Σήμερα (10/7) είναι τα γενέθλιά μου. Βρίσκομαι στην εξοχή και περνώ θαυμάσια. Είμαι ο μόνος ξύπνιος και καπνίζω ένα ωραίο πούρο και πίνω ένα ακόμα πιο ωραίο κρασί. Έχω ακούσει 2 φορές το CD «Τραγούδια του δρόμου» και τώρα ακούω Μίκη.

Φοβάμαι τον χρόνο που φεύγει. Φοβάμαι που σε 2 μέρες θα πάω στρατό για 2 χρόνια. Φοβάμαι γενικά. Αλλά ξέρω ότι είμαι αρκετά δυνατός για να μην φοβάμαι τίποτα.

Το μόνο που φοβάμαι είναι να είμαι μακριά σου (βρε κακό που μας βρήκε)

Το μόνο που μας μένει είναι «Χρόνια καλά» και ενα «εϊβα» (a.k.a εις υγεία σας) σε όλους τους φίλους που μπαίνουν στον κόπο να με διαβάσουν. Ευχαριστώ πολύ.΄

19 χρόνια μοναξιάς…. το τραγικό είναι ότι τα άξιζαν… χαλάλι. Ευχαριστώ και εσάς τους 2 (Χ & Ν) που με αγαπάτε και με ακούτε. Εϊβα κοπέλια, να είστε καλά

http://www.makarios.ws/cgibin/hweb?-A=773&-V=index

Είναι φιλοΑΚΕΛικός κατά την όχι τόσο ταπεινή μου άποψη. Αλλά ένα έχω να πω: RESPECT

Όταν δεν το πιάνει το φιλοΑΚΕΛικό του γράφει υπέροχα άρθρα.

(Ερώτηση προς εαυτόν: Ρε μλκ, λες να είσαι κι εσύ φιλοακελικός και τον εκτιμάς;)
(Απάντηση προς εαυτόν: Όχι ρε, απλά εγώ δεν είμαι αρκετά φιλοΑΚΕΛικός για να γίνω αρνί… μπορώ να σκέφτομαι ακόμα)

http://www.agwnas.com/

Μετά από περίπου ένα χρόνο βαρεμάρας, κατάφερα να σχεδιάσω τη σελίδα της Μαθητικής Κίνησης ΑΓΩΝΑΣ. Μέσα υπάρχουν άρθρα από διάφορους μαθητές. Υπάρχει ευχέρεια σχολιασμού του κάθε άρθρου. Με τον καιρό ελπίζουμε να μεγαλώσει η βάση δεδομένων που έχουμε αυτή τη στιγμή.

Όσοι θέλετε να προσθέσετε άρθρα ή να σχολιάσετε τα υφιστάμενα είστε ευπρόσδεκτοι. Είμαστε στο αρχικό στάδιο ακόμα, γι’αυτό ότι προβλήματα/διορθώσεις/εισηγήσεις έχετε να κάνετε, επικοινωνήστε μαζί μου.

Στραβά πάει ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Το αιώνιο ερώτημα που αναβλίζει από τα βάθη της ψυχής μου. Πάλι λάθος τα λέω;. Ποιάς ψυχής; Αυτή την πνίξαμε στο αλκόλ και στα λάθη. Μονάχα το μυαλό λειτουργεί σωστά σ’αυτό το σώμα, μόνο και μόνο επειδή αυτό δεν κατάφερα να το ριμάξω.

Ίσως εν τέλει ο κόσμος να μην είναι όσο κακός νόμιζα. Ίσως το τίποτα να έχει κυριέψει την καρδιά μου ευνουχίζοντας το μυαλό μου, κάνοντάς το να βλέπει ανεμόμυλους του τίποτα και εμένα μοναχικό καβαλάρι εναντίων τους. Ο δον κιχωτισμός του σήμερα είναι η κατάντια του αύριο. Καιρός είναι να σταματήσει αυτη η εξύμνηση του κατα τα άλλα εξαιρετικού μου εαυτού και να δω την αλήθεια του πραγματικού μου είναι. Μόνο έτσι θα δικαιώσω τον Δον Κιχώτη μέσα μου, δίνοντας του ένα πραγματικό εχθρό να παλέψει. Ένα στόχο κατάκτησης του φρούριου που λέγεται «εγώ» με αφροδισιακό το ρίσκο αποτυχίας, το ρίσκο επικράτησης του υπέρμετρου εγωισμού που με διακατέχει.

Όχι ηλίθια ανθρωπάκια, δεν θεωρώ εαυτόν καλύτερο από εσάς. Μονάχα έτσι δείχνω γιατί δεν θέλω να σας δώ να με ριμάζετε για ακόμα μια φορά. Με έχει κουράσει η απέχθεια σας έναντι ότιδήποτε διαφορετικού. Αντιλαμβάνομαι το γεγονός ότι δεν χωράω στα καλούπια σας. Πως να το κάνουμε; Δυστυχώς για μένα και για εσάς με έχουν μάθει να σκέφτομαι. Έχω καταφέρει να ξεφύγω από τη μίζερη σας καταπίεση. Δυστυχώς αυτό με αφήνει μόνο, έναντι σε εσάς τους ανεμόμυλους, έναντι της κενής σας ζωής, των ξέφρενων πάρτυ σας, της καταθλιπτικής σας ύπαρξης. Λυπάμαι που είμαι έτσι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να αφουγραστώ και να εδραιώσω σαν τρόπο ζωής τις συνήθειές σας, αλλά όπως σας είπα πριν έχω μάθει να σκέφτομαι.

Και εσύ δεσποινίς, που άδικα ψάχνεις τον πρίγκιπα καβαλάρη στο άσπρο του άλογο, λυπάμαι που για ακόμα μια φορά θα σε απογοητεύσω αλλά εγώ δεν μπορώ να σου επιβεβαιώσω τον εαυτό σου. Αξίζω πολύ περισσότερα από αυτό. Επειδή πολύ απλά είμαι αυτό που ουσιαστικά ζητάς χωρίς τη χρήση διαφόρων παιχνιδιών και τεχνασμάτων. Λυπάμαι αλλά από την άρνηση συμμετοχής σ’αυτό το παιχνίδι χάνουμε και οι δυο. Εσύ επειδή θα περιπλανιέσαι για αρκετά ακόμα χρόνια γυρεύοντας κάποιο να σε κάνει ευτυχισμένη και εγώ επειδή θα περάσω αρκετών ακόμα χρόνων νύχτες σε μια καρέκλα με τον υπολογιστή στα πόδια να γράφω για τον έρμο μου εαυτό. Την μοναξιά την έχω βιώσει πολλάκης, δε με φοβίζει πια. Εκείνο που με φοβίζει είναι ότι δε θα σε έχω να μοιράζομαι τη χαρά. Όταν η ευφορία σε βρίσκει μόνο, τότε μετατρέπεται με πολλαπλασιαστικούς ρυθμούς σε δυσφορία και ακατάπαυση νοσταλγία ενός καιρού που ποτέ δεν έλαβε χώρα.

Δεν σε κακίζω, αντιλαμβάνομαι ότι εγώ δεν έπαιξα τον ρόλο του κλασσικού άντρα που εσύ έχει υπόψη. Απλά να σε ευχαριστήσω για την ανοχή και υπομονη σου όλα αυτά τα χρόνια.

Αποφοίτησα. Τίβενοι και λοιπές μαλακίες, καπελάκια που τα πετάμε ψηλά, Χίλτον μετά, σφινάκια αργότερα. Τα κλασσικά εικονογραφημένα. Μόνο εμένα δεν αρέσουν τέτοιου είδους τυπικότητες; Ίσως επειδή ποτέ δεν με εξίταρε η ιδέα του σχολείου μου και γενικά του σχολεικού πνεύματος (βλ school spirit).

Τώρα ετοιμάζομαι για το στρατό. Θα σπαταλήσω δυο πολύτιμα χρόνια από τη ζωή μου για να υπακούω σε ηλίθιες εντολές που ποτέ δεν θα μου φανούν χρήσιμες. Τέλος πάντων. Έχω χάσει ήδη 7-8 κιλά και είμαι στο όριο για να παρακαθήσω στις εξετάσεις για Δόκιμους Αξιωματικούς.

Φεύγω για διακοπές αύριο. Θα πάω από 2-7 Ιουλίου στον Πρωταρά και μετά 7-10 στο Πισσούρι. Στις 10 είναι τα γενέθλια μου και θέλω να είμαι Λευκωσία (κοντά στη μητέρα – μαμμόθρευτος).

Στις 12 η ώρα 8 το πρωί κατατάσσομαι στη Λάρνακα. Γάμησέ τα κι άφησέ τα. Δεν το πήρα κατάκαρδα όμως. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει, είναι κάτι που το πέρασαν (σχεδόν) όλοι, άρα γιατί να μην το περάσω κι εγώ. Δυστυχώς όμως έχω ένα κατιτις με τα μικρόβια και θα είναι κάπως δύσκολο αλλά θα περάσουμε. Δεν φοβάμαι, δεν ανυπομονώ, όμως λυπάμαι που θα χαραμίσω 2 χρόνια. Και μην ακούσω μαλακίες περι ωρίμανσης στο στρατό. Είχε γράψει ένα ωραίο άρθρο ο Γιώργος Στρατής, που περιγράφει την κατάσταση του στρατού πολύ καλύτερα από εμένα

Αυτό τον καιρό πηγαίνω καθημερινά για καφέδες με φίλους. Δυστυχώς δεν μπορώ να τους προλάβω όλους αλλά προσπαθώ. Συγχωρέστε με αν αφήσω κάποιον/α πίσω.