Βλέπω τους πολιτικούς της συν-κυβέρνησης, καθώς και της αντιπολίτευσης να συζητούν το θέμα τη μείωση του φόρου κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης. Τα επιχειρήματα κατά της μείωσης είναι τραγικά. Μπορώ να καταλάβω και να κατανοήσω το επιχείρημα ότι δεν θέλουμε να χαλάσουμε τους δείκτες μας, ότι δεν θέλουμε να ενοχλούμε το δείκτη πληθωρισμού μας για να μείνουμε στα πλαίσια των περίφημων κριτηρίων του Μάστριχ. Είναι λογικό λαμβανομένου υπόψη ότι αν δεν το κάνουμε ενδεχομένως να αντιμετωπίσουμε άλλα προβλήματα και κυρώσεις (που δεν είμαι αρκετά διαβασμένος για να μπορέσω να αριθμήσω).

Τότε θα μου πεις που στο καλό είναι το κώλυμα μου;

Το πρόβλημα μου έγκειται στα επιχειρήματα που προβάλλουν σαν δικαιολογία για διατήρηση της καλής πορείας των δεικτών. Δηλαδή έλεος, δεν είναι επιχείρημα ότι αν μειώσεις το φόρο (δλδ θα έχει παραπάνω κατανάλωση) τότε υπάρχει πρόβλημα ρύπανσης του περιβάλλοντος και θα μεγαλώσει η τρύπα του όζοντος. Μπορώ φυσικά να το προσπεράσω, και να το κατατάξω στις παπαρολογίες που κατά καιρούς λέει το ΔΗ.ΚΟ (κατ’ εμένα λόγω έλλειψης ιδεολογίας – λίγο αριστερά λίγο δεξιά που λέει ο Μπάσης). Η άλλη εξήγηση που έδωσαν είναι ότι δεν είναι ουσιαστικά φιλολαϊκό μέτρο επειδή βοηθά και εισοδηματικά προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού.

Αυτό δεν είναι λόγος να κρυώνει η γριά στο Τρόοδος, ούτε τα μωρά μιας πολύτεκνης οικογένειας στον Αγρό. Αφήνουμε δηλαδή αβοήθητους κάποιους ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη τη βοήθεια της κυβέρνησης (εκείνη της αλλαγής, της φιλολαϊκής) επειδή θα βοηθηθούν και οι «πλούσιοι». Το πρόβλημα όντως είναι πιο γενικό γιατί πολλά λεφτά που προορίζονται για τις λιγότερο προνομιούχες εισοδηματικά ομάδες καταλήγουν σε χέρια που δεν τα έχουν τόσο ανάγκη. Κλασσικό παράδειγμα οι φόροι για τα αυτοκίνητα. Αντί να γίνουν μειώσεις στα αυτοκίνητα χαμηλού κυβισμού (άρα και αξίας) έγιναν σε όλα. Άλλο παράδειγμα είναι το επίδομα πολύτεκνων (που το παίρνεις no matter εισοδήματος).

Όμως, επειδή είναι ανθρωπίνως αδύνατο να αλλάξει το σύστημα των μειώσεων φόρων και των επιδομάτων και αφού οι δείκτες είναι σε τόσο καλή κατάσταση όπως τους παρουσιάζουν, το ελάχιστο που οφείλει η κυβέρνηση είναι να μειώσει τους φόρους πετρελαίου θέρμανσης για τις ομάδες τούτες του πληθυσμού (έστω αν θα επωφεληθούν όλοι, μέχρι αλλαγής της διαδικασίας).

Περιττό να πούμε ότι την πιο αισχρή στάση είχε η αντιπολίτευση, που εκ του ασφαλούς επικροτούν τη μείωση φόρου και κατακρίνουν την κυβέρνηση, όμως δέκα χρόνια στην εξουσία συντήρησαν το προαναφερόμενο σύστημα.

Είμαι με άδεια αυτή την εβδομάδα, και την αφιέρωσα αποκλειστικά στον εαυτό μου. Κυκλοφορώ τις πλείστες ώρες μόνος μου, και πάω για καφέ με τα βιβλία μου.

Σήμερα, τελείωσα το βιβλίο που διάβαζα, διάβασα και όλα τα άρθρα που είχα κάνει highlight στο economist και πήγα στο βιβλιοπωλείο. Δυο ώρες μετά έφυγα με 2 βιβλία. Το «Υγρές νύχτες» του Φρέντυ Γερμανού και τον πρώτο τόμο από μια ποιητική συλλογή του Λόρκα.

Παράλληλα βλέπω ταινίες. Χτές είδα μια από τις πιο ωραίες ταινίες ever, που όμως ήμουν αρκετά άχρηστος να μην αποστηθίσω τον τίτλο της. Σήμερα θα δώ το «House of sand and fog».

Στόχος των ημερών αυτών είναι να περάσω όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες μπροστά από τον υπολογιστή και όσο το δυνατό περισσότερες ώρες χωρίς κινητό. Επίσης, θα ήθελα μέσα στο Σαββατοκυρίακο να πάω μια επίσκεψη στην Πάφο αλλά σκέφτομαι το οδήγημα και βαριέμαι.

Για τσιγάρα ποτά και ξενύχτια (όπα) δεν έχω όρεξη. Ένας κορεσμός άλλο πράμα.. Ελπίζω να μην συνεχιστεί για πολύ. Γενικά, δεν νοιώθω καλά, γι᾽αυτό άλλωστε περνώ αρκετό χρόνο μόνος μου.

Απόψε θα πάω για ποτό με 2-3 φίλους, επειδή είπαμε ωράια η μοναξιά αλλά μην το γαμήσουμε. Αργότερα θα δω την ταινία, μαζί με ένα μπουκάλι κρασί που έβαλα στο μάτι από τη Δευτέρα.

That’s all folks.

Εδώ και μια ώρα γυρεύω μια κωλοσελίδα που να γράφει για την πολιτιστική ζωή της Κύπρου. Δηλαδή να γράφει ποιές θεατρικές παραστάσεις ανεβάζονται, τι άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις έχει κτλ.

Βοήθεια, πλήττω. Δεν θέλω να περιέχει τη λέξη Starbacks, Costa, Gloria Jeans, Pralina, Le Cafe, Ζοο, Αυλαία κτλ.

Κατατάγηκα στην Εθνική Φρουρά στις 12/07/05, δυο μέρες μετά τα γενέθλια μου. Την μέρα εκείνη έκανα την κηδεία των επόμενων δυο χρόνων (25 μηνών) της ζωής μου. Ήταν ένα ζεστό πρωινό (όχι όπως τα βιβλία, ήταν ένα ΖΕΣΤΟ πρωινό) και εγώ με μια τσάντα ρούχα μπήκα στο περιβόητο (και πανάρχαιο) ΚΕΝ Λάρνακας. Μας κάθισαν σε ένα παγκάκι, και περιμέναμε σαν τον κατηγορούμενο στο Αμερικανικό δικαστήριο πριν του αναγγείλουν τη θανατική ποινή.

Ένας τύπος άγριος, ψηλός, που φώναζε χωρίς λόγο ήρθε και μας ανάγγειλε σε πιο λόχο θα μπούμε. Περιττό ότι εγώ δεν είχα ιδέα τι σημαίνει λόχος. Μετά μας έλεγξαν τη βαλίτσα για τυχών ναρκωτικά/τσόντες/ζιβανίες κτλ. Μετά (και ενώ όλη την ώρα κουβαλούσαμε τη τσάντα στον ώμο – που μέσα περιείχε τον ασήκωτο κατ’ επιθυμία της μαμμάς) μας πήρανε για έλεγχο υγείας. Μείναμε με το εσώρουχο. Μας ζύγισαν, μας είδαν καλά-καλά, είδαν ότι δεν είμαστε στραβοί/κουφοί (καμία σχέση με τον Άι Παντελεήμονα) και αξιολογούσαν το αξιόμαχο μας (τρομάρα τους και δική μας). Πριν πέσει η τελική υπογραφή, η πιστοποίηση δηλαδή ότι είσαι ικανός να κρατήσεις όπλο μας έβαλαν μέσα σε κάτι παραβάν με ανοιχτές κουρτίνες. Έβλεπα ένα τυπά με στολή να φορά μια άσπρη ρόμπα και να ψελλίζει κάτι σε κάθε παραβάν. Απέναντι υπήρχαν τραπέζια που κάθονταν σε σειρά γιατροί (και των δυο φύλων). Ήταν δηλαδή όπως τον Ψινάκη και την Κατρίτση στο dreamshow. Ο τύπος με την άσπρη ρόμπα ήρθε και στο δικό μου παραβάν. Παραθέτω τη σχετική συζήτηση:

- Δείξε μου δυο αρχίδια.
- Τι εννοείς;
- Δείξε μου δυο αρχίδια.
- Γιατί;
- Δείξε μου δυο αρχίδια.
- Μάλιστα.

Μετά τη συγκινητική επαφή (στην κυριολεξία) με τον γλυκύτατο γιατρό σήκωσα τα σώβρακα και όση από την περηφάνια μου έμεινε και ξεκινήσαμε για τους θαλάμους. Εκεί αντίκρισα το χάος. Μαύροι τοίχοι, ετοιμόρροπο κτήριο, τουαλέτες γεμάτες (με το συμπάθιο) σκατά και μπάνια που αν τολμούσες να μπεις μέσα λερωνόσουν. Επειδή εμείς καταταγήκαμε τελευταία μέρα, δεν υπήρχε χώρος να μας βάλουν, και περιμέναμε να αδειάσει μια αποθήκη για να στήσουν κρεβάτια. Από μέσα μου έφταιγα τους γονείς που με έστειλαν σ’ αυτή την κόλαση, θεωρούσα αδιανόητο να περάσω έτσι τα επόμενα δυο χρόνια, αλλά και αδιανόητο να μην τα περάσω. Η εικόνα της ήταν συνεχώς στο νου μου, σαν αντίβαρο στην τρέλα που συνάντησα εκεί μέσα. Σκεπτόμενος όλα αυτά ένοιωθα τόσο φορτισμένος που σε κάποια φάση θα έκανα έκρηξη. Πήγα στη τουαλέτα. Εκεί έγινε η προαναφερόμενη κηδεία. Έκλαψα για μερικά λεπτά και αποφορτίστηκα. Μίλησα στον εαυτό μου. Το είδα σαν ένα άσχημο όνειρο (έτσι μάλιστα το έβλεπα μέχρι πριν μερικούς μήνες)

Τις επόμενες μέρες μας βγήκε ο κώλος στις αναφορές, κάμψεις, και νταηλίκι. Το νταηλίκι δεν με ενοχλούσε. Μερικές φορές μάλιστα με έκανε να νοιώθω καλύτερα, λόγω της αίσθησης της ανωτερότητας. Τις προσεχείς εβδομάδες προετοιμαζόμαστε για μια παρέλαση, δηλαδή περπατούσαμε με βήμα σε άσφαλτο, κάτω από τον ήλιο του Ιουλίου. Στη μέση μιας από αυτές τις βόλτες, ένοιωσα ένα δυνατό πόνο στα αρχίδια που λέγαμε πριν. Την επόμενη μέρα μου ανακοίνωσαν ότι έπρεπε να κάνω εσπευσμένα εγχείρηση κυρσοκοίλης.

Συμπέρασμα της καταχώρησης: Αν θα καταταγείς στην Εθνική Φρουρά, τα αρχίδια και τα μάτια σου

Ιntro
Σε προηγούμενη καταχώρηση ανάφερα ότι φλερτάρω με Gentoo. Αυτή η καταχώρηση θα ασχοληθεί με τις μέχρι τώρα εντυπώσεις μου.

Ήξερα από την αρχή που έμπλεκα άρα ήταν συνειδητή επιλογή οι πολλές ώρες διαβάσματος και configuration. Δεν με ενοχλούσαν ούτε οι πολλές ώρες που χρειάζονται για να γίνουν compile τα προγράμματα, και δεν ήμουν διαθετημένος να χρησιμοποιήσω precompiled binaries (αν ήθελα precompiled, δεν θα έβαζα source-based διανομή).

Pre-Install
Μου πήρε 1 εβδομάδα να φτάσω μέχρι τη φάση που κάνω reboot και μπαίνω για πρώτη φορά στο σύστημα. Γιατί; Επειδή είναι EFI based ο υπολογιστής μου και δεν έχει BIOS. Έφτιαχνα το partition table, έκανα τις απαραίτητες ρυθμίσεις, μετά chroot στο σύστημα, reboot και error. Ο λόγος είναι ότι λόγω κεκτημένη ταχύτητας (και βαρεμάρας) δεν ακολούθησα ένα link στo forum που μιλούσε για partitioning σε apple. Η λύση ήταν να επανεγκαταστήσω το mac os x σε single partition, να εγκαταστήσω το bootcamp και να κάνω τα partitions με το diskutil του os x (εδώ ήταν το πρόβλημα, τα έκανα με το fdisk από gentoo).

Installation process
Προτίμησα τον παραδοσιακό τρόπο εγκατάστασης (παρά το GUI). Εδώ είναι η φάση που λέω ότι το gentoo είναι από τα πιο καλά documented projects που είδα. Πρέπει να διαβάσεις *όλο* το installation manual, και να το ακολουθήσεις πιστά (τροποποιώντας το αναλόγως του συστήματος φυσικά). Τα USE variables με ενθουσίασαν (το συναίσθημα όταν είδες πρώτη φορά xgl+compiz/beryl). Μου άρεσε που δεν γύρευα το κάθε κωλο-package που έχει εκείνο το γαμο-codec για να παίξει το ηλίθιο βίντεο που θέλεις να δεις. Τα ξεκαθάρισα όλα από την αρχή στο make.conf και όλα έπαιξαν όμορφα (το «από την αρχή» είναι φυσικά πολύ σχετικό, χρειάστηκαν αρκετές προσπάθειες μέχρι να καταλήξω σε ένα sane make.conf, που αν τώρα το χάσω θα βάλω τα κλάματα και θα γυρέψω τη μαμμά μου).

Package manager
Κατά καιρούς διάφοροι λένε ότι το portage είναι όσο ώριμο είναι το apt-get και ακόμα παραπάνω. Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, μετά από περίπου ένα μήνα χρήσης του gentoo θεωρώ ότι είναι από τα over-statements του αιώνα.

Σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος. Απλά στα updates πρέπει να προσέχεις τις κινήσεις σου. Δυστυχώς μερικές φορές δεν τα πάει καλά με τα dependencies, και κάποιες άλλες με τα USE variables (μέχρι να ρυθμιστεί καλύτερα το make.conf σου). Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που διαχειρίζεται τα configuration files στα updates. Επίσης, μου άρεσε ο τρόπος που επιλέγεις εφαρμογές από το unstable tree. Το βρήκα απλό και εργονομικό.

Όταν ωριμάσει περισσότερο τότε θα είναι εξαιρετικό. Έχει όλα τα φόντα να γίνει.

General Usage
Οι εντολές του gentoo δεν έχουν ιδιαίτερο consistency. Θα μπορούσαν να κάνουν κάτι όπως το debian που γράφεις ένα dpkg πατάς tab και βλέπεις τα commands που διαχειρίζονται τα πακέτα που έχεις. Δεν κατάλαβα ακριβώς το λόγο που είναι σκορπισμένα.

Οι πλείστοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το xorg.conf τους. Ενώ μεν αντιλαμβάνομαι τη φιλοσοφία της διαδικασίας «φτιάξτο μόνος σου» καλό θα ήταν να υπήρχε η επιλογή μιας πιο αυτοματοποιημένης λύσης για τη σύνταξη του xorg.conf (τα xorgcfg και xorgconfig δεν ήταν η λύση για μένα). Θα μου άρεσε να υπήρχε ένα προτεινόμενο xorg.conf (βάση του hardware) που θα μπορούσα να τροποποιήσω αργότερα.

Με τα ati-drivers τα πήγε μια χαρά. Τα έκανα emerge, κατέβασε τον κώδικα, έκανε kernel-recompile και μετα με το aticonfig όλα πήγαν κατ’ ευχήν

Ακόμα δεν εγκατέστησα xgl/beryl λόγω κάποιων προβλημάτων που προέκυψαν. Χρειάζεται όμως περισσότερη διερεύνηση του θέματος, που θα γίνει στις προσεχείς μέρες.

Εντυπώσεις (αντί επίλογου)
Από τις πιο ωραίες διανομές που χρησιμοποίησα. Σε αυτή τη φάση το τρέχω στο λάπτοπ μου, και δεν νομίζω να το αλλάξω σύντομα. Δεν θα τα έβαζα σε production μηχάνημα, λόγω του ότι δεν νοιώθω άνετα σε επίπεδο γνώσεων, και ότι δεν έχω ακόμα την απαιτούμενη εμπιστοσύνη στο portage. Το εγκατέστησα όμως σε ένα παλιό μηχάνημα που χρησιμοποιώ για data server.

Με λίγο πείσμα και όρεξη, το gentoo μπορεί να σου μάθει πολλά (εντάξει, δεν θα γίνεις και guru αλλά κάτι είναι). Θυμίζει πιο ρομαντικούς καιρούς, τότε που έπρεπε να προσπαθήσεις για να έχεις ικανοποιητικό up-and-running σύστημα. Επίσης, σου δίνει ένα αίσθημα ελέγχου, που αν είσαι control freak σαν κι εμένα, ικανοποιεί το εν λόγω αρχέγονο ένστικτο:).

Το community του είναι εξαιρετικό. Καμία σχέση με το community του ubuntu και πιο οργανωμένο από εκείνο του debian. Ελάχιστες φορές χρειάστηκε να ψάξω κάτι εκτός του forum και του gentoo-wiki. Η εξάρτηση από το gentoo-wiki είναι όμως επικίνδυνη καθώς παρατήρησα αρκετά down-times. Προσωπικά, αποθήκευσα μερικά από τα howto που ενδέχεται να ξαναχρησιμοποιήσω στον σκληρό μου.

Γενικά, αν έχεις ώρα και όρεξη, πρόχειρο μηχάνημα (που δεν θα χρειαστείς για καμιά εβδομάδα) give it a try.

Άσχημο διήμερο. Ψες, πέντε λεπτά πριν ξεκινήσει η συναυλία Νταλάρα-Ζορμπαλά-Μαχαιρίτσα (σε μουσική του Μιτζέλου) δέχτηκα τηλέφωνο. «Είμαι στην κλινική, νοιώθω πόνο στο στήθος, έλα!». Φύγαμε αμέσως. Φτάσαμε την ώρα που ήρθε ο καρδιολόγος. Τα συμπτώματα θύμιζαν καρδιακό επεισόδιο. Μισή ώρα μετά ευρήματα μηδέν. Έπρεπε να διανυκτερεύσει για περαιτέρω διερεύνηση του προβλήματος λόγω του φόβου επανάληψης του και επειδή η πίεση του είχε κτυπήσει κόκκινο.

Αρκετά καρδιογραφήματα μεσολάβησαν μέχρι το πρωί, όλα έδειχναν φυσιολογικά. Το πρωί αιματολογικές εξετάσεις, ακτινογραφίες θώρακα και αξονικός τομογράφος. Τελικά, βρέθηκε το πρόβλημα. Γλύτωσε την εγχείρηση. Το απόγευμα φύγαμε από την κλινική. Αύριο άλλες εξετάσεις. Το θετικό ότι είναι αντιμετωπίσιμο και όχι κάτι τραγικό. Ευτυχώς δεν είχαμε χειρότερα.

Στη συναυλία συνόδευα εκείνη. Ήρθε μαζί μου στην κλινική. Η στάση της άψογη. Όταν τελείωσε όλη αυτή η διαδικασία πήγα σπίτι της. Ήθελα να την ευχαριστήσω. Δεν το έκανα. Αρκέστηκα σε ένα λακωνικό μήνυμα «Η στάση σου ήταν άψογη. Το εκτιμώ». Δεν την ευχαρίστησα. Άλλωστε «οι φίλοι δεν λένε ευχαριστώ» όπως λέει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων

Φοβήθηκα. Δεν το έδειξα. Τρομάζω στην ιδέα να χάσω τους μόνους ανθρώπους που με αγαπούν ανιδιοτελώς (στα τέλος αναγάγουμε τα πάντα στον εαυτό μας). Τρόμαξαν κι εκείνοι. Φοβήθηκα πιο πολύ που φοβήθηκαν εκείνοι. Απομυθοποίηση, αγάπη, εκτίμηση. Ουδέν κακό αμιγές καλου