Είναι Σάββατο πρωί και έξω η μέρα είναι όμορφη. Εσύ έχεις πολλή δουλειά. Τo deadline είναι άυριο η ώρα 09:30 το πρωί (ναι, Κυριακή!!). Ακόμα δεν έχεις αγοράσει εφημερίδα, και ούτε πρόκειτε, γιατί τότε θα φύγουν 2-3 ώρες (τα Σαββατοκυρίακα διαβάζω όλη την εφημερίδα).

Δεν μπορείς να δουλέψεις. Δεν σε κρατά το σκοτείνό δωμάτιο και η οθόνη του υπολογιστή. Καθώς δουλεύεις βλέπεις επαναλήψεις σειρών του Ρώμα στον ΑΝΤ1 (Μεν & Δεν [σάχλα], εκείνες κι εγώ [τέλειο]). Όταν τελείωσαν κατάλαβες ότι ουσιαστικά δεν έκανες και τίποτα σημαντικό τόση ώρα.

Η μόνη λύση που βρήκα, ήταν να κλείσω την τηλεόραση και να βάλω Λουδοβίκο των Ανωγείων στο mp3 player και ζεστό γαλλικό καφέ αποχαιρετώντας το Σάββατο μου.

Μονάχα να ‘σουν εδώ.

• Ευτυχώς μοίρασαν τους δήμους, λες και είναι στην λαϊκή αγορά, ή λες και κάνουν δημοπρασία (αν είστε των Παρισίων). Βρε αγόρια (και Ε. Μαύρου), συμφωνώ ότι είναι μέρος του παιχνιδιού, αλλά γίνεται behind the scenes. Δείτε λίγο πως παζαρεύουν αλλού… ή απλά θυμηθείτε το χρηματιστήριο…
• Τώρα έχουμε τις αρχιεπισκοπικές. Αγοραπωλησίες κι εκεί. Άστα να πάνε. Μαζεύουμε λεφτά για υποστήριξη της προεκλογικής του Κύκκου Νικηφόρου. Άκουσα ότι δεν έχει να φάει
• Παράλληλα παραιτείται ο υπουργός Άμυνας με αιτιολογικό προβλήματα υγείας. Οι στρατιωτικοί απ’ ότι φαίνεται έχουν λερωμένη τη φωλιά τους (κάποιοι ανώτατοι αξιωματικοί έφαγαν κάποιους άλλους), ο επιτελάρχης και δεν ξέρουμε ποιοι άλλοι προσπαθούν να αποσιωπήσουν το ζήτημα (αλήθεια, πού βρίσκεται το επιτελείο του Μαυρονικόλα; Α! ναι, σπίτι του). Τα κακά στόματα (δημοσιογράφοι) κατηγορούν το ΑΚΕΛ για εμπλοκή στο παραστρατιωτικό κύκλωμα, που είμαι σίγουρος ότι είναι ψεύδη και κακεντρέχειες. Ο Τάσσος τους την είπε (των δημοσιογράφων) και εκείνοι κάνουν σαν παρθένες που τους είπαν ότι θέλουν να τις γαμήσουν. Στο μεταξύ ο Κύπριος πολίτης κάνει ζάπινγκ απελπισμένος, διερωτούμενος που σκατά ζει.
• Με όλα αυτά έχουμε και τον Λάζαρο Μαύρο να παίζει τον παράγοντα. Θέλω να τον κουτουλλήσω. Ούτε να ειρωνευτεί εντέχνως δεν ξέρει. Ρε Λάζαρε μου, εν πολλύς κόσμος που εν μορφωμένος τζιαι ξέρει να γράφει τζιαι να μιλά, αλλά εν την είδε φιλόσοφος και εθνοπατέρας… στα άρματα αδέρφια (καμία σχέση με τους αλήτες πουλιά..)
• O Παγδατής που πλέον είναι “ο Μάρκος μας” διακρίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρέπει να οφείλεται στο ότι το κράτος μέσω των φόρων μας συνέβαλε στην καλλιέργεια του ταλέντου του και δεν χρειάστηκε να ξενιτευτεί το παλικάρι για να καταφέρει να γίνει αξιόλογος αθλητής.

Γη της λεμονιάς της ελιάς….

Τελευταία σε διάφορα blogs βλέπω κόσμο να είναι μίζερος και να μεμψιμοιρεί. Εγώ είμαι κλασσικός πεσιμιστής, αλλά ελπίζω το ακόλουθο να ανεβάσει λίγο τη διάθεση.

---

Ζωή είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. ζωή είναι να μην έχεις έγνοιες που σου τις υπόβαλαν, αλλά να νοιάζεσαι για ότι αγαπάς. Ζωή είναι η όμορφη κοπέλα με ένα άσπρο ριχτό φόρεμα που χορεύει ξυπόλητη και τραγουδά τόσο δυνατά λες και βγαίνει από τα βάθη της ψυχής της “δυνατά – δυνατά, γίναν όλα δυνατά τα αδύνατα” λες και όλος ο κόσμος είναι δικός της. Τόσο ανάλαφρα, τόσο απλά, τόσο αληθινά.Ο Φράνκ να συνοδεύει το ποτό σου τραγουδώντας το “my way”… “regrets I had a few, but then again too few to mention”. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη σταθερότητα. Ο κόσμος μεταβάλλεται, εξελίσσεται, και πρέπει κι εμείς να ακολουθούμε. Όχι με την ορθολογιστική ένοια του πρέπει, αλλά βάση της φυσιολογικής εξέλιξης του ανθρώπου και του κόσμου γύρω του, κάτι αμερικάνοι νομίζω το είπαν evolution.

Ζωή είναι εκείνα τα βράδια με φίλους που πίνουν γελάνε κι ερωτεύονται. Εκείνες τις νύχτες στη βεράντα που χορεύεις ακούγοντας Σαββόπουλο, με τη μπύρα αγκαλιά, κάνοντας προπόσεις στην υγειά όλης της παρέας, αλλά ιδιαίτερα στην υγειά της ομορφότερης που κάθεται ντροπαλή στη γωνιά. Ή άλλες νύχτες στην ίδια βεράντα με εκείνη τη συνηθισμένη κοπέλλα που κάθε άλλο παρά συνηθισμένη φαντάζει στα μάτια σου, ακούγοντας το “Let’s do it (let’s fall inlove)” της Ella Fitzgerald.

Άλλοτε εκείνα τα βράδια που το φεγγάρι δεν λέει να φανεί, και η διάθεση σου είναι ευθέως ανάλογης της φωτεινότητας του, όπου ενώ είσαι μέσα στη μαυρίλα, ακούγεται “Το μηδέν” από το στόμα της Χαρούλας. Εκεί που πιστεύεις ότι εσύ και ο πάτος είστε στο ίδιο επίπεδο, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να αναδυθείς στην επιφάνεια, ότι μπορείς να κολυμπήσεις μέσα από τις δυσκολίες κι ας σταμάτησες προ πολλού να πιστεύεις σε θεούς – ναυαγοσώστες.

How to make a George Iordanou

Ingredients: 3 parts anger 5 parts arrogance 5 parts empathy

Method: Stir together in a glass tumbler with a salted rim. Top it off with a sprinkle of lustfulness and enjoy!

Username:

Personality cocktail
From Go-Quiz.com

- Πώς είσαι;
- Ήμουν και καλύτερα… ευτυχώς όμως ήμουν και χειρότερα… άρα καλά πάμε

Καλά να περνάτε

Β Ρ Ε Χ Ε Ι γαμώ το καλοκαίρι μου γαμώ. Μόλις το πήραμε είδηση και οι τρείς σηκωθήκαμε από τους υπολογιστές και τρέξαμε (ναι, κυριολεκτικά τρέξαμε) προς την πόρτα να δούμε τη βροχή να πέφτει.