Μερικές φορές διερωτούμαι, πώς κολλήσαμε τόσο στο στερεότυπο της μπαρας στο κάτω μέρος της οθόνης; Ακόμα χειρότερα, πώς κόλλησε το GNOME (που ναι είναι όμορφο, απλό και πρακτικό) στις δυο μπάρες, στο πάνω και κάτω μέρος της οθόνης;

Πώς υποθέτουν έτσι ότι όλοι έχουμε screen real estate και γαμάτη οθόνη με καλή κάρτα γραφικών που να ευνοεί μεγάλο resolution; Οι υπόλοιποι δηλαδή που είμαστε πίσω από μια ταπεινή 17″ οθόνη πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τα virtual desktops; Ναι, είναι πρακτικά, αλλά ο λόγος που είναι πρακτικά είναι επειδή η νοοτροπία των status bar είναι η ίδια εδώ και 10-15 χρόνια.

Για τον τρόπο παρουσίασης των εφαρμογών του MacOS X δεν μπορώ να εκφέρω άποψη ένεκα έλλειψης εμπειρίας στη χρήση του εν λόγω λειτουργικού. Μου αρέσει όμως η ιδέα του transparency, του full screen mode, του animation, αλλά δεν ξέρω πως θα κάτσει στις καθημερινές μου ασχολίες, κατά πόσο είναι πρακτικό όσο είναι όμορφο.

Οι περισσότεροι γονείς προτιμούν το παιδί τους να είναι αγόρι αντί κορίτσι. Στο παρελθόν αυτό ήταν λογικό, λαμβανομένου υπόψη ότι ο κόσμος κέρδιζε το ψωμί του απασχολούμενος στους τομείς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας όπου χρειάζονταν δυνατά εργατικά χέρια. Ακόμα ένα άτομο στην οικογένεια σήμαινε, περισσότερα έξοδα, ακόμα ένα στόμα να ταΐσεις. Στην περίπτωση όμως που το παιδί ήταν αγόρι σήμαινε ακόμα δυο χέρια να βοηθήσουν στη δουλειά.

Στο παρελθόν η προτίμηση του αρσενικού από του θηλυκού ήταν καθαρά θέμα παραγωγικότητας. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Οι προϋποθέσεις για εργασία δεν έχουν κύριο άξονα τη φυσική δύναμη αλλά την πνευματική ικανότητα και την εκπαίδευση στον τομέα εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα οι γυναίκες σαν σύνολο να είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από τον άντρα. Τούτο εξάγεται από έρευνες πανεπιστημιακών κύκλων της Μεγάλης Βρετανίας ότι τους πιο ψηλούς βαθμούς τους παίρνουν γυναίκες. Χαρακτηριστικό δε παράδειγμα είναι ότι οι πιο πολλοί ασκούμενοι γιατροί στην Μ. Βρετανία είναι γυναίκες και γενικά στους τομείς όπου απαιτείται πνευματική ικανότητα οι γυναίκες υπερτερούν.

Το αυξανόμενο αυτό ποσοστό γυναικών που εργάζονται καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την αύξηση στο GDP (Gross Domestic Product) με αποτέλεσμα οι οικονομίες που «εκμεταλλεύονται» τις γυναίκες σαν μέρος του εργατικού δυναμικού τους να έχουν περισσότερη οικονομική ανάπτυξη. Η άλλη όψη του νομίσματος λέει ότι όσο το ποσοστό των εργαζόμενων γυναικών αυξάνεται, ευθέως ανάλογη είναι και η αύξηση της υπογεννητικότητας. Παρόλα αυτά μια έρευνα της Suzzanne Bianchi στο Πανεπιστήμιο του Maryland αποδεικνύει ότι οι γυναίκες το 2003 αφιερώνουν τον ίδιο χρόνο στα παιδιά τους που αφιέρωναν το 1965. Το τίμημα είναι λιγότερος ύπνος και λιγότερος ελεύθερος χρόνος. Το παράδειγμα της Σουηδίας αναιρεί τη θεωρία της υπογεννητικότητας, αφού το ποσοστό γεννήσεων στη Σουηδία όπου οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται είναι ψηλότερο από την Ιαπωνία και την Ιταλία που οι γυναίκες μένουν σπίτι.

Η εργαζόμενη γυναίκα έχει να παίξει το δικό της ισότιμο ρόλο στη κοινωνία σε όλους τους τομείς, όχι μόνο οικονομικά. Καθήκον της κάθε κυβέρνησης και του κάθε κράτους είναι να δίνει στις γυναίκες ίσες ευκαιρίες μόρφωσης και ανέλιξης με τους άντρες.

Στην Κύπρο, παρόλο που θεωρητικά οι γυναίκες έχουν ίσες ευκαιρίες με τους άντρες, τούτο πολύ απέχει από την πραγματικότητα. Ευελπιστούμε ότι με την πάροδο του χρόνου, όσο περισσότεροι νέοι ανεβαίνουν στην εξουσία τόσο περισσότερο θα αναβαθμίζεται η θέση της γυναίκας για το γενικό καλό όλων μας.

Πηγές:
Woman in the new millennium της Ashley Blake
The Economist, Τέυχος 15 με 21 Απρ 06, σελ. 14 – The importance of sex