Note to self: Ποτέ μα ποτέ μην βάλεις σε production server μη stable version διανομής Λίνουξ, όποια κι αν είναι.

Πριν μερικές μέρες προσπάθησα να αναβαθμίσω το Λινουξάκι που έχω για gateway server. Σημείωσε ότι μέσω του gateway 2 κτήρια ενώνονται με τους servers και με το διαδίκτυο. Μια αρκετά σύνθετη (για τα δεδομένα μου) διαδικασία με iptables, διαφορετικά access levels και port access για διαφορετικές ομάδες. Το Λινουξάκι αυτό έτρεχε Debian από το testing branch. Τις πλείστες φορές η διαδικασία του update, upgrade και dist-upgrade γίνεται μια χαρά. Αυτή δεν ήταν μια από εκείνες τις φορές.

Μετά το upgrade, άρχισαν να κτυπάνε τα τηλέφωνα από εξαγριωμένους τύπους που δεν είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Όλο το group “users” μπορούσε να δεί τους servers αλλά όχι να μπεί στο internet. Αμέσως αποκλείστηκε το ενδεχόμενο προβλήματος στους κανόνες των iptables (το αμέσως είναι σχετικό – 2 ώρες μετά). Ύστερα από λίγο ψάξιμο το πρόβλημα εστιάστηκε στο squid, τον proxy server που χρησιμοποιώ. Οι users έχουν μόνο http access από το port 8080 (χωρίς όμως να χρειάζεται ρύθμιση) για να μπορώ να αποτρέψω την χρήση κάποιων P2P κτλ. Ο squid δεν προωθούσε τους users από το 80 στο 8080. To proxy transparency μου είχε πρόβλημα. Στα backups βρήκα το configuration και το έκανα compare με το υφιστάμενο (μπας και το άλλαξε το νέο version). To squid.conf ήταν το ίδιο, αλλά αυτή τη φορά έβγαζε errors. Δεν μπρούσε να κάνει proxy acceleration και διάφορα άλλα. Όντας, άπειρος (μπορείς να προσθέσεις ηλίθιος και διάφορα άλλο κοσμητικά επιθετα) δεν πέρασε από το νου μου ότι από το 2.5 σε 2.6 version έγιναν αλλαγές στη σύνταξη του configuration. 20 ώρες εργασίας μετά διάβασα το release note (αφού σας είπα, ηλίθιος) και είδα ότι εκείνες οι 5-6 γραμμές που ενώ μου φαίνονταν σωστές έβγαζαν error αντικαταστάθηκαν από 2 άλλες.

Τελικά για acceleration και transparency στο 2.6 απλά προσθέτεις παράμετρους στο http_port και cache_peer. Άρα τα ακόλουθα δεν είναι valid πλέον

httpd_accel_host
httpd_accel_port
httpd_accel_with_proxy]
httpd_accel_uses_host_header
acl lan src ….
http_access allow localhost
http_access allow lan


Το release note του Squid 2,6 είναι εδώ

Αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις όμως. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι απλά διαβάζεις τα manuals και λοιπά σχετικά tutorials στο διαδίκτυο και στο τέλος λύνεις το πρόβλημα. Ε τελικά, πρώτα βλέπεις το release note (πράγμα που θα κάνω πριν το upgrade πλέον). Και ποτέ από το testing branch. Καλύτερα λίγα compile με το χέρι, ή μερικά πακέτα από το testing (βλ apache2 για να τρέχει το zend π.χ.) παρά unstable διανομή.

Εδώ και περίπου δυο εβδομάδες είμαι κάτοχος ενός MacBook Pro (2.16GHz, 2GB RAM), συνεπώς χρήστης του MacOS X. Σήμερα έβαλα ubuntu. Όχι επειδή το mac δεν είναι όμορφο, εύχρηστο, σέξι και σταθερό, αλλά επειδή στο Λίνουξ είμαι πιο παραγωγικός. Κυρίως όμως, επειδή το Λίνουξ ταιριάζει στη ψυχοσύνθεση μου.

Θα προβώ σε εκτενή ανάλυση μόλις τελειώσω το configuration.

Το μηχάνημα πάντως είναι γρήγορο, όμορφο και ΖΕΣΤΟ.

Α ρε Κύπρος αθάνατη..

Η Κυβέρνηση ζήτησε όπως οι αρχιεπισκοπικές εκλογές μεταφερθούν παρακάτω μια εβδομάδα. Το πρόβλημα είναι ότι συμπιπτουν με το Ράλλυ Κύπρος. Ένα θεσμό που (νομίζαμε) ότι εδραιώθηκε. Εμένα διόλου με ενδιαφέρει ο εν λόγω θεσμός, όμως δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι προβάλλει τη χώρα μας στο εξωτερικό [1]. Η προβολή της Κύπρου σημαίνει αύξηση του τουρισμού (που σημείωσε σε μια χώρα που βασίζεται στα services δεν είναι κάτι αμεληταίο), και αν όχι, τουλάχιστο μαθαίνει ο κόσμος που είμαστε πάνω στο χάρτη. Φέτος μάλιστα, υπήρχε προγραμματισμένη προσθήκη μιας διαδρομής μέσα από την παλιά πόλη της Λεμεσού (αν κάνω λάθος διορθώστε με). Αντιλαμβάνεστε ότι για τη διεξαγωγή του Ράλλυ αλλά και των εκλογών χρειάζεται η επιτήρηση της αστυνομίας. Τί πιο λογικό δηλαδή να μεταφερθεί η ημερομηνία των εκλογών μια εβδομάδα. Εδώ και κάτι χρόνια προσπαθούν να αποφασίσουν να κάνουν εκλογές, η μια εβδομάδα είναι το πρόβλημα; (τώρα θα μου πείτε ναι, είναι πρόβλημα, θα έχει ακόμα μια εβδομάδα προπαγάνδας και άρα πιθανή αλλαγή του αποτελέσματος). Οι ιεράρχες μας, εκ στόματος του «Άγιου» Πάφου δεν δέχτηκαν φυσικά.

Οδηγούσα σήμερα, και ακούω στο ράδιο ότι σκέφτονται να μην εμπλέξουν καθόλου την αστυνομία γιατί θα επωμισθούν αυτοί το κόστος των υπερωριών των αστυνομικών. Έλεος πλέον. Κινδυνεύοντας να προβώ σε λαϊκισμούς, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι περίπου το 1/3 της Κύπρου είναι γή της Εκκλησίας, και έχουν αρκετά λεφτά για να ρίξουν την οποιαδήποτε κυβέρνηση. Πως στο καλό πέφτουν τόσο χαμηλά και κάνουν τέτοιες δηλώσεις; Επίσης, πως δεν πτοούνται καθόλου από το ενδεχόμενο μη διεξαγωγής του Ράλλυ (σημείωσε ότι αν δεν γίνει στην Κύπρο θα γίνει στην Τουρκία) αφού αυτοί είναι τάχα οι πρώτοι που δίνουν μαθήματα πατριωτισμού. Ή εγώ είμαι γραφικός όταν μιλώ για την εκκλησία, ή εκείνοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

–

[1] Κάθεται που λέτε ο ξένος μπροστά από την τηλεόραση του (επειδή εννοείται δεν ξέρει να διασκεδάσει, αφού μόνο εμείς οι ΕΛΛΗΝΕC μη χέσω ξέρουμε τι θα πει γλέντι), τσούπ βλέπει το δέντρο που έρχεται κατακούτελα στον οδηγό. Αμέσως αναφωνεί «Ω! Μα τί ωραίο δέντρο είναι αυτό. Πρέπει να πάω να το δώ από κοντά» και έρχεται και καταθέτει ρευστό στην τζέπη των Παραλιμνίτων

Μετά από 8 ώρες που προσπαθείς να λύσεις το ίδιο πρόβλημα αρχίζεις να απελπίζεσαι. Έχεις ήδη ξεπεράσει το στάδιο της πρόκλησης «εγώ είμαι ο βασιλιάς των πάντων και θα σε λύσω ασήμαντο προβληματάκι» και είσαι στο στάδιο όπου απλά θέλεις να το λύσεις για να σταματήσεις να το σκέφτεσαι.

Στο μεταξύ διάφορα συναισθήματα ξεπηδούν. Η ανεβασμένη αδρεναλίνη βγάζει ένα συναίσθημα vulnerability/ευαισθησίας. Από πίσω η Χαρούλα σε ένα ντουέτο με τον Πάριο τραγουδάνε το «Ροζ». Όλα τα απλά πράγματα φαίνονται σύνθετα όταν τα σκεφτείς πολύ. Κι εμείς τα σκεφτήκαμε πάρα πολύ…

Πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα….

Ενώ πρωτίστως ανήκαμε στην κατηγορία «έξυπνοι – ψιλοκουλτουρέ – κάτι διαφορετικό ρε παιδί μου» ξαφνικά καταταχτήκαμε στην Εθνική Φρουρά (ας όψεται η ώρα) και μπήκαμε παράλληλα στην κατηγορία «είστε στρατιωτάκια της σειράς και είμαστε φοιτήτριες». Δεν με χάλασε ποτέ αυτό επειδή έτσι κι αλλιώς πάνω-κάτω έμαθα 20 χρόνια τώρα τι σκατά είμαι και δεν είμαι. Στην τελική, δικαίωμα σου να την είδες φοιτήτρια περιωπής. Να σου πω την αλήθεια δε σε αδικώ, επειδή την ώρα που το καλοκαίρι τα στρατιωτάκια έπαιρναν κάμψεις στη ζεστή άσφαλτο του ΚΕΝ Λάρνακας, εσύ ήσουν Πρωταρά και φόραγες τα Dior σου γυαλιά ασορτί με τη fendi τσάντα που πήρες στην παραλία. Ούτε κι αυτό με ενοχλεί όμως, έστω μέσω του υλισμού, ο ελιτισμός είναι ακόμα εκτιμητέος.

Όμως, δηλώσεις του τύπου «δεν είναι στρατός που κάνετε σήμερα», ή «είναι επειδή δεν σας έκαναν εκπαίδευση να γίνετε άντρες» μου τη δίνουν στα νεύρα. Πρώτα με προσβάλλεις μόνο με τον τρόπο που το θέτεις. Είπαμε να κάνουμε κριτική, αλλά αυτό είναι κριτική καφενείου ρε γαμώτο. Όχι ότι έχω κάτι με τα καφενεία, αλλά οι κριτικές που γίνονταν εκεί έβγαιναν από ανθρώπους 70 χρόνων που έστω κι αν δεν ήταν τεκμηριωμένες είχαν ή βάση ή ελαφρυντικό το μεγάλο της ηλικίας των ανθρώπων που τις εξέφεραν. Εσύ κυρία φοιτήτρια τι ελαφρυντικό έχεις;

Δεν σου λέω να μην κάνεις κριτική της Εθνικής Φρουράς (αφού κι ο ποιητής το είπε, «οι απόψεις είναι όπως τις κωλοτρυπίδες [με το συμπάθιο - να με συγχωρείς], όλοι έχουν από μία»). Να κάνεις κριτική στη βάση ύπαρξης και λειτουργίας της, όχι να αναγάγεις τα προβλήματα στο σύστημα-καθεστώς της Ε.Φ. σε προσωπικό επίπεδο.

Δε μιλώ συγκεκριμένα. Τον τελευταίο καιρό αυτή η δήλωση έγινε της μόδας. Θα ήθελα όμως να σε δω εσένα να βγάζεις τα τακούνια και να βάλεις το delicate πόδι σου μέσα σε ένα άρβυλο, ή εσένα να κοιμάσαι δίπλα από ένα όγκο 300 κιλών που κάνει μπάνιο κάθε 3 μέρες. Θα ήθελα ακόμα να σε δω όταν θα πήγαινες στην τουαλέτα, διατεταγμένη να την καθαρίσεις ή για απλή χρήση. Ναι, οι παλαιότερες γενιές πέρασαν χειρότερα συγκριτικά με σήμερα. Όμως η κριτική του πέρασα καλύτερα/χειρότερα δεν πρέπει να γίνεται βάση των προηγούμενων γενιών αλλά βάση του πως περνάς μέσα και έξω από το στρατό σήμερα.

Δεν έχω πρόβλημα που εσύ δεν πας στρατό, έχω πρόβλημα που εγώ πάω. Να σου πω και την αμαρτία μου δε θα ήθελα να πήγαινες. Θα έχανες αυτή σου την τρυφερότητα που εγώ λατρεύω. Αρκετό είναι που με αποκτήνωσαν εμένα, εσύ πρέπει να γέρνεις αντίθετα χάριν ισορροπίας.

Στρατό κάνω, επειδή δεν είχα τα κότσια να υποστώ την κοινωνική κατακραυγή και να μην σπαταλήσω δυο χρόνια από τη ζωή μου. Από τη στιγμή που δεν ήμουν άξιος για αυτό, θα συνεχίσω να προσπαθώ να περνώ όσο καλύτερα μπορώ, φτάνει να μην είναι εις βάρος άλλων.

Άρα γλυκιά μου… no penis, no fucking opinion.

-

ΥΓ. Ξέρω ότι κινδυνεύω να χαρακτηριστώ σοβινιστικό φαλοκρατικό γουρούνι που μισά τις γυναίκες και θέλει να κάνουν στρατό για να κλείσουν το στόμα τους. Αν αυτό κατάλαβες από την εν λόγω καταχώρηση τότε είσαι ηλίθιος/α και απλά σπατάλησες την ώρα σου. Το κόλημα μου είναι αποκλειστικά και μόνο με φράσεις παρόμοιου τύπου με αυτές της καταχώρησης.

Θυμάμαι τον πατέρα να σφυρίζει εκείνο τον γνώριμο ρυθμό και το μουστάκι του (μαύρο τότε – πριν αρχίσουν οι άσπρες τρίχες να εμφανίζονται) να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά.

«Γρε-μι-σμε-να σπί-τια με-σα στο σκοτά-δι έτσι ειν’ η ζωή μας μεσημέρι βρά-δυ»

Άλλοτε στο αυτοκίνητο οικογενειακώς, με σαφή προορισμό και χρονοδιάγραμμα, ακούγαμε τον Χατζή και τη Χαρούλα και παρασυρόμαστε σε ατέλειωτους περιπάτους μέχρι το τέλος της κασέτας. Κι η Χαρούλα να ζωγραφίζει..

«Μη ζητάς κορίτσι μου ένα κορδελάκι, από τα ερείπια φτιάχνω ένα σπιτάκι»

Μερικά δανεικά λεπτά, όπου μπορούσες να είσαι ο εαυτός σου μακριά από τον κακό εαυτό σου, μια ανεξάρτητη μονάδα, ήσουν δικός σου

Μια δεκαετία παρά κάτι ψηλά μετά, η παραδοσιακή κασέτα έγινε mp3 που το random playlist έλαχε να του δώσει πνοή για μερικά λεπτά. Μα οι γονείς μου μεγάλωσαν, κι εγώ σπάνια μπαίνω στο αυτοκίνητο μαζί τους. Νοιώθω άρρωστος. Νοσταλγία, ανικανοποίηση. Θέλω κι άλλο… ποτέ δεν είχα αρκετό.. όμως ποτέ τίποτα δεν μου είναι αρκετό…

«Έτσι είν’ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ» καλή μου.. κι έτσι θα μείνει.. κατάρα και ευχή

Λυπάμαι.