Δεν είναι ώρα για απολογισμούς. Έτσι κι αλλιώς, είμαστε άπληστοι εξ ιδιοσυγκρασίας, άρα χαμένοι από χέρι.

Βλέπω γύρω μου.. δεν μου φτάνει.. θέλω παραπάνω.. αλλά με το να καταθλίβομαι απλά χάνω χρόνο.

Κάθε χρόνο κάνουμε από μια πρόποση..

Εϊβα, σ΄αυτούς/ες/α που έφυγαν και σ’ αυτούς/ες/α που μέλλονται για να ‘ρθουν. Καλή χρονιά

Σκέφτομαι τον χρόνο που πέρασε και τις αλλαγές που έγιναν στον κόσμο του Λίνουξ. Τα highlight της χρονιά ήταν σίγουρα η διανομή της Oracle ῾Unbreakable linux῾ βασισμένη στο Red Hat Enterprise, η συμφωνία της Novell με την Microsoft πάνω σε θέματα πατεντών με σκοπό «το integration μεταξύ windows και λίνουξ», το γεγονός ότι το Ubuntu θα βάλει μέσα στο kernel του proprietary οδηγούς και το μπάχαλο με το 3o revision της GPL που δεν θα υιοθετηθεί από το linux kernel.

Το 2006 ήταν η χρονιά που χάραξε δυο διαφορετικές πορείες. Το χάσμα μεταξύ του community και του «linux for buisiness» έγινε μεγαλύτερο και οι διαφορές στην προσέγγιση της θεωρίας του ανοιχτού κώδικα πιο εμφανής. Επίσης, το Deskop στο Λίνουξ έχει ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά του. Αυτό δεν θα το έλεγα πέρυσι επειδή το μόνο μέτρο σύγκρισης ήταν το Windows XP. Θεωρώ το στάδιο που βρίσκεται το GNOME/KDE σε συνδιασμό με Beryl/Compiz και άλλα καλούδια να είναι σε πολύ πιο ψηλό επίπεδο και από το Windows Vista. Τους τελευταίους μήνες στο φορητό χρησιμοποιώ Mac OS 10.4 και θα ήθελα να δω παρόμοιο integration μεταξύ των προγραμμάτων/hardware.. βασικά μόνο η apple ξέρει τι θα πει «out of the box» (μην με πιάσετε από τη μύτη, ξέρω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να έχεις 5 μοντέλα να κάνεις support).

Παράλληλα, θέλω να δω όραμα στο GNOME. Δεν υπάρχει πλάνο για το επόμενο major release (v3.x). Είναι καιρός να φύγουμε από το κλασσικό συντηρητικό τρόπο λειτουργίας που έχουν τα «σύγχρονα» περιβάλλοντα εργασίας και να εξερευνήσουμε νέες οδούς.

Στο θέμα του GNOME και των proprietary drivers θα επανέλθω στο μέλλον με ξεχωριστά posts.

Αυτά τα λίγα.. έτσι ανοργάνωτα και απλά… τα λέμε.

Έφτασαν αισίως οι γιορτές, και εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί (άρα, καλά τα πάμε, και παραπονιέσαι ότι κρυώνεις). Ευτυχώς όμως για σένα δεν θα μιλήσω για την απέχθεια μου για αυτή την εποχή του χρόνου, ούτε θα το παίξω και καλά αριστερός και να φταίξω τους Αμερικάνους, τους Εβραίους, τον Adam Smith, τον Αναστασιάδη, τον Τάσσο ή τον Ανάν.

Όπως πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του ιστολογίου τούτου έγινε σαφές, κομματικά ανήκω στο Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ. Είμαι μάλιστα από εκείνους τους λίγους ηλίθιους/ρομαντικούς που έχουν παραδοσιακή άποψη περί κομματικής πειθαρχίας [1]. Αυτή τη φορά όμως θα εξωκείλω και θα γράψω για μερικά πράγματα που με ενοχλούν. Όχι από αντίδραση ή πικρία (που όμως βλέπω διάχυτη στους γύρω μου) αλλά από σεβασμό στην ιστορία του κόμματος και τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων.

Πόσα χρόνια ακόμα θα μισούμε το ΑΚΕΛ και θα νοιώθουμε σαν ο φτωχός, πλην πιο elegant συγγενής; Είναι χιλιάδες οι λόγοι που μπορούν να συντηρήσουν μια απέχθεια έναντι του ΑΚΕΛ, όμως αυτή η αντίδραση μας κλείνει τις πόρτες. Όχι τις πολιτικές πόρτες, αλλά τις ιδεολογικές. Δηλαδή, στην προσπάθεια μας να μην γίνουμε (ή να μην ξεφτιλιστούμε – όπως θες πέστο) σαν εκείνους καταλήξαμε εθνικιστές και απορριπτικοί. Τώρα θα μου πεις η ΕΔΕΚ πάντα συντηρούσε ένα εθνικισμό που καμούφλαρε αποκαλώντας εαυτούς διεθνιστές.

Ο λόγος που αποφεύγω να γράψω τους τελευταίους μήνες για την ΕΔΕΚ είναι ότι έχω μαζέψει πολλά ῾κατηγορώ῾ και όλα έχουν αποδέκτη τον γιατρό. Η διαδικασία απομυθοποίησης των ειδώλων μου δεν ήταν καθόλου εύκολη, αλλά το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την εκτίμηση και την αγάπη που τρέφω γι᾽αυτούς. Μόνο που πλέον δεν τους θεωρώ είδωλα μου, αλλά ανθρώπους που κάνουν λάθη και που πρέπει να είμαι αρκετά ανοιχτόμυαλος για να φιλτράρω τα καλά και τα κακά τους.

Βλέπω όμως τους παλιούς ΕΔΕΚίτες, αυτούς που ακόμα κλαίνε στις ομιλίες του γιατρού, αυτούς που η ταπεινότητα τους δεν τους επιτρέπει να σου διηγηθούν τη ζωή και τους αγώνες τους να είναι πληγωμένοι. Η σχέση τους με το κόμμα, δεν ήταν ποτέ σχέση εξουσίας-ψηφοφόρου. Ήταν έρωτας. Μια παράφορη ερωτική σχέση, μια αγάπη δίχως άλλο, χωρίς ενδοιασμούς ή κριτική. Ήταν αυτοί που ερωτεύτηκαν το μυαλό του γιατρού και παρασύρθηκαν από τον λόγο του. Εγώ δεν είχα το προνόμιο ή την κατάρα να ζήσω τότε, στα χρόνια τα δύσκολα όπως τα αποκαλούν. Εκ των υστέρων βλέπω και κρίνω επί του καναπέως που λένε οι ψευτοδιανοούμενοι. Όμως, αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμα της άποψη. Δεν με περιορίζει από το να γράψω ότι η στάση στο σχέδιο Ανάν ήταν αισχρή. Δεν μπορώ να μην σημειώσω τον εκβιασμό του γιατρού, ούτε το σκύψιμο του κεφαλιού του Γιαννάκη στο ενδεχόμενο προώθησης του Σιζόπουλου σε περίπτωση που έλεγε ΝΑΙ. Επίσης, δεν μπορώ να μην λάβω υπόψη την στάση του γιατρού πρίν το ΟΧΙ (διαφωνούμε σε μερικά σημεία) και μετά (διαφωνούμε στη βάση).

Η ΕΔΕΚ γερνά. Δεν γίνεται τίποτε για την προώθηση της στους νέους. Η νεολαία είναι σε τραγικά επίπεδα οργάνωσης, και κανείς δεν ενδιαφέρεται. Το φοιτητικό κίνημα απλώς φυτοζωεί και το συντηρούν μόνο και μόνο για να λένε ότι υπάρχει φοιτητικό κίνημα. Η μαθητική κίνηση ΑΓΩΝΑΣ, ξεκίνησε με όλα τα φόντα και για τα δυο χρόνια που ακολούθησαν έγινε πολύ δυνατή, εντούτοις δεν στηρίχτηκε από κανένα [2] με αποτέλεσμα μετά την αποχώρηση μας να παρακμάσει. Εδώ, να επαναλάβω για πολλοστή φορά, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό (λεφτά βρίσκονται, και το αποδείξαμε πολλές φορές) αλλά οργανωτικό και προσωπικό. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άτομο να αναλάβει την ηγεσία της νεολαίας, και έτσι το κόμμα προώθησε έναν ῾νέο῾ (που ποτέ δεν είδαμε) για την προεδρία. Δεν λέω ότι είναι κακή επιλογή, άλλωστε ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει, αλλά το γεγονός ότι ποτέ δεν ήρθε στη νεολαία ή σε εκδηλώσεις της δεν περνά αμελητέο και είναι προσβολή σε όσους προσπαθούν να διεκδικήσει αυτός την προεδρία.

Παρόλα αυτά, δεν το βάζουμε κάτω. Δεν τρέφω ψευδείς ελπίδες σύντομης αλλαγής. Μόνο με προσπάθεια θα γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Άλλωστε τίποτε δεν χαρίζεται. Αυτή τη διετία δεν θα διεκδικήσω θέση στο κεντρικό συμβούλιο ή στην γραμματεία όχι λόγω πικρίας αλλά επειδή θα λείπω στο εξωτερικό για αρκετά χρόνια λόγω σπουδών και δεν θέλω να γίνω σαν αυτούς που χλεύαζα.

Τρέφω όμως την ελπίδα ότι ο γιατρός θα ηρεμήσει και θα τραβήξει πίσω, αφήνοντας τον Γιαννάκη να κάνει πολιτική. Αν δεν γίνει αυτό, ελπίζω να βρεθεί κάποιος που να μπορέσει να του κάνει αντίλογο, που να έχει τα κότσια να εκφέρει αντίθετη άποψη, όχι όμως όπως τον τελευταίο ατάλαντο πριν μερικά χρόνια που δημιούργησε όλο εκείνο το χάος.

Κλείνοντας, να πω συγχαρητήρια στην τοπική Αγλαντζιάς για την προσπάθεια διεκδίκησης της δημαρχίας. Είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους να δουλεύουν χωρίς alterial motive για το γενικό καλό. Τέτοιες προσπάθειες είναι ο λόγος που συνεχίζω και ελπίζω για μια ΕΔΕΚ δυνατή, αριστερή και προοδευτική. Επίσης, ακόμα μια φορά η εφημερίδα ῾Πολίτης῾ απόδειξε ότι είναι μια κίτρινη φυλλάδα του κερατά, αφού με το σημερινό της άρθρο λέει για ακόμα μια φορά ανυπόστατα και ασύστολα ψέματα.

–
[1] Κομματική Πειθαρχία: Όταν διαφωνώ, εκφράζω τη διαφωνία μου και πολεμώ για την άποψη μου εσωκομματικά αλλά όταν τα συλλογικά όργανα του κόμματος αποφασίσουν το αντίθετο, εγώ μεν δεν θα δουλέψω υπέρ του, αλλά ούτε και εναντίων του. Αλλιώς, μπορώ αξιοπρεπέστατα να ζητήσω διαγραφή μου από το κόμμα και να λέω ότι μαλακία μου κατέβει στο κεφάλι.

[2] Με εξαίρεση τον γιατρό.

ΥΓ. Αυτά που λέγονται εδώ είναι οι απόψεις του Γιώργου Ιορδάνου και *μόνο*. Όχι κάποιου μέλους της οικογένειας του, ούτε καν του σκύλου του. *Δεν* επιτρέπεται η αναδημοσίευση ολόκληρης ή μέρους της καταχώρησης χωρίς τη γραπτή άδεια μου.

Α.. και καλές γιορτές

Ακρωνυμίες για English School Leaver και GC School Graduate. Λόγω συντομίας στο υπόλοιπο της καταχώρηση θα τους ονομάζουμε «ο Ιδιωτικός», εννοώντας τους υφιστάμενους και τους to-be ESL & GCSC. Το English School και το GC School of Careers είναι τα δυο πιο prestigous αγγλικά γυμνάσια/λύκεια (2 σε ένα) της Κύπρου. Οι λόγοι είναι απλοί, πληρώνεις χοντρά και παρόλα αυτά μπαίνεις με εξετάσεις. Και των δυο το απολυτήριο (ή αλλιώς το χαρτί που βεβαιώνει ότι έχασες εκεί μέσα 7 χρόνια) είναι ισότιμο ενός χαρτιού υγείας, όμως σε βοηθούν να περάσεις τα GCE A Levels τις πλείστες φορές με πολύ καλά αποτελέσματα.

Το ακαδημαϊκό τους κομμάτι δεν είναι of great interest για τον γράφων, αφού είναι δεδομένο ότι το επίπεδο τους είναι πολύ ψηλό (ειδικά για τα sciences στο ES και για τα social sciences στο GCS). Το ενδιαφέρον μου εστιάζεται στους μαθητές και μελλοντικούς απόφοιτους τους. Λόγω όμως αποφυγής περεταίρο μπλεξίματως των μπουτιων μας θα τους χωρίσουμε σε κατηγορίες.

My father has lots of money and i get invited to parties Ιδιωτικός
It’s all about the parties baby. Εκείνος που είναι καλεσμένος στα περισσότερα parties είναι ο πιο δημοφιλής. Αδιαπραγμάτευτο! Για να συμβεί αυτό πρέπει να έχεις ακριβό αυτοκίνητο (all time classics είναι διάφορα sport μοντέλα της BMW & Mercedes). Παράλληλα πρέπει να φοράς labels. Όχι όμως απλά να τα φοράς. Πρέπει να φαίνονται. Πρέπει να φαίνονται από μακριά. Ποιός θα καταλάβει ότι η φανέλα σου είναι D&G αν δεν μπορείς να το δείς από το διάστημα (κάτι όπως το συνικό τοίχος); Γενικά πρέπει να έχεις ένα lifestyle που να δείχνει ότι είσαι πλούσιος, ότι είσαι από τζάκι (κατά προτίμηση κάποιο από τα τζάκια του Άγιου Αντρέα ή του Πλατύ Αγλαντζιάς). Το τρίπτυχο της επιτυχίας είναι αυτοκίνητο-label clothes-fancy house.

Ο αντιδραστικός ιδιωτικός
Θα τον δεις συχνά στα parties να ζητά από τον DJ να φύγει την Shakira και να βάλει Άσιμο ή Σιδηρόπουλο. Του αρέσει να διαβάζει Καβαδία και Καρυωτάκη και φροντίζει να το διαφημίζει συχνά, ιδίως όταν περιβάλλεται από άτομα που δεν τους έχουν ούτε καν ακουστούς. Χλευάζει συχνά τα show off πλουσιόπαιδα αλλά κατά βάθος ζηλεύει την αναγνωρισιμότητα τους. Περνά μια φάση στην εφηβεία που φορά φανέλες συγκροτημάτων, αλλά μεγαλώνοντας το γυρίζει σε lacoste και diesel jeans και αργότερα σε armani κοστούμι. Στο σχολείο οδηγούσε Land/Range Rover. Κάποτε θα οδηγεί Jaguar.

Η ξανθιά (στο νού) ιδιωτική
Είναι όμορφη και το ξέρει. Κυκλοφορεί με γρήγορο και ακριβό αυτοκίνητο. Ουδέποτε θα τη δεις να μιλά σε κόσμο που δεν είναι ESL ή GCSG. Το ατού της είναι να σνομπάρει. Όλοι πλην των φίλων της είναι χώριατοι. Σπάνια θα τη δεις να διαβάζει κάτι μη εξωσχολικό (εξαιρείται το cosmo), χωρίς όμως να σημαίνει ότι έχει κακές ακαδημαϊκές επιδόσεις. Θα τη δείς συχνά στα prive του Zoo ή στο Πλην Δύο. Δεν είναι ηλίθια, αλλά το να παίζει την ηλίθια πουλά (κάτι σαν τη Μενεγάκη). Θα την δεις πολλές φορές να μιλά αγγλικά όταν είναι με άλλους ιδιωτικούς «του επιπέδου της»

Ο δεν ασχολούμαι ιδωτικός
Ίσως η καλύτερη περίπτωση. Δεν είναι από τζάκι και ο πατέρας του δεν μπορεί να αγοράσει και να πουλήσει τη μισή Κύπρο σε μια νύχτα. Είναι χαλαρός τύπος και δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο περίγυρος του. Δεν ασχολείται μαζί τους για να μην ασχολούνται μαζί του. Κατά βάθος τον ζηλεύουν και οι μεν και οι δε επειδή δεν είναι ένας από αυτούς. Μαθαίνει να εκτιμά το σχολείο του μόνο όταν φύγει από εκείνο. Τα διαλείμματα θα τον δεις σε κάποια γωνιά με ένα ipod.

Ο ηλίθιος ιδιωτικός
Κάθε χρόνο υπάρχει μια παρέα από ηλίθιους. Είναι άτομα που πέρασαν καταλάθος. Δεν έχουν καλές ακαδημαϊκές επιδόσεις ούτε και τα προσόντα για να τις αποκτήσουν. Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους και εκείνοι αποξενώνονται. Λόγω της ηλιθιότητας τους πολλές φορές οι υπόλοιποι γελούν μαζί τους. Αν ήταν στην Αμερική θα έρχονταν με ένα αυτόματο να καθαρίσουν το υπόλοιπο σχολείο ή να βιάσουν την Ξανθιά Ιδιωτική.

Ο γκόμενος ιδιωτικός
Έχει όλα τα προσόντα του «My father has lots of money and i get invited to parties ιδιωτικού». Δεν άνοιξε ποτέ βιβλίο στη ζωή του και δεν θα περάσει τα A Levels του. Η γνώση του περί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών περιορίζεται στο πως να δει πορνό. Σε αντίθεση με τον προαναφερθέντα ιδιωτικό δεν είναι elegant, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ επειδή είναι βλάκας. Ένας μεγάλος αριθμός κοριτσιών, επειδή κατά γενική ομολογία προτιμούν αυτούς τους πιο «rock n roll» (πριν φτάσουν φυσικά σε ηλικία γάμου, που τότε προτιμούν εκείνους με τις Jaguar) τύπους είναι ερωτευμένες μαζί τους. Πιστεύουν ότι μπορούν να τον δαμάσουν και να τον φέρουν στα μέτρα τους, πράγμα που ποτέ δεν συμβαίνει.

Γενικά Χαρακτηριστικά
Οι ιδιωτικοί γίνονται πολύ συχνά επίκεντρο συζήτησης και κουτσομπολιού. Ο λόγος είναι απλός. Θεωρούνται elite με ότι συνεπάγεται, καλό ή κακό. Η ειρωνία είναι ότι όντως είναι η elite λαμβανομένου υπόψη ότι θα τελειώσουν τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, και με το μη αμελητέο υπόβαθρο που έχουν (τα λεφτά και τα connections του μπαμπά) κάποτε θα ηγηθούν σε διάφορους τομείς της χώρας.

Πηγαίνουν όλοι πάνω-κάτω στους ίδιους χώρους. Θεωρούν εαυτούς ανώτερους των απόφοιτων του δημοσίου, έστω αν ο του δημοσίου έχει περισσότερα a levels με ψηλότερο βαθμός και γενικό 19..

Θεωρούνται φλώροι. Δεν είναι όμως. Επειδή οι συνήθειες τους είναι διαφορετικές από τους συνομήλικους τους του δημόσιου, πολλές φορές δέχονται αυτή την κριτική. Το «κρυόκωλοι» θα τους πήγαινε καλύτερα (let’s face it, playing WoW ain’t that cool). Άλλος λόγος για τον χαρακτηρισμό είναι οι αγγλικούρες που κατά καιρούς χρησιμοποιούν (αναπόφευκτο αν για 7 χρόνια από το πρωί μέχρι το μεσημέρι μιλάς αγγλικά)

Disclaimer: Παρόλα αυτά, όπως είπε η Δρακούνα εδώ… GCSG and loving it (αν και μισώ την ηλιθιότητα με τα αρχικά)

Θα βρεθούμε με κάποιους φίλους του Cyprus Linux User Group (CyLUG) απόψε η ώρα 10:30 στο Marco Polo. Περισσότερες πληροφορίες έδωσε η Μαρία εδώ.

Κοπιάστε