(Προειδοποίηση: Απόλυτα βαρετή καταχώρηση που ενδιαφέρει μόνο 4-5 άτομα του περίγυρού μου. Οι υπόλοιποι αγνοήστε την)

Χάθηκα!

Τον τελευταίο καιρό τίποτε δεν πάει καλά. Ετοιμάζαμε μια συναυλία, μετά από συνεχείς αναβολές λόγω διαφόρων κωλυμάτων, αποφασίσαμε να την κάνουμε στις 21 Μαΐου. Τηλέφωνα σε όλους τους συμμετέχοντες (~10 μαθητικά συγκροτήματα), έκλεισα το «Σκαλί Αγλαντζιάς» (μεγάλο αμφιθέατρο), συνεννοηθήκαμε με τον ηχολήπτη, φωτιστή κτλ. Έχει πέσει πολλή δουλειά. Θέλουμε να έχουμε δωρεάν είσοδο επειδή θέλουμε να είμαστε αυτό που δηλώνουμε.. σοσιαλιστές και αριστεροί.

Που λέτε… χτες όμως μάθαμε ότι την ίδια μέρα θα είναι και η Eurovision καθώς και δυο τελικοί κυπέλλων. Άρα θα πατάμε μύγες. Πιάσαμε περίπου 40 τηλέφωνα για να βρούμε άλλο χώρο στις 20. Τζίφος. Μετά από πολλά τηλέφωνα καταλήξαμε σε 2. Δυστυχώς κανένα από τα δυο δε μου αρέσει αλλά τι να πεις.. τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Και όλη η διαδικασία πρέπει να ξαναρχίσει. Πολλή γκαντεμιά ρε γαμώτο.. ούτε ο Μητσοτάκης να ήμαστε.

Επίσης έχασα το πορτοφόλι μου. Μέσα είχα 40-50 λίρες, την κάρτα του τρεχούμενου λογαριασμού μου, την internet κάρτα και μια ενυπόγραφη επιταγή 110 λιρών. Τα ακύρωσα όλα. Μερικές μέρες μετά το ανακάλυψε ο πατέρας μέσα στο χαρτοφύλακα του, τον οποίο δανείστηκα για να μεταφέρω κάτι φακέλους και το laptop. Τέλεια.

Ο υπολογιστής μου έχει ένα πρόβλημα το οποία θα διορθώσω μέχρι το Σάββατο, αλλά την τελευταία εβδομάδα δεν έχω πρόσβαση στο ίντερνετ. Πρέπει να απαντήσω σε ~100 e-mails. Τέλεια.

Το θετικό είναι ότι λόγω του προβλήματος σύνδεσης έχω διαβάσει πολλά βιβλία και έχω δει πολλές ταινίες.

Στα προσωπικά μου, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα…. Τέλεια.

Ίσως ο κυνισμός που με διακατέχει τα τελευταία χρόνια να μην αφήνει στην επιφάνεια το στοιχείο του old fashion που έχω μέσα μου. Πολλές φορές προσπαθώ να προσαρμοστώ στην νέα τάξη πραγμάτων. Τι είναι αυτή η περιβόητη νέα τάξη πραγμάτων; Είναι η εξέλιξη της γυναίκας την τελευταία δεκαετία. Παρακολουθώ τις (πλείστες) γυναίκες να γίνονται αντράκια χάνοντας τη θηλυκότητα τους ή να προσπαθούν τόσο έντονα να γίνουν (φανούν) γυναίκες που να φτάνουν σε άλλο επίπεδο, προς το πουτανέ (η έντονα προκλητικό αν το θέλετε και πολιτικά ορθό).

Συγγνώμη αλλά δε σας γουστάρω. Ούτε τη μια ούτε την άλλη.

Θέλω μια γυναίκα που να μπορώ να την κακομαθαίνω. Που να πηγαίνουμε μαζί σε εστιατόρια, να είναι ντυμένη στην τρίχα και να της ανοίγω την πόρτα, να μιλάμε, να πίνουμε ωραίο κρασί, να έχει άποψη, να είναι έξυπνη και να έχει αυτό που λέμε “class” (καμία σχέση με το “high class”, το “class” δεν αγοράζεται).

Θέλω μια γυναίκα που δε θα κωλώνει, που να ξέρει να προσαρμόζεται ανάλογα με την περίσταση, που να μην φορέσει τουαλέτα για να πάει σε μια καφετέρια ούτε σχισμένο τζιν σε ένα γαλλικό εστιατόριο.

Πρώτα απ’ όλα θέλω μια γυναίκα που να είναι πραγματικά όλα αυτά που προανέφερα και να μην προσπαθεί να γίνει αυτή που περιέγραψα.

Δε θέλω τη γυναίκα σε μειονεκτικότερη θέση από τον άντρα, ούτε τον άντρα σε πλεονεκτικότερη θέση από τη γυναίκα. Τους θέλω σε ίσες διαφορετικές θέσεις. Κινδυνεύω να παρερμηνευτώ και να με κράξει όλο το φεμινιστικό κίνημα, αλλά σας παρακαλώ… μην αφήσετε το ρομαντισμό να πεθάνει!

ΥΓ. Ζητάω πολλά ε;

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί o κάθε φάκελος να ανοίγει σε διαφορετικό παράθυρο στον nautilus. Δηλαδή αν ένα αρχείο είναι μέσα σε 5 φακέλους (πράγμα απόλυτα φυσιολογικό) πρέπει να ανοίξω πέντε παράθυρα; Δε μπορώ να το κατανοήσω. Ίσως υπάρχει κάποιος λόγος που εγώ δε σκέφτηκα.

Παίρνοντας αυτή τη μαλακία του GNOME το Ubuntu, αποφάσισε να ανοίγει το παράθυρο με τον ίδιο τρόπο (δλδ χωρίς browser mode) και να το κλείνει κάθε φορά που μπαίνει σε άλλο φάκελο. Δηλαδή στην οθόνη σου θα βλέπεις ένα παράθυρο. Ποιο είναι το πρόβλημα δηλαδή; Απλά το έκανε λιγότερο μαλακία απ’ ότι το έχει default το GNOME. Κάποιοι κακοθελητές φυσικά βγήκαν και είπαν ότι το ubuntu είναι ο λόγος που ο κόσμος δε θα προτιμά GNOME και λοιπές παπαριές.

Τι λέτε ρε; Το Ubuntu είναι από τις μόνες διανομές που συμμάζεψε το GNOME και το έκανε να φαίνεται ωραίο, δίνοντας σου ένα όμορφο περιβάλλον να εργαστείς. Απλό, γλυκό και όμορφο.

Αν γουστάρετε να την πείτε του Ubuntu μπορείτε να πείτε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν προβλήματα συμβατικότητας με το Debian. Αυτό εντάξει, να το καταλάβω, όχι όμως να κάνουμε το τόσο τόοοοοσο.

Στις 1:00 πμ ακούω το χαρακτηριστικό τραγούδι «I Feel good» (ναι, εκείνο με το νανανανα). Είναι ο ήχος που έχω στο κινητό μου. Μου τηλεφωνούσε ο Χάρης, γεγονός αναμενόμενο δεδομένου του ότι ζούμε σαν βρυκόλακες και οι δυο.
- Έλα ρε τι κάνεις;
- Βαριέμαι, νυστάζω.. εσύ;
- Βαριέμαι, σε έπιασα να πάμε περίπατο αλλά δεν πειράζει.
- Που;
- Οπουδήποτε.
- Σε περιμένω
- Τα λέμε.
Έρχεται μετά από λίγο, προχωράμε δυο τσιγάρα πάρακάτω και αποφασίζουμε να πάμε στο «Σκαλί». Το αμφιθέατρο της γειτονιάς μου, απ’ όπου έχει μια υπέροχη πανοραμική θέα όλης της Αγλαντζιάς. Καθόμαστε εκεί και κουβεντιάζουμε για διάφορα. Στην αρχή ήμουν κάπως δισταχτικός επειδή εκεί τέτοιες ώρες συχνάζουν διάφοροι χρήστες ναρκωτικών και αρκετές φορές σημειώθηκαν επεισόδια. Στο τέλος καθίσαμε στο σύνηθες βράχο και μιλούσαμε για διάφορα. Ένας ενδιαφέρον συνδυασμός από κουβέντες του καφενείου και φιλοσοφία. Περνά η πρώτη παρέα.. διακόπτουμε τις κουβέντες και τους περιμένουμε να περάσουν. Δυο άντρες και μια γυναίκα, μίλαγαν αισχρά, γελούσαν, μεθυσμένοι πρέπει να ήταν. Η συνδιάλεξη του Χάρη και εμένα:
- Πόσα η λίρα ότι δε θα γαμήσει κανείς από τους δυο;
- 70 σέντς
Προχωράνε παρακάτω και εμείς προχωράμε την κουβέντα μας. Μετά από λίγο ένας τύπος με δυο κοπέλες κοντεύουν. Νεαρός, γύρω στα τριάντα με μαύρα μαλλιά, μούσι και όμορφα χαρακτηριστικά προσώπου. Οι κοπέλες τίποτε σπουδαίο, παρόλο που η μια ήταν γλυκιά. Φαίνονταν κάπως μικροαστές. Απλά δε δώσαμε σημασία. Κοντεύουν και εμείς συνεχίζουμε την κουβέντα μας. Έρχονται κοντά.. ο τύπος μας λέει:
- Πολύ τυχεροί είστε, έχετε έτσι θέα, ποιος στη χάρη σας.
- Ναι, είναι όντως πολύ ωραία
- Είμαι ο Νίκος κι αυτή είναι η Έλενα και η Μαρία. Πολύ ωραία η Αγλαντζία βγαίνει από… [εδώ κάνει μια ανάλυση του ονόματος της Αγλαντζιάς, κάτι που δεν έχω ακούσει ποτέ]
Εκπλήσσομαι. Ο τύπος είναι πολύ ενδιαφέρον. Μιλά και ωραία. Δεν μπορούσα να διακρίνω αν ήταν Έλληνας ή Κύπριος. Συνεχίζουμε
- Έχει πολύ ωραία θέα εδώ, πολύ ρομαντικά (ξανά – στιγμή αμηχανίας)
- Ε ναι, παρακάτω έχει και μαστουρωμένους (μπας και σπάσει κάπως ο πάγος – ελαφρό γέλιο).
- Εκείνοι είναι οι πιο ρομαντικοί, έχουν μείνει στο παρελθόν τους.
- Πιστεύω ότι το παρελθόν τους, το τότε παρόν τους δηλαδή δεν τους άρεσε και κατέφυγαν στις ουσίες με απώτερο σκοπό να δουν τον εαυτό τους διαφορετικά και να φέρουν την κοινωνία που τους έχει αποκλείσει στα μέτρα τους. (Εγώ)
…. συζητάμε

Ο τύπος αυτός είναι ο πιο ενδιαφέρον άνθρωπος που γνώρισα τον τελευταίο καιρό. Φαινόταν και λαϊκός και διανοούμενος. Μιλούσε πολύ. Ίσως προσπαθούσε να κάνει μόστρα στις κοπέλες που είχε μαζί του, ίσως πραγματικά να είναι έτσι. Πάντως πολύ θα γούσταρα να τον γνωρίσω. Δεν βρίσκεις συχνά τέτοιους «τρελούς/ενδιαφέρον/βάλε_ότι_γουστάρεις».

Καληνύχτα/μέρα σας

Η ιστορία λένε πρέπει να μας διδάσκει, να μας ανοίγει το μυαλό μας με απώτερο στόχο τα νέα παιδιά να βγουν στην κοινωνία έχοντας ελεύθερη βούληση, ανοιχτό μυαλό και κριτική σκέψη. Τι γίνεται όμως όταν τα μυαλά των νέων, που με τη σειρά τους θα αποτελέσουν την κοινωνία του αύριο, ευνουχίζονται μέσω της ιστορίας τους;

Πολλοί από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ με αυτοθυσία έδωσαν τη ζωή τους για τη πατρίδα και αυτό δεν έχουμε παρά να το σεβαστούμε και να το θαυμάσουμε. Η αγάπη για την πατρίδα είναι ένα αίσθημα που πρέπει να καλλιεργηθεί στους νέους. Δυστυχώς όμως η ΕΟΚΑ χρησιμοποιείται σήμερα σαν μέσο επιβολής εθνικιστικών τάσεων στα νέα παιδιά.

Η ΕΟΚΑ δυστυχώς είχε δραματικές επιπτώσεις στην κοινωνία της χώρας μας. Η φύση του αγώνα, δηλαδή ο διαχωρισμός πατριωτών και προδοτών, με σημαιοφόρο τον Γ. Γ. Διγενή επηρέασε την μετέπειτα εξέλιξη της δημοκρατίας. Όποιος τολμούσε να διαφωνήσει αυτόματα έπαιρνε την ρετσινιά του προδότη. Οι αριστεροί πήραν την ταμπέλα κομμουνιστές και προδότες, είπαν μάλιστα ότι συνεργάζονταν με τον Ιντέλιτζενς Σέρβις. Τα νούμερα δυστυχώς μιλούν από μόνα τους (230 Ελληνοκύπριοι έχασαν τη ζωή τους από την ΕΟΚΑ, έναντι 105 Εγγλέζων).

Μετά την λήξη του αγώνα, η ανάγκη κάποιων ατόμων να διατηρήσουν αυτές τις διχαστικές τάσεις δημιούργησαν την ΕΟΚΑ Β και ισοπέδωσαν την μέχρι τότε νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία. Τα κατάλοιπα υπάρχουν ακόμα και σήμερα, αφού αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη επιβεβαίωσης του «ηρωισμού» τους.

«ΟΤΑΝ, ΛΟΙΠΟΝ, ΣΒΗΣΟΥΝ τα φώτα των λαμπρών τελετών για τα πενηντάχρονα της ΕΟΚΑ, οφείλουμε ως κοινωνία να φυλάξουμε τις φουστανέλες στα ντουλάπια και να αρχίσουμε να βλέπουμε με αυτοκριτική το παρελθόν μας. Να διδαχτούμε από αυτό και να αρχίσουμε να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας κατά τρόπο που να αποκτήσουν αντανακλαστικά και να είναι σε θέση να διαχειριστούν το μέλλον τους καλύτερα από τους πατεράδες τους. Αυτό το παραμύθι με τις στρατιές των αγωνιστών, ενώ η μισή μας χώρα είναι σκλαβωμένη και η άλλη μισή δεν είναι ακόμη πρόθυμη να αποδεχτεί την άλλη κοινότητα, πρέπει κάποτε να σταματήσει.»
- Μακάριος Δρουσιώτης

ΥΓ. Η εν λόγω καταχώρηση είναι βασισμένη στο άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη «Μια αποτίμηση του αγώνα της ΕΟΚΑ»

http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=334&id=319852

Λυπάμαι όταν βλέπω τόσο ηλίθιες προτάσεις. Ηλίθιες, όχι επειδή δεν ευσταθούν, αλλά διότι είναι αδύνατο να υλοποιηθούν. Λυπάμαι πραγματικά, όταν η μνήμη ορισμένων ανθρώπων καπηλεύεται με τέτοιο τρόπο, στο βωμό του πολιτικού παιχνιδιού που παίζουν κάποια κόμματα. Ακόμα χειρότερο δε, είναι το γεγονός ότι αυτά τα κόμματα είναι τα δυο μεγαλύτερα στη Κύπρο. Και καλά από το ΑΚΕΛ να το καταλάβω, αλλά το ΔΗΣΥ από που ως που; Δυστυχώς στη Κύπρο ξεχνάμε την ιστορία, και ως γνωστόν, όταν την ξεχνάμε επαναλαμβάνεται.

Όχι, δεν αφήνω αιχμές, πολύ καθαρά λέω ότι κάποια από τα άτομα της Κεντρικής Επιτροπής τους ΔΗΣΥ ήταν αυτοί που έστηναν στους καφενέδες τους «κομμουνιστές» αριστερούς και τους εκτελούσαν. Όχι, δεν κάνω εικασίες, κάποια από εκείνα τα άτομα στους καφενέδες ήταν μέλη της οικογένειας μου.

Τί θράσος είναι αυτό; Να μιλάτε πρώτα για αποκατάσταση αριστερών που σκότωσε η ΕΟΚΑ και μετά να πηγαίνετε στο μνημόσυνο του ΠΡΟΔΟΤΗ Γεώργιου Γρίβα Διγενή; Επίσης, ποιο στο διάολο νομίζεται ότι δουλεύεται, ρωτώντας μέλη του Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ; …πολλοί από εκείνους ήταν οι εκτελεστές. Φυσικά, ενάρετοι πολίτες, όπως ο κύριος κύριος Σαμψών (ναι, το αρχίδι που πέθανε πριν 1-2 χρόνια, όχι ο γιος του) δεν σάπισαν στην φυλακή, αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι να γυρίζουν ανάμεσα μας με τα πολυτελή τους αυτοκίνητα.

Επίσης, έχει δυο μέρες που ακούω για τον «απελευθερωτικό αγώνα ενάντια στον Αγγλικό ζυγό». Να θυμίσω την ένωση; Να θυμίσω ότι ο σκοπός του αγώνα ήταν και η ένωση με την Ελλάδα; Να θυμίσω ότι η «επανάσταση» απέτυχε; ότι εκμεταλλευτήκατε τα αισθήματα του απλού λαού; ότι οι Άγγλοι έφευγαν από τις χώρες της (τώρα) κοινοπολιτείας;

Τέτοιες προτάσεις μπορούμε να κάνουμε μετά που θα έχουν ανοιχτεί οι φακελοι της Δημοκρατίας

ΥΓ1. Εθνικιστές δε θέλω να δω στο ιστολόγιο μου γι’αυτό αν κάποιος θέλει να κάνουμε μια εποικοδομητική συζήτηση ας κοπιάσει, αλλιώς μη μου λερώσετε το ιστολόγιο, εγώ δε χέζω στο σαλόνι σας
ΥΓ2. Απολογούμαι στα άτομα του Πλανήτη ΕΛ/ΛΑΚ για τη σημερινή θεματολογία