Καλά να πάθω. Αφού ξέρω ότι είμαι από τα πιο ανοργάνωτα άτομα εν ζωή. Ακριβώς επειδή το ξέρω, κρατώ σχεδόν τα πάντα σε cvs (μου θυμίζει τίτλο βιβλίου «Η ζωή μου σε CVS»). Χτες ξεκίνησα να γράφω ένα user manual για ένα μικρό project. Έκανα το outline και το φύλαξα σε ένα txt. Βαριόμουνα αφόρητα τη διαδικασία του LaTeX και σκέφτηκα ότι αφού μιλάμε για καμιά 15-20αριά σελίδες δεν άξιζε τον κόπο (ναι ξέρω, όταν έχει κείμενο πάντα αξίζει τον κόπο). Όπως τον ηλίθιο δεν το πρόσθεσα στο cvs, και εγώ νόμιζα ότι το πρόσθεσα. Και μετά το διέγραψα. Και τώρα είμαι περίπου 6-8 ώρες δουλειάς πίσω.

Στα σχετικά με το user manual αλλά άσχετα με το data loss, κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος να γράψεις επιτυχημένο user manual είναι όταν απευθύνεσαι στον χρήστη λες και είναι καθυστερημένος.

Στα εντελώς άσχετα: Το όμορφο της μέρας μου είναι ένα ποίημα που έστειλε με mail ο Μάριος. Το μοιράζομαι μαζί σας.

Γράμμα στον άνθρωπο της πατρίδας μου – Νικηφόρος Βρεττάκος
…Μη με μαρτυρήσεις!
Και προπαντός να μην του πεις πως μ’ εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθώς κοιτάς τον Ταϋγετο, σημείωσε τα φαράγγια
που πέρασα. Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα
που είδα. Πες τους από μένα, πες τους από τα δακρυά μου,
ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος
είναι όμορφος!

Αυτά για σήμερα, that’s all folks

[*] «Απού εν έσιει νουν έσιει πόθκια» είναι Κυπριακή παροιμία, που σημαίνει εκείνος που δεν έχει νού, έχει πόδια. Εγώ δηλαδή.

Βαρέθηκα να ακούω μπούρδες. Βαρέθηκα τις ανακρίβειες, τους αφορισμούς και τις κάθε λογής γενικότητες.

Τα media εφήυραν ξανά τον τροχό και νομίζουν ότι ο Παπανικολάου έκανε την ανακάλυψη του αιώνα αφού έδειξε πως η παρακολούθηση μιας συζήτησης μέσω κινητού είναι κάτι πολύ εύκολο που μπορείς να κάνεις με minimum εξοπλισμό. Τότε, βγήκαν διάφοροι κήρυκες/ερμηνευτές της ανακάλυψης και σχολίαζαν στις τηλεοράσεις. Μέχρι και ο τύπος που κουτσομπολεύει μαζί με την Ελεονόρα το πρωί στον ΑΝΤ1 έκανε τον expert παίρνοντας ύφος 1000 καρδινάλιων. Έλεος δηλαδή.

Μην νομίζεται ότι οι bloggers είναι καλύτεροι. Επειδή ένας μαλάκας έκανε μήνυση ξεκίνησαν να λένε γενικότητες και μαλακίες του τύπου «κατάρρευσε η δημοκρατία στην Ελλάδα» κτλ. Ε που’ σαι ρε δημοκράτη. Ενώ κάλλιστα μπορούσαν να πουν ότι είναι μια τραγικά αστεία υπόθεση αφού η τεχνολογική τους άγνοια τους εκθέτει εις βάρος του διαχειριστή, άρχισαν του αφορισμούς και τα αγγλόφωνα γράμματα. Ναι, θα έρθουν οι «ξένοι» να μας σώσουν, οι «λυτρωτές».

Τώρα γράφω επικήδειο, όχι καταχώρηση.

Μόλις έδιωξα τον πιο αξιόλογο άνθρωπο που ξέρω από τη ζωή μου. Την μόνη κοπέλα που γνώρισα τα τελευταία χρόνια που πιστεύω ότι θα μπορούσα να μείνω μαζί της. Την έδιωξα από τη ζωή μου επειδή εκείνη με βλέπει «φιλικά» (βλέπετε, νόμιζα ότι i wouldn’t have to deal με αυτές τις μαλακίες τώρα που «μεγάλωσα»).

Το μετάνοιωσα ήδη. Το είχα μετανοιώσει μέρες πριν το κάνω. Αλλά είμαι αποφασισμένος να στηρίξω το λάθος μου. Πρέπει να φύγει από τη ζωή μου. Όπως έπρεπε να γίνει με την Εβίτα (τελικά με πρόλαβε αυτή). Το μετάνοιωσα. Δεν μπορούσε άνθρωπος να έχει καλύτερη φίλη. Τί να γίνει, οι άνθρωποι πληρώνουν τα λάθη τους, κι εγώ είμαι πολλά πράγματα, αλλά έμαθα να πληρώνω τις οφειλές και τα λάθη μου.

Φοβάμαι. Μέσα σε λίγους μήνες έδιωξα τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου. Δεν περίμενα να νοιώθω τόσο μόνος στη μεταεφηβική ζωή μου.

Δεν θα πω αυτό που είπε η Εβίτα. Νοιώθω ότι είναι υποκρισία. Τότε είπε ότι με αγαπά αλλά παρόλα αυτά δεν μπορούσε άλλο και έπρεπε να φύγει. Εγώ το σεβάστηκα αλλά θεωρούσα τον περι αγάπης λόγο μαλακίες για κατανάλωση. Και είναι! Αν αγαπάς κάποιον δεν τον αφήνεις.

Την κοπέλα αυτή δεν την αγαπώ απλά. Τη λατρεύω. Μέσα της είδα εμένα. Εκείνη δυστυχώς δεν είδε εμένα, ή τουλάχιστον αυτό που ήθελα να της δείξω. Tough κύριε Γιώργο. Καλά να πάθεις.

Φοβάμαι όμως. Σήμερα μετά από μερικά χρόνια (θυμάμαι ακόμα τη μέρα που έφευγε εκείνη και τη διαδρομή από σπίτι της στο σπίτι μου) έκλαψα. Έκλαψες κι εσύ. Νοιώθω ο τελευταίος άνθρωπος της γής. Δεν σου αξίζω και πόσο μάλλον όταν σε κάνω να κλαίς. Εσύ πρέπει πάντα να γελάς.

Φοβάμαι. Λυπάμαι. Σ’ αγαπώ. Πάρα πολύ.

Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να μοιραστώ τα μοναχικά φεγγάρια μου μαζί σου, που δεν μπόρεσες να μ’ αγαπήσεις όπως ήθελα. Λυπάμαι που εγώ πρόστυχα σε είχα στο πλευρό μου για ένα χρόνο. Λυπάμαι τον χρόνο που έχασα, τα συναισθήματα που επένδυσες πάνω μου, λυπάμαι.

Τηλέφωνο μετάνοιας δεν θα γίνει ποτέ. Το ξέρεις. Λυπάμαι. Σ’αγαπώ. Πολύ

Δεν τα περνώ από speller. Στα αρχίδια μου. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Σύντομα θα τα σβήσω, όταν βρώ ξανά τα πόδια μου. Τώρα απλά πρέπει να ξεσκάσω.

Λυπάμαι. Πραγματικά!

Τελευταία αναγάγεται σε μίζον θέμα στους κύκλους της κοινώτητας του Debian και ιδίως στον Planet Debian η σχέση του Debian με το Ubuntu. Μπορώ να καταλάβω/δικαιολογήσω μόνο τη μία παράμετρο.

Το ubuntu είναι ένα καθαρά desktop os που απλά παίρνει πακέτα από το unstable (codename: sid) branch του Debian και τα κάνουν polish. Το αποτέλεσμα είναι όμορφο, λειτουργικό, και γενικά είναι ένα συσταρισμένο debian. Στο default installation εγκαθίσταται ο ουρανός με τα άστρα με αποτέλεσμα να κάνει το ubuntu ελκιστική επιλογή για καινούριους χρήστες του Λίνουξ. Παρόλα αυτά τα πακέτα που περιλαμβάνει στην stable έκδοση του είναι πολύ λίγα. Τα υπόλοιπα τα ρίχνει σε ένα άλλο tree που ονόμασαν multiverse, που ουσιαστικά είναι «use at your own risk, cross your fingers and god bless». Προσωπικά δεν με ενοχλεί, αφού εξίσου χάλια είναι και η κατάσταση με το debian όπου υπάρχουν προγράμματα ασυντήρητα και γενικά κακής ποιότητας (λειτουργικής και αισθητικής) στο repository του.

Σαν desktop os για ένα average user που κάνει καθημερινές εργασίες είναι η ιδανική επιλογή. Τα releases του είναι consistent και περιλαμβάνουν σχετικά καινούρια πακέτα. Το update είναι όσο πιο ανώδυνο μπορεί να είναι και το precompiled kernel υπόσχεται (και τις πλείστες φορές πραγματοποιεί) υποστήριξη για σχεδόν όλων των ειδών mainstream hardware. Δεν πρόκειται να σου «σπάσει» ούτε να σε αφήσει εκτεθιμένο. Συνεπώς, για μένα είναι η επιλογή για το desktop της δουλειάς και το laptop μου, που είναι μηχανήματα που θέλω απλά να δουλεύουν, να μην με ενοχλούν με critical updates συχνά και γενικά να είναι click and go.

Στο desktop του σπιτιού μου έχω debian unstable όπου μπορώ να έχω την τελευταία λέξη της τεχνολογίας με το ελάχιστο πιθανό αντάλλαγμα σε σταθερότητα. Το unstable, δεν είναι διόλου unstable. Κι αν κάτι πάει στραβά, η διαδικασία επαναφοράς του είναι (ως επι το πλείστον) απλή και γρήγορη. Στον πιο σημαντικό από τους servers που διαχειρίζομαι τρέχω debian stable (codename: sarge) με τα security patches. Ναι τα προγράμματα του είναι κάπως out-dated αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου. Μερικά πακέτα compiled στο χέρι, και κάποια άλλα από τα backports παύει να είναι πρόβλημα. Θέλω να κάνει τη δουλειά που προορίζεται χωρίς να έχω απώλειες. Το debian stable θα το χαρακτήριζα «as stable as hell», πράγμα που κάνει τον ύπνο του κάθε διαχειριστή συστημάτων πιο ήρεμο. Στους υπόλοιπους τρείς servers τρέχω debian testing (codename: etch) χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα μηχανήματα έχουν 200-300+ μέρες uptime και τα προβλήματα που αντιμετώπισα μέχρι τώρα ξεπεράστηκαν με σχετική ευκολία. Στις αναβαθμίσεις κάποιων προγραμμάτων τυχαίνουν (όχι τόσο συχνά) προβλήματα με τα configuration τους αλλά είναι μέσα στο παιχνίδι. Λίγη οργάνωση, λίγο version controlling των configuration files και όλα φτιάχνονται.

Το debian εγγυάται και παρέχει σταθερότητα. Το ubuntu-server δεν έχει ακόμα αποδείξει τον εαυτό του, και το LTS δεν με εντυπωσιάζει καθόλου. Είναι μαλακία οι συγκρίσεις που κατά καιρούς γίνονται στο stable του debian με του ubuntu. Έτσι αδικούν το ubuntu (θα έπρεπε να συγκρίνουν το ubuntu stable με το debian testing/unstable) καθώς και το debian αφού είναι από τις πλεόν σταθερές linux server επιλογές.

Όλα αυτά πάνω-κάτω (λίγα flames πάνω λίγα flames κάτω) είναι η γενική αντίληψη των πραγμάτων. Το πρόβλημα όμως των debian developers είναι ότι το ubuntu μόνο παίρνει από το debian και δεν δίνει πίσω. Δηλαδή παίρνει τα πακέτα από το unstable και δεν επιστρέφει τα patches. Παράλληλα, debian developers ή to-be debian developers πάνε στο ubuntu με αποτέλεσμα η βάση του οικοδομήματος debian (που βασίζεται και το ubuntu) να άναπτύσσεται με πιο αργούς ρυθμούς. Κάποιοι χαρακτήρισαν αυτή τη φάση σαν κρίση μέσης ηλικίας. Από μεριάς debian έγιναν κάποιες (κατα τη γνώμη μου) λάθος κινήσεις, όπως πρόταση για χρηματοδότηση του release team για να επισπευσθεί η διαδικασία του νέου stable version παρκάπτοντας την πάγια τακτική τους (» – When’s the new debian release? – When it’s ready!»)

Αυτή με λίγα λόγια είναι η κατάσταση στους κύκλους του debian όπως την αντιλαμβάνομαι. Αν έχετε να προσθέσετε/σημειώσετε κάτι feel free.

Προσωπικά, το γεγονός ότι οι debian dev μένουν σταθεροί στο social contract (βλ. Firefox logo) με κάνει περήφανο που είμαι χρήστης τους.

Άσχετο: Τελευταία φλερτάρω το gentoo. Μου άρεσε η ιδέα του make.conf και των USE flags. Τίποτα περισσότερο επί τούτου. Παίζω μαζί του πολύ λίγο για να έχω πιο δυνατή άποψη. Πάντως αν είστε ένας average προς advanced χρήστης (αν η κλίμακα πάει newbie-> average-> advanced-> power-> expert και στο power είναι τύποι σαν τον Κεραμίδα και στο expert τύποι σαν τον Cox/RMS/LT) η εγκατάσταση ενός gentoo θα σας μάθει πολλά πράγματα (άσχετο αν σκοπεύεται να το κρατήσετε ή όχι).

My two cents. Καλό απόγευμα

Μου έκανε εντύπωση η κατάσταση στην Βόρεια Κορέα με τις πυρηνικές δοκιμές. Όχι επειδή είναι κάτι που με εκπλήσσει αλλά επειδή η διαδικασία εγκλωβισμού των υπολοίπων έγινε μαεστρικά, και θυμίζει τον εγκλωβισμό της Ευρωπαΐκής Ένωσης όσων αφορά την εφαρμογή των περίφημων ιδεώδη.

Επιγραμματικά παραθέτω τη δική μου αντίληψη για την κατάσταση στη Βόρεια Κορέα. Εκεί αποφάσισαν να κάνουν δοκιμή πυρηνικών αδιαφορώντας για την αντίθεση του Ο.Η.Ε. και των Αμερικάνων καθώς και για πιθανές κυρώσεις. Οι Αμερικάνοι κρατούν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα αντίδρασης για τις δοκιμές, σμπεριλαμβανομένου και μιας στρατιωτικής επιχείρησης. Δεν είναι όμως τόσο αφελείς (για να κάνουν τη μαλακία να επιτεθούν) αφού ξέρουν ότι η Βόρεια Κορέα κρατά όμηρο την υπόλοιπη Κορέα (με το βεληνεκές των πυραύλων της) την οποία μπορεί να ισοπεδώσει σε μερικά λεπτά σαν αντίποινα. Επίσης, το γεγονός ότι έχουν πυρηνικά μπορεί να τους εξασφαλίσει μια βραχυπρόθεσμη (τουλάχιστο) ασφάλεια, ότι κι αν λένε οι Αμερικάνοι.

Η Κίνα νοιώθει να απειλείται από τις δοκιμές της Β. Κορέας, όχι άμεσα αλλά έμμεσα, λόγω ότι στο μέλλον (αν και προς το παρόν το διαψεύδει) η Ιαπωνία μπορεί να αναπτύξει κι αυτή πυρηνικό πρόγραμμα. Γενικά, η κίνηση της Β. Κορέας είναι πιθανόν να ξεκινήσει/επαναφέρει προγράμματα «εκμετάλλευσης» πυρηνικής ενέργειας από μέρους των χωρών της Ασίας, πράγμα άκρως επικίνδυνο αν σκεφτεί κανένας ότι πλέον δεν χρειάζεται περισσότερο από ένα παρανοΐκό άτομο για να καταστραφεί ο κόσμος (και στην ιστορία της ανθρωπότητας είχαμε αρκετούς από δαύτους)..

Αν δεν γίνει κάτι, τότε θα τροχιοδρομηθεί η διαδικασία και για άλλες χώρες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Πακιστάν, του Ιράκ και της Β. Κορέας, κάτι που δεν θα είναι καθόλου καλό για τον υπόλοιπο κόσμο. Οι δυνάμεις που μπορούν να κάνουν κάτι είναι η Κίνα και η Ρωσία, που όμως και οι δύο έχουν συμφέροντα με το Πακιστάν/Ιράκ και δεν θέλουν/προτίθενται να χαλάσουν τις καλές τους σχέσεις.

Πώς όλο αυτό μου θύμισε την Ευρωπαική Ένωση; Όταν αποφάσισαν να βάλουν μια χώρα σαν την Τουρκία στο κλάπ των υπό ένταξη χωρών. Βάζουν μια χώρα με διαφορετική κουλτούρα από τους υπόλοιπους εταίρους, με χαμηλό βιοτικό επίπεδο και ακόμα χαμηλότερο literate rate. Όλοι ξέρουν ότι είναι ευσεβοποθείες να πιστεύεις ότι μέσα σε μια 10ετία μια χώρα όπως την Τουρκία μπορεί να αναδυθεί από τις στάχτες και να γίνει μια προοδευτική κοινωνία και οικονομία. Ακόμα ένα όριο που δεν έβαλαν, είναι τα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τη στιγμή που μπαίνει η Τουρκία γιατί μετά να μην μπει η Ρωσία (υπερβολή).

Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια η Ε.Ε προσπάθησε να αλλάξει το προφίλ της καθαρά Οικονομικής Ένωσης των κρατών της Ευρώπης, σε μια ομάδα χωρών που προσπαθούν να ευημερήσουν και να διαφυλάξουν τα δικαιώματα των πολιτών τους σε μια ίση βάση με γνώμονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Βάζοντας την Τουρκία στην Ε.Ε, η οποία ακόμα κρατά τη μισή Κύπρο (ναι, εδώ πάει το όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους και ο Νταλάρας με το χρυσοπράσινο φύλλο… ξεπεράστε το) τα ιδεώδη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταρρέουν και τότε ο δρόμος ανοίγει…

To sum things up: ελπίζω με κάποιο τρόπο να σταματήσουν οι πυρηνικές δοκιμές στην Κορέα και γενικά η κατοχή πυρηνικών όπλων για να μην πάθουν όπως την Ευρωπαϊκή Ένωση που λέει για σφαγή των Αρμενίων και κατηγορείται για προβοκάτσια.

[Άσχετο]

• ΔΕΝ πιστεύω ότι είναι αποδεχτό οι Αμερικάνοι να έχουν πυρηνικά ενώ οι υπόλοιποι όχι. Πιστεύω ότι κανένας δεν πρέπει να έχει τέτοιου είδους όπλα (ή γενικά όπλα), όμως τέτοια ώρα τέτοια λόγια
• ΔΕΝ πιστεύω ότι οι Κύπριοι είμαστε καλύτεροι από τους Τούρκους, απλά εμείς ναι μεν μπορεί να έχουμε πτυχία και ψηλότερο βιοτικό επίπεδο αλλά υστερούμε σε άλλα πράγματα.
• Εθνικιστικά σχόλια καθόλου ευπρόσδεκτα. Λοιπά σχόλια πολύ ευπρόσδεκτα
• Ξαναδιαβάζοντας το, ή πρέπει να έχω αρκετό point ή λαλώ πελλάρες, εννα δείξει. Ως συνήθως επδικνύομαι στο δεύτερο. Προς το παρόν πάω για ύπνο (μετά από δυο μέρες)

[/Άσχετο]

Η Πόλη μου γερνά, και μαζί της όσοι έχουν την ατυχία να ζουν σ’ αυτή. Μέχρι και τρελός της γειτονιάς μου γέρασε. Εκείνος που μια ζωή κεντρούσε την ευαισθησία μου προς υπεράσπιση του από τα αγρίμια τους συνανθρώπους μας. Τώρα τα γέρικα πόδια του δεν έχουν δύναμη να σπρώξουν το ποδήλατο του. Τον θυμάμαι τότε στα νιάτα του να έρχεται από το δημοτικό που πήγαινα και να προσπαθούσε να μας πλησιάσει για να καταλαγιάσει τη μοναξιά του. Θυμάμαι τους άλλους που τον έφτυναν.. και εμένα που τους συγχαινόμουνα…

Η Πόλη μου γερνά, και μαζί της όσοι έχουν την ατυχία να ζουν σ’ αυτή. Καθώς περνούν τα χρόνια δεν έχει τίποτα να δώσει, κι οι κάτοικοι της δεν έχουν τίποτα να πάρουν, δεν έχουν τίποτα να πουν. Γι’ αυτό περιφέρονται σαν την άδικη κατάρα, όπως ακριβώς και ο τρελός του χωριού μου τότε. Η διαφορά τους είναι ότι εκείνος γύριζε από γειτονιά σε γειτονιά και όχι από καφετέρια σε καφετέρια και δεν έλεγε μαλακίες.

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι γονείς τους, τους δίνουν διαφορετικά ονόματα. Έπρεπε όλους να τους λέμε Γιώργους ή Γιάννηδες, Έλενες ή Μαρίες, αφού έτσι κι αλλιώς τους μεγαλώνουν να είναι οι ίδιοι. Πάνε στους ίδιους τόπους, φορούν τα ίδια ρούχτα και οι κουβέντες τους περιφέρονται γύρω από το ίδιο ένδοξο τίποτα. Εξαπατούν τους εαυτούς τους στολίζοντας τους με παρέες που δεν νοιάζονται για εκείνους, και προσπαθούν να πειστούν ότι περνάνε όμορφα.

Όμορφα… πόσο παρεξηγημένη ένοια. Όμορφα νομίζουμε είναι τα τέρατα από μπετόν που ξεπετάνε σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Εμείς τα ονομάσαμε εναλλακτική αρχιτεκτονική, μοντέρνα κτήρια για σοβαρές εταιρίες. Η σοβαροφάνεια σε λίγο θα μας πνίξει κι εμείς προσπαθούμε να ξεφύγουμε κτίζοντας κτήρια που θυμίζουν εργοστάσια στην παλιά βιομηχανική περιοχή του Καϊμακλιου.

Όμορφη μέρα…