Φοίτησα επί εφτά χρόνια σε αγγλικό ιδιωτικό σχολείο (λύκειο και γυμνάσιο) με σκοπό να πάρω τα GCE A Level της Edexcel. Στην τελευταία τάξη πλήρωνα πέραν τον 3000 λιρών (1 λίρα = 0.60 ευρώ) το χρόνο.

Στο πανεπιστήμιο Κύπρου, δεν δικαιούμαι θέση με τις εξετάσεις της Edexcel ενώ οι μειονότητες (βλ. Λατίνοι, Αρμένιοι, Τουρκοκύπριοι κτλ) δικαιούνται. Οι απόψεις διίστανται επί του θέματος, επειδή από τη μια πρέπει να διαφυλάξεις τα δικαιώματα εκπαίδευσης των μειονοτήτων και από την άλλη επιβάλλεται να υφίσταται ίση μεταχείριση όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα σας δώσω λοιπόν την δική μου οπτική πλευρά, χωρίς να μειώνω με οποιονδήποτε τρόπο τις προαναφερθέντες κατηγορίες ανθρώπων (και όχι δεν το λέω για επικοινωνιακούς λόγους και λοιπά τεχνάσματα, το εννοώ!)

Το φαινόμενο του postive discrimination (θετική διάκριση;) με κάνει να νοιώθω αδικημένος και πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Οι γονείς μου έχουν επενδύσει πολλά στην εκπαίδευση μου και με το να μου αρνούνται μια θέση στο Πανεπιστήμιο της χώρας μου, με υποβιβάζει σαν άνθρωπο. Εκ πρώτης επειδή θεωρούν ότι το επίπεδό μου δεν είναι αντάξιο των αποφοίτων δημοσίων σχολείων και εκ δευτέρας επειδή άλλοι συνομήλικοι μου απολαμβάνουν το δικαίωμα αυτό γιατί έτυχε να έχουν διαφορετική εθνικότητα/θρησκεία από εμένα. Θα πάρω το παράδειγμα ενός Αρμένιου φίλου μου. Ενώ και οι δυο γεννηθήκαμε στην Κύπρο και μεγαλώσαμε κυπριακά, ενώ και των δυο οι γονείς μας μιλούν ελληνικά, ενώ και οι δυο είμαστε απόφοιτοι του ίδιου ιδιωτικού σχολείου, αυτός θα γλυτώσει 2 χρόνια από το στρατό και θα μπει στο πανεπιστήμιο Κύπρου (ενώ έχει πιο χαμηλούς βαθμούς από εμένα.). Αυτό με προσβάλλει σαν άνθρωπο.

Το σύστημα πρέπει να προσαρμοστεί με τις συνθήκες της εποχής μας. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο για το πανεπιστήμιό μας να απορροφήσει τόσους περισσότερους σπουδαστές, αλλά από την άλλη είναι άδικο να αποκλείει άτομα που μόνη διαφορά έχουν τη θρησκεία. Κατ’ ουδένα λόγο δεν υποστηρίζω την στέρηση μόρφωσης σε άτομα που δεν είναι σε θέση να παρακαθίσουν τις ελληνικές εισαγωγικές εξετάσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επικροτώ προνομιακή μεταχείριση ανθρώπων που έχουν τις ίδιες ικανότητες με εμένα.

Δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε ειδικός σε τέτοια θέματα, συνεπώς δεν είμαι σε θέση να προσφέρω λύσεις. Αλλά η βουλή έπρεπε ήδη να είχε ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Περιμένω τις απόψεις σας επί του θέματος.

ΥΓ. Δεν λέω ότι είμαι υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης σε αυτό το επίπεδο, αλλά αυτό είναι θέμα που σηκώνει δυο-τρείς απανωτές καταχωρήσεις, συνεπώς δε θα το ανοίξω τώρα

Δεν γράφω τελευταία επειδή δεν έχω τίποτε ενδιαφέρον να πω, και παρά να σας πρήζω με μαλακίες μόνο για το γαμώτο, προτιμώ να σκάζω. Η καταχώρηση αυτή είναι καθαρά ένα σημάδι ζωής προς όλους τους φίλους μου.

Δεν είμαι καλά τελευταία. Πρώτα απ’ όλα επειδή έχω εξετάσεις (τους τελευταίους 2-3 γαμημένους μήνες) και μου έχει βγει ο κώλος. Επίσης, πρέπει να χάσω 10 κιλά για να μπορέσω να δώσω εξετάσεις για αξιωματικός (όταν καταταγώ [12/7]). Να τονίσω ότι οι προδιαγραφές βάρους άλλαξαν φέτος, ενώ βάσει των περσινών δεν θα είχα πρόβλημα. Μέχρι τώρα έχω χάσει τέσσερα κιλά και προχωρώ με ταχύτατους ρυθμούς. Θα προλάβω σίγουρα.

Όπως καταλαβαίνετε πεινώ. Στερούμαι δηλαδή τις κύριες απολαύσεις της ζωής (μου). Φαγητό και ποτό. Γάμησέ τα. Επίσης, πίννω μόνο ένα καφέ τη μέρα και ασκούμε επι καθημερινής βάσεως (εδώ και 3-4 μέρες). Γενικά η ζωή μου είναι μίζερη και βαρετή.

Αυτά, ελπίζω να περνάτε καλύτερα. Καληνύχτα

ΥΓ1. Η κατχώρηση αυτή θα αφαιρεθεί λίαν συντόμως γι’αυτό όποιος πρόλαβει πρόλαβε
ΥΓ2. Σας παρακαλώ όχι ηλίθια σχόλια… όπως βλέπετε δεν τα σηκώνει η περίσταση:)

– Αχ.. πως πέρασαν τα χρόνια.. πώς κατάντησα έτσι; 70 χρόνια στην πλάτη και ακόμα δεν κατάφερα να μεγαλώσω. Ο ήλιος πέφτει στο ξηρό χώμα, κατά μέτωπο επίθεση στη ψυχή μας, θυμίζοντας της ότι έχει μαρανθεί.

Ο μπάρμπα-Γιάννης χρόνια κάθεται σ’ αυτή τη καρέκλα, κάτω από αυτό τον ήλιο, περιμένοντας υπομονετικά να πάει στην άλλη πλευρά. Δεν τη φοβάται την άλλη πλευρά, χρόνια τώρα έχει χωνέψει τον κύκλο της ζωής και τη ματαιότητα της. Στο κάτω-κάτω τί θα φάνε μετά τα σκουλήκια; Χρόνια στο γιαπί, οι σταγόνες του προσώπου του ήταν το νερό της οικογένειας του, οι ραγάδες του κορμιού του εξασφάλιζαν το φαΐ τους. Τώρα, σακάτης στη καρέκλα του περιμένει… Γιατί άραγε αργεί;

Η κυρά του πέθανε πριν 3 χρόνια. Πολύ τον πείραξε. Τί να την κάνει τη ζωή χωρίς την καλή του; Μαζί πέρασαν τις δυσκολίες της φτώχειας, μαζί έκαναν τον Μάριο και τον Νίκο. Ο Νίκος τους, σπούδασε στα εξωτερικά και ο Μάριος βγήκε στο μεροκάματο. Ο Νίκος, στην Αμερική εργοστασιάρχης, έβγαλε αρκετά λεφτά και ήρθε Κύπρο να ανοίξει μπίζνες. Ο Μάριος, ο μεγαλύτερος, έπρεπε να βγει στο μεροκάματο να συντηρήσει τον Νίκο, αλλά πάντα είχε μια αγάπη για τα γράμματα. Διάβαζε κάτι δύσκολα βιβλία, που έγραφαν για αριστερούς, για σοσιαλισμούς, κάτι τύποι με δύσκολα ονόματα. Το τρένο του όμως είχε φύγει. Δε βαριέσαι…

– Καταραμένος πόλεμος. 50 χρόνια από τη ζωή μου έχει φάει. Γιατί να μαλώσουν τα παιδιά μου; Τί είχαν να χωρίσουν; Ποιος δολοφόνος τους έδωσε όπλα; Που ήσουν παναγιά μου την ώρα που πατούσαν την καταραμένη τη σκανδάλη; Αχ τρισκατάρατοι πολιτικοί… εσείς μου σκοτώσατε τα παιδιά μου. Εσείς που διχάσατε τον κόσμο. Όλοι μας τροφή θα καταλήξουμε, στο ίδιο χώμα. Το ρόδο πρέπει να βλέπει τον ήλιο και περήφανο να καμαρώνει την ομορφιά του, όχι να βλέπει το άλλο ρόδο και να προσπαθεί να το ξεριζώσει.

Ίσως το χιόνι να κάλυψε το αίμα… μα οι πληγές δε φεύγουν. Σταματήστε να είστε ζώα… ας γίνουμε άνθρωποι.. ας γίνουμε γιασεμιά από τον ίδιο κορμό, κι ελεύθερα να φύγουμε απ’ το δέντρο και να απλωθούμε στον κάμπο, παρόμοια, πανέμορφα, αρμονικά, αγαπημένα, ειρηνικά!

Το γεγονός της τριετίας πλησιάζει… φήμες λένε ότι το sarge θα κυκλοφορήσει απόψε. Μας πρήξανε μέχρι να γίνει stable. Επίσης μας γάμησαν με την αργοπορία του Gnome 2.10 που είναι ακόμα στο experimental. Δεν πειράζει.. χαλάλι.

- Γεια σας, είμαι ο Γιώργος και έχω πρόβλημα
- Γειά σου Γιώργο (όλοι μαζί)

Το κερί στο τραπέζι απειλητικά λιώνει απειλώντας να με αφήσει μόνο στο άπλετο σκοτάδι της νύχτας. Δε με πειράζει, μια ζωή στο σκοτάδι την έζησα. Πάντα κάποιος με κυνηγούσε, γεγονός που με έκανε να νοιώθω σημαντικός. Για να αξίζει να με κυνηγάνε – δεν μπορεί – σημαντικός πρέπει να’ μαι. Με τα χρόνια, οι άνθρωποι σταμάτησαν να με καταδιώκουν, σειρά τώρα είχαν οι Ερινύες που βάναυσα ταλαιπωρούσαν το μυαλό μου, τη ψυχή μου, το είναι μου.

Τα χρόνια περνάνε, μα το μοτίβο είναι το ίδιο. Ένα ξεθωριασμένο μαύρο πέπλο για ουρανό και ένα μονότονο κόσμο για σπίτι. Εγώ εκεί, στο ίδιο τραπέζι, να περιμένω.. Μα η καρτερία, μου διάβρωσε τους καλούς τρόπους, παράξενος λένε έγινα, παράξενος και απότομος, εγωκεντρικός και κυνικός.

Φίλε, εσύ με αντέχεις τόσα χρόνια, μαζί πίναμε τα ποτά της ντροπής, της χαράς της δυστυχίας. Εγώ άλλαξα ή ο κόσμος άλλαξε και δεν μπορεί να με αντέξει. Την αλήθεια λέω, την ωμή αλήθεια, αλλά τελικά η ουσία δεν είναι η ουσία αλλά το τρισκατάρατο «πακέτο».

– Πες τα ρε ‘συ λίγο καλύτερα, είναι ανάγκη να του τα πεις στα μούτρα; Καλλώπισε λίγο το λόγο σου. Μην είσαι απότομος
– Ασε, καλύτερα να μην τα πω καθόλου

Καληνύχτα σας