μεγάλο πισινό (κώλο με το συμπάθιο), δεν λέει να φορέσεις κοντό κοστούμι, γιατί τότε δεν προστατεύεις το κορμί σου. Προσωπικά με εκνευρίζει όταν το πίσω μέρος έχει σχισμή, αλλά πάλι περί ορέξεως κολοκυθόπιτα

Το πουκάμισο πρέπει να έρχεται σε αντίθεση με το κοστούμι. Είναι πολύ μονόχνοτο να είναι και τα δυο το ίδιο χρώμα. Για παράδειγμα αν το κοστούμι σου είναι σκούρο, το πουκάμισο καλύτερα να είναι ανοιχτόχρωμο. Αν από την άλλη είναι ανοιχτόχρωμο, προτιμώ πιο neutral πουκάμισο παρά πιο σκούρο. Έχουν αρκετό ενδιαφέρον οι συνδυασμοί των ουδετέρων χρωμάτων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση ενός κοστουμιού είναι η γραβάτα πως θα την συνδυάσεις. Δεν θα μπω όμως στα ενδότερα της επιλογής, αλλά στο μάκρος και στον κόμπο. Προτιμώ τους κλασσικούς κόμπους. Τους δυο δηλαδή παραδοσιακούς, με ένα γύρισμα και με δυο. Το πάνω μέρος του κόμπου ενώνεται διακριτικά με τον γιακά του πουκαμίσου, και το κάτω μέρος λεπταίνει ομοιόμορφα. Ο λόγος που χρησιμοποιώ δυο κόμπους αναζητώντας το ίδιο αποτέλεσμα είναι επειδή το ρούχο της γραβάτας διαφέρει σε πάχος. Αν δηλαδή είναι χοντρό, τότε θα γίνει με ένα, αν είναι λεπτό τότε με δυο. Το μάκρος είναι tricky κομμάτι. Διαφέρει ανάλογα με το ύψος εκείνου που το φορά. Ένα safe guess είναι η γραβάτα να σταματά ελαφρώς κάτω από τη ζώνη.

Η ζώνη πρέπει να είναι λεπτή. Το μέγεθος των εισδοχών, δεν είναι καθόλου τυχαίο, μην πιέσεις ποτέ μια ζώνη να χωρέσει, αν δεν μπαίνει με άνεση. Η μπούκλα παίζει μεγάλο ρόλο στο όλο σύνολο. Αν για παράδειγμα η μπούκλα είναι ένα ολόκληρο «D&G» τότε εύστοχα θα χαρακτηριστείς show off νεόπλουτος που νόμισε ότι τα λεφτά θα του αγοράσουν και στύλ. Πρόσεξε επίσης, το μέρος της ζώνης που εξέχει μετά την μπούκλα, να μπορεί να στερεωθεί στο παντελόνι, αλλιώς θα αιωρείται, και θα χαλά την ομοιομορφία όλου του κοστουμιού σπρώχνοντας το πάνω μέρος προς τα έξω.

Τα gadgets που κρατάς επηρεάζουν όλη σου την εμφάνιση. Αν για παράδειγμα είσαι καπνιστής, και η μάρκα προτίμησης σου είναι marlboro reds, τότε καλύτερα να χρησιμοποιήσεις μια όμορφη ταμπακιέρα που θα συνδυάσεις με ένα εξίσου όμορφο αναπτήρα. Απεχθάνομαι τα χρυσά πράγματα, αλλά αν εσύ όχι, φρόντισε ο αναπτήρας να ταιριάζει με την ταμπακιέρα, αλλιώς θα φαίνεται σαν τυχαία άστοχη επιλογή που άρπαξες από το συρτάρι σου πριν φύγεις από σπίτι. Προσπάθησε να αποφύγεις τους zippo αναπτήρες, είναι τόσο «harley davidson». Για το κινητό δεν θα αναφερθώ επειδή δεν λέει να αγοράσεις καινούριο επειδή αποφάσισες να φορέσεις κοστούμι:)

Μέχρι πρωτίστως, οι κάτοχοι ακριβών κοστουμιών δεν άνοιγαν τις τσέπες τους επειδή ξεχείλωναν. Πλέον, τα καλοραμμένα κοστούμια, έχουν εσωτερική ραφή, που κρατά την τσέπη πάνω στο ρούχο χωρίς να την αφήνει να αιωρείται στο εσωτερικό, έτσι δεν ξεχειλώνει. Καλύτερα όμως είναι να αποφεύγεις τα περιττά πράγματα.. άλλωστε επειδή έχεις πολλές τσέπες δεν σημαίνει ότι είναι αποθήκη και όχι κοστούμι.

Η γραμμή του παντελονιού καλό θα είναι να περιοριστεί στην κλασσική γραμμή, δηλαδή με τσέπες στο πλάι και όχι μπροστά, και το πλάτος του να είναι τόσο ώστε να μην σφίγγει το πόδι σου, αλλά και να μην πλέει το πόδι μέσα. Αν είναι πιο φαρδύ απ’ ότι πρέπει, εκτός του ότι θα σε παχαίνει, δεν θα κάθεται ωραία πάνω στο παπούτσι και θα φαίνεσαι σαν τον έμινεμ με κοστούμι.

Πολλά περισσότερα μπορούν να ειπωθούν, αλλά αρκετά έπαιξα τον έξυπνο για σήμερα. Να τονίσω ότι αυτά είναι τα δικά μου κριτήρια και μπορεί να μην αρέσουν σε κάποιο άλλο, αλλά πολύ θα ήθελα να ακούσω διαφορετικές απόψεις και προτάσεις.

Πάω να βρώ τον χαμένο ανδρισμό μου.
Καλή σας μέρα

Εμπιστοσύνη.. all the way » View Comments
Κάτω από: Personal Thinking — Φεβρουαρίου 13th, 2007

Είμαι άτομο που δεν εμπιστεύεται εύκολα ανθρώπους. Γενικά τα άτομα που επιλέγω (γιατί περί επιλογής πρόκειται) να επενδύσω σ’ αυτά είναι ελάχιστα. Ο λόγος είναι ότι η εμπιστοσύνη έρχεται με τίμημα πολύ ακριβό, το οποίο είναι η αναίρεση της.

Έχω εμπιστοσύνη σε ένα άτομο σημαίνει ότι διανύω μια περίοδο όπου μαζί του δεν καμουφλάρω τον εαυτό μου, ρισκάροντας να υποστώ τις συνέπειες της οικειοθελούς κατεδάφισης των προστατευτικών τοίχων που όλοι υψώνουμε γύρω μας. Στο σανίδι της ζωής ο καθένας υποδύεται το ρόλο του. Άλλος επιλέγει να είναι κυνικός για να μην εκμεταλλευτούν τον ρομαντισμό του και να καταλήξει πληγωμένος, άλλος είναι αδύναμος και το παίζει μάτσο για να μην εκμεταλλευτούν την αδυναμία του. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι τόσο ιερό, όπως τον ηθοποιό μετά το τέλος της παράστασης που υποκλίνεται στο κοινό. Ο κόπος τόσων μηνών, αντικατοπτρίζεται σε μια απλή κίνηση του σώματος, χωρίς λόγια, χωρίς μάρκετινγκ, χωρίς μακιγιάζ. Εκτεθειμένος θα δεχτεί ή το ανοιχτόκαρδο χειροκρότημα, ή την εφιαλτική αποδοκιμασία.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι όσο αυστηρά και να είναι τα κριτήρια μας, πάντα θα πέσουμε έξω. Την εμπιστοσύνη δεν την κερδίζεις ποτέ, απλά αποκτάς το δικαίωμα διεκδίκησης της. Ίσως να ακούγεται σκληρό, αλλά όλοι είναι ένοχοι μέχρι απόδειξης του αντιθέτου, και όχι ανάποδα. Εκείνο που ξεχωρίζει τη θεωρία από την αμπελοφιλοσοφία, είναι ότι η πρώτη έχει απτές αποδείξεις για την ύπαρξη της. Κοιτάξτε λοιπόν γύρω σας.

Και λίγος Φρανκ από το «All the way»:

When somebody loves you
It’s no good unless he loves you all the way
Happy to be near you
When you need someone to cheer you all the way

Η συνέντευξη που ο Μάνος δεν έδωσε ποτέ…. » View Comments
Κάτω από: Art — Φεβρουαρίου 12th, 2007

Χιλιάδες αναγνώστες μου, στα πλαίσια των παροχών πολιτιστικών υπηρεσιών του παρόντως blog, σας παραπέμπω στην καταχώρηση με τίτλο «Η συνέντευξη που ο Μάνος δεν έδωσε ποτέ…» που έγινε στο «ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ».

Σε λίγες γραμμές η πιο όμορφη προσέγγιση στον Μάνο Χατζιδάκη

Mediocre » View Comments
Κάτω από: Personal Thinking — Φεβρουαρίου 9th, 2007

Η εσωτερική ηρεμία είναι οξύμωρη κατάσταση. Στο μυαλό μου μεταφράζεται σαν μια περίοδο αδράνειας, χωρίς έντονες συναισθηματικές διαταραχές και αυξομειώσεις στο δείκτη αδρεναλίνης. Εύλογο το ερώτημα «γιατί οξύμωρη;». Την ηρεμία τη βιώνω σαν μια αυτοαναιρούμενη κατάσταση. Κατά τη διάρκεια εμφάνισης της, θέλει τον διακατέχοντα να είναι συμμετέχοντας αλλά όχι πρωταγωνιστής, να ελπίζει αλλά να μην έχει ενέργεια για προσπάθεια. Μη με παρεξηγήσεις. Η ηρεμία είναι καλή, σε ξεκουράζει από τα βάρη όταν δεν είσαι σε θέση να τα σηκώσεις, και σου δίνει το χρόνο να δυναμώσεις για να τα αντέξεις.

Δυστυχώς, τελευταία παρατηρώ κάποια δυσλειτουργία στην προαναφερθείσα διαδικασία. Η ηρεμία διαταράσσει την ηρεμία μου. Από μικρό με τρόμαζε το μέτριο. Ίσως επειδή ποτέ δεν χώρεσα σ’ αυτό ή επειδή ποτέ δεν ξέφυγα απ’ αυτό. Απεχθάνομαι τη φτήνια στην ποιότητα. Απεχθάνομαι τους φτηνούς ανθρώπους, τις εκπτωτικές αφέσεις αμαρτιών, τις συγκρατημένες εκφράσεις συναισθημάτων. Η ηρεμία είναι η οδός προς τη μετριότητα, προς τους εφιάλτες μου, προς εσένα και τις αρρωστημένες σχέσεις προδιαγεγραμμένου τέλους που συντηρείς. Το τίμημα της μερικής αποστασιοποίησης από την εκ φύσεως μοναξιά σου (-μου) είναι πολύ ακριβό, και όπως έδειξε η ιστορία τέτοιες παραδοχές πρέπει να κάνεις μόνο για σένα, και όχι για άλλους. Αν όμως γίνει αυτό, τότε απλά έρχεσαι πιο κοντά στη μοναξιά σου. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει διέξοδος, απλά πρέπει να μάθεις να την δέχεσαι και να περνάς ωραία μαζί της. Προς θεού όμως, μην την εγκαταλείψεις, μην την προδώσεις, γιατί τότε σαν Ερινύα θα σε στοιχειώνει ες αεί.

Ο ποιητής [1] δυστυχώς είχε δίκαιο: «όλοι είμαστε περαστικοί, κι ύστερα από εμάς τίποτα το αξιόλογο δεν θα έρθει»


[1] Νομίζω είναι γραμμένο από τον Άλκη Αλκαίο