Ένας αέρας φυσά στο πανί του πλοίου της ζωής μας και το ωθεί στο αύριο. Το γλυκόπικρο αυτό αεράκι, σηκώνει και διώχνει μακριά τη σκόνη της αδράνειας του, τη φθορά της στασιμότητας. Όντας όμως άτομο έντονα προβληματικό δυσκολεύομαι να αφήσω τον εαυτό μου να παρασυρθεί στο ρεύμα της αλλαγής, να μπορέσει να αφουγκραστεί και να ενσωματωθεί στα νέα δεδομένα, στη νέα τάξη πραγμάτων..

Ας γεμίσουμε ακόμα μια φορά τα ποτήρια, ας δυναμώσουμε τη μουσική και ας παρασυρθούμε στις μουσικές του Μάνου που ωσάν τις Σειρήνες μας χαϊδεύουν τα αυτιά και μαλακώνουν τη ψυχή. Οι συνέπειες ανυπολόγιστες. Η επόμενη μέρα αβέβαιη. Αλλά η σημερινή μέρα πανέμορφη.

Κι όταν θα σβήσουν τα κεριά, όταν σκοτεινιά καλύψει τον άλλοτε όμορφο μας κόσμο, να θυμάσαι αυτές τις νύχτες όχι με μίσος αλλά ούτε και με νοσταλγία, να τις θυμάσαι με χαμόγελο και περηφάνια.

Διάβαζα Ρίτσο και μου άρεσε τόσο πολύ το ποίημα αυτό που έπρεπε να το μοιραστώ με κάποιον.

Μάρτυρες για τα λάθη σου δεν είχες. Μόνος μάρτυρας
ο ίδιος εσύ. Tα τακτοποίησες, τα μονόγραψες, τα σφράγισες
σε λευκούς πάντοτε φακέλους σα να ετοίμαζες
τη δίκαιη διαθήκη σου. Ύστερα
τα τοποθέτησες προσεχτικά στα ράφια. Tώρα, γαλήνιος,
(ίσως και κάπως φοβισμένος) ούτε βιάζεσαι
ούτε καθυστερείς, γνωρίζοντας ότι, μετά το θάνατό σου,
θ’ ανακαλύψουμε πόσον ωραίος ήσουν,
πόσο πολύ πιο ωραίος πέρα απ’ τις αρετές σου.

Γιάννης Ρίτσος
Aθήνα, 16.1.1988

-
Αφιερωμένο σε εσένα, που ξέρεις τα λάθη μου, που τα έχεις βιώσει εδώ και 8 χρόνια, που ήσουν δίπλα μου, και που με αγάπησες ειλικρινά. Τώρα μένει να ανακαλύψεις τις αρετές..
-

-
Υπάρχουν αρκετές εξελίξεις. Τις τελευταίες εβδομάδες είμαι κρεβατωμένος στο στρατό. Αύριο πάω για εγχείρηση κηρσοκοίλης. Την άποψη μου για τον στρατό θα τη γράψω όταν βρω χρόνο. Λόγω του κρεβατώματος έχω διαβάσει πολλά βιβλία, λεπτομέρειες αργότερα.
-