Καιρό έχει να βάλω νέα μου, και μια και οι φίλοι μου είναι σκορπισμένοι πλέον σε όλη την Ευρώπη, ας πω δυο λόγια.

Τον καιρό που κατατάχτηκα χρειάστηκε να κάνω μια μικρο-εγχείρηση. Πήγε μια χαρά και τώρα έχω αναρρώσει πλήρως. Είμαι σε ένα στρατόπεδο όπου τίποτα δεν δουλεύει. Περιτριγυρίζομαι από άτομα ηλίθια. Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, άλλους κακούς άλλους καλούς. Με 2-3 από τους καλούς κάνουμε παρέα. Έχουμε παρόμοια ενδιαφέροντα, αλλά πάνω απ’ όλα έχουμε σαρκαστικές και κυνικές τάσεις, καθώς και την ίδια απέχθεια για την όλη διαδικασία τους στρατού (άτομα – κτίρια – νοοτροπία). Με τους υπόλοιπους υποκρίνομαι αρκετά καλά, για να με θεωρούν φίλο τους.

Το καλοκαίρι (κατά τη διάρκεια της αναρρωτική μου) πέρασα υπέροχα. Μέσα σε 4 μήνες (από τότε) κατάφερα να ερωτευτώ ξανά, να το διαλύσουμε μετά, να φύγουν οι φίλοι/φίλες μου και να περιμένω τις μέρες να γυρίσουν. Ο Χάρης και ο Θωμάς πήγαν ελλάδα για εκπαίδευση Δόκιμων Αξιωματικών. Η Εβίτα μου πήγε Σκοτία, η Αχίλλεια Αθήνα, η Ιωάννα αγγλία. Εγώ έμεινα πίσω, προσπαθώντας να προσαρμοστώ στη νέα τάξη πραγμάτων. Το έριξα στο διάβασμα γιατί δεν μπορούσα να χωνέψω πόσο χάλια έγιναν τα πράγματα σε 4 μήνες. Ακόμα βλέπω τον στρατό σαν ένα εφιάλτη που πρόκειται σύντομα να περάσει, και δεν μπορώ να δεχτώ ότι έχει διάρκεια 25 μηνών. 130 μέρες μετά έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία και μετρώ ανάποδα μέχρι την μέρα που θα ξαναπάμε «αυλαία», που θα ξαναδώ την Λίζυ και την Αίλλεια, που θα ξαναπιούμε μπύρες με τον Χάρη καθώς ακούγεται το «άστε με ήσυχο», που θα βρεθούμε οι τρεις μας (Νικόλας, Χάρης, εγώ) και θα έχουμε τις συζητήσεις εκείνες τις παλιές, που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε και μόνο εμείς εκτιμούμε. Πεθύμησα την αγκαλιά της Εβίτας – και τον καφέ της.

Μετά τους έρωτες και τα σχετικά, βρέθηκα κάπως πελαγωμένος. Τώρα προσπαθώ να εκτιμήσω την κατάσταση που βρίσκομαι για να μπορέσω να προγραμματιστώ αναλόγως. Μέχρι τώρα δεν κατάφερα κάτι τέτοιο, όμως ο χρόνος θα δείξει. Στο μεταξύ έχω κάνει μια ενδιαφέρουσα γνωριμία, αλλά δεν ξέρω ακόμα τι θα γίνει. Ίδωμεν.

Σε γενικές γραμμές, είμαι μια χαρά. Ξέρω ότι, ότι και να συμβαίνει, είμαι σε θέση να το αντιμετωπίσω. Σιγά-σιγά μπαίνω στη ρουτίνα και προσαρμόζομαι. Σε ένα μήνα θα πάω εκπαίδευση στην Πάφο και τον Ιανουάριο θα πάω εκπαίδευση στη Λεμεσό. Από τον Φεβρουάριο – κατά πάσα πιθανότητα – όλα θα γίνουν καλύτερα.

Ελπίζω να περνάτε καλά.

Ντύθηκα που λέτε κι εγώ στο χακί να πάω να υπηρετήσω την μαμά πατρίδα –στραβάρα μου. Μπήκα με αγνά – συναδερφικά – αισθήματα τύπου: «εγώ κάνω στρατό επειδή αν πιάσωαπαλλαγή, θα υπάρχει λιγότερη δύναμη, άρα το παιδί κάποιας άλλης μάνας θα βγάζει τις σκοπιές, μου». Μετά από τέσσερις μήνες και κάτι ψηλά μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι έλεγα τις απόλυτες μαλακίες.

Ο στρατός παιδιά μου, είναι ένας χώρος όπου αποξενώνεσαι από την κοινωνία και απομακρύνεσαι από το περιβάλλον. Είσαι κλεισμένος σε μια μεγάλη φυλακή, και άνθρωποι κατώτεροι – νοητικά – από εσένα σε διατάζουν. Είναι ο τέλειος τόπος για να παρατηρήσεις την νεοκυπριακή κουλτούρα. Είναι μια μικρογραφία της έξω κοινωνίας.

Υπάρχουν οι μόνιμοι υπαξιωματικοί (κοινώς μολλώσια). Έχουν πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά. Οδηγούν γρήγορα αυτοκίνητα (γιατί αυτό τους κάνει αποδεχτούς στον κύκλο τους) που θα ξεπληρώνουν μια ζωή. Πηγαίνουν σε πόρνες για να ικανοποιήσουν τις ορμές τους και για ένα παράξενο λόγο το καυχιούνται (στα αυτιά μου φυσικά μεταφράζεται κάπως έτσι: «είμαι αρκετά άχρηστος για να καταντήσω μόνιμος και είμαι αρκετά άχρηστος για να μη μου κάθεται καμιά, έτσι πληρώνω για να μην παίζω το πουλί μου»). Μια ομάδα από αυτούς κτυπά ενέσεις και πίνει χάπια για να έχει καλοσχηματισμένο σώμα. Ελάχιστοι είναι αυτοί που επέλεξαν τη δουλειά τους με ιδεολογικό άξονα. Όταν ρωτήσεις τους υπόλοιπους γιατί έγιναν μόνιμοι σου λένε «στο δημόσιο δεν έχει δουλειές και ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει χάλια και είναι και αβέβαιος». Παρόλα αυτά, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους, πάντα φοβούνται μια πιθανή επίθεση από τους τούρκους. Δεν αναγνωρίζουν ότι οι τουρκοκύπριοι είναι και αυτοί κύπριοι και παράλληλα δεν αποκαλούν εαυτούς ελληνοκύπριους αλλά έλληνες. Μιλάνε για τα μεγάλα κατορθώματα των προγόνων τους (που περιληπτικά γνωρίζουν) αλλά εκείνοι, όντας κοιλιόδουλοι ανησυχούν για το ποιο θα είναι το επόμενο τους γεύμα.

Πριν καταχτώ στην εθνική φρουρά, θεωρούσα εαυτόν κάπως πιο έξυπνο από τον μέσο άνθρωπο. Όταν κατατάχτηκα νόμιζα ότι ήμουν πάρα πάρα πολύ πιο έξυπνος από τον μέσο άνθρωπο, επειδή έβλεπα αυτούς που είχα γύρω μου. Τώρα πιστεύω ότι είμαι το ίδιο ηλίθιος με τους άλλους – γεγονός τραγικό. Θεωρώ εαυτόν ανώτερο επειδή είμαι σε θέση να κάνω μια συζήτηση πέραν των αυτοκινήτων και της κοπέλας με τον όμορφο πισινό που περπατά απέναντι. Ο τρόπος που μεγαλώνει δηλαδή ο μέσος κύπριος μαθητής, είναι χάλια. Στο τέλος θα καταλήξει ένας αμόρφωτος ενήλικας που πάλι θα βρίζει όταν περιμένει στη σειρά, που θα νομίζει ότι πάντα έχει δίκαιο και που θα θεωρεί εαυτόν ειδήμονα επί παντός επιστητού.

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Δεν μπορώ να σκεφτώ καν καθαρά. Ξέρω ότι σίγουρα πρέπει να αλλάξει ριζικά το όλο σύστημα παιδείας. Ξέρω ότι πρέπει να καταργηθεί ο στρατός στην παρούσα μορφή του γιατί απλά φεύγεις με πολλές ώρες αδράνειας (κοινώς παλαβώνεις) και με πολλά παραπάνω κιλά. Α ρε Γιώρκο τζιαι να σ’ άκουα τζίνη την εβδομάδα πριν μπω μέσα.

Όσο για ‘μένα, είμαι ακόμα εδώ! Εκτενέστερα νέα μου αργότερα