Σήμερα είχα εξετάσεις οικονομικά, και επειδή ως συνήθως έμεινα την τελευταία στιγμά να διαβάσω αναγκάστηκα να μείνω δυο νύχτες ξύπνιος μπροστά από ένα λόφο βιβλία, φυλλάδια και σημειώσεις. Προφανώς, η βαρεμάρα μου έχει αυξηθεί αφού πιάννω τον ευατό μου υιοθετεί αυτή την τακτική συχνά τελευταίως. Όλοι μας περνάμε αυτές τις φάσεις, και προχωράμε μπροστά, ή γίνεται τρόπος ζωής και συνεχίζει να μας βασανίζει για πολλά χρόνια.. (κάτι όπως το κάπνισμα..)

Όλα αυτά τα χρόνια αυπνίας με κάνουν να επιβεβαιώνω τη θεωρία του Bram Cohen, προγραμματιστή του bittorrent [http://bittconjurer.org] που λέει ότι δεν μπορείς να κλέψεις χρόνο από τον ύπνο σου, μονάχα να τον δανειστείς και να τον πληρώσεις αργότερα με τόκο (και ψηλό επιτόκιο:Ρ). Η απόδωση του μυαλού και γενικώς της αντίληψης του γύρω κόσμου είναι σημαντικά μειωμένη. Έτσι με απλά μαθηματικά ["rule of thumb"] σε λιγότερη ώρα (με αρκετό ύπνο πάνω σου) παράγεις την ίδια δουλειά και συνάμα είσαι ευδιάθετος όλη μέρα, αποφεύγοντας εκείνες τις συνεχόμενες μελαγχολίες καιτα ξεσπάσματα σε οποιοδήποτε άνθρωπο συνεχίζει να σε αγαπά/ανέχεται ακόμα. Εμένα με ανέχονται κάποιοι ακόμα.. αλλά κάνω μια προσπάθεια να αλλάξω τις ώρες και τη ρουτίνα μου γιατί κατάντησε κουραστική αυτή η συνεχόμενη αλλαγή διάθεσης kαι η κατανόηση των φίλων φυσικό είναι να στερέψει στον πολύ καιρό.. δεν υπάρχει λόγος να γίνει κάτι τέτοιο.. υπομονή..

Apple has had a chequered history. Founded in 1976 by two students, Steve Jobs and Steve Wozniak, it produced the world’s first real personal computer computer (PC). In 1984 it launched a revolutionary operating system named Macintosh for its PCs. Apple introduced the «desktop» screen with the now familiar icons. These could be accessed through another first, the mouse.

In contrast, Bill Gates at Microsoft was struggling with an operating system, MS Dos, which had been bought second hand from another company. It was complicated to use and prone to crashing. However, the operating system had one key advantage. Bill Gates had developed it for use on IBM machines. IBM in the 1970s was the world’s dominant computer business, often accused by competitors of being and acting as a monopolist. However, IBM was worried that the traditional computer market, based around large mainframe computers, was changing irrevocably with the advent of the PC. In game theory terms, if it did nothing, it could see the new PC upstarts take all the computer market. If it produced its own PCs, it might at best gain a dominant position in this market as it had in the mainframe market. At worst, it could survive as one of many competing firms in the PC market with hopefully some mainframe business remaining. So it decided to manufacture a PC but needed an operating system immediately. That was what Bill Gates provided.

IBM was such a powerful company that other computer manufacturers decided to produce clones – similar machines – to the PCs of IBM This meant using the same operating system, which would allow their PCs to run the same software packages as IBM machines. IBM’s agreement with Microsoft did not prevent Microsoft from licensing MS Dos to other computer manufacturers. Bill Gates was only too willing to allow MS Dos to be used on non-IBM machines. In contrast, Apple decided that its Macintosh operating system would only be used on Apple manufactured machines. In game theory terms, it judged that the profits it could make by selling both the machine and the operating system were greater than if it licensed the operating system to other PC manufacturers, but as a consequence sold fewer machines because of the increased competition.

That judgment was, with hindsight, flawed. What Apple failed to realise at the time was that PC consumers wanted a universal operating system on which all software would work and which would allow machines to talk to each other. MS Dos came to provide that, even if technically it was a poorer system than Apple’s Macintosh system. In the 1990s, Microsoft went on to develop MS Dos into Windows and incorporated many of the revolutionary features of the Macintosh system, such as the use of the mouse and icons. By 2000, Windows had 90 per cent of the world’s market for operating systems. But dedicated to Macintosh users claim that, even in 2000, it is still technically inferior to Apple’s system. Financially, Microsoft won its game convincingly even if there were doubts about the technology.

SOURCE: Economics 3rd Edition by Alain Anderton (ISBN: 1-902796-10-1), page 371 [Applied Economics - Apple Vs Microsoft]

Ξεκινώ αυτό το άρθρο και υπόσχομαι να προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός μπορώ. Το θέμα μου είναι η εκκλησία και η καλή ή κακή επίδραση της στη μαθητιόσα – και όχι μόνο – νεολαία. Θα ήθελα να τονίσω ότι δεν έχω κάτι εναντίων των ιερωμένων, απεναντίας μάλιστα θαυμάζω το κουράγιο τους. Παρολαυτά όμως μερικές φορές, η συμπεριφορά τους, το ντύσιμο τους κτλ είναι λόγος να απομακρύνεται η νεολαία μας από το δρόμο του θεού.

Προχτές σε μια εκκλησία είμουνα θεατής της άρνησης του ιερέα να δώσει την θεία κοινωνία (που δεν είναι καν δική του, αφού η εκκλησία μας λέει ότι είναι «σώμα και αίμα Χριστού») σε μια δεκαεφτάχρονη επειδή αντί φούστα φορούσε παντελόνι. Οι ιερείς πρέπει να είναι μαγνήτης και να προσελκύουν τους νέους παρέχοντάς τους τα εφόδια και τις αντιστάσεις απέναντι στην κοινωνία που πολλές οικογένειες δεν παρέχουν στα παιδιά τους. Ο ιερέας δεν πρέπει να είναι εκείνος ο ηλικιωμένος κύριος με τα μαύρα ρούχα που μάλλον φοβόμαστε αντί να σεβόμαστε. Με τη στάση της η εκκλησία, διώχνει τους μαθητές. Στην ηλικία των 14 με 20 χρονών ένας νέος εξελίσσσεται και διαπλάθει τον χαρακτήρα του. Όταν βλέπω στην τηλεόραση τον 200 κιλά «άγιο» Πάφου να βρίζει τον επίσης τεραστίου εκτοπίσματος «άγιο» Τάδε ποιό είναι το κίνητρο μου εμένα να πάω στην εκκλησία και να ασπαστώ τον Χριστιανισμό; Εύλογη θα είναι η απορία «Μα γιατί αυτός επικεντρώνεται στην εξωτερική εφάνιση, τί έπρεπε να κάνουν, να φοράνε μπλου τζίν;». Η εμφάνιση τους αντικατοπτρίζει το όλο προφίλ της εκκλησίας προς τα έξω. Η μαυρίλλα αυτή, οι εσωτερικές διαμάχες που χάρη στα ΜΜΕ (μεγάλη η χάρη τους) βγαίνουν προς τα έξω αποθούν οποιοδήποτε προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του για να βρει το θεό του.

Ο άνθρωπος μας λένε έχει ελεύθερη βούληση (μην αρχίσουμε τώρα τη συζήτηση καπιταλισμός και Αμερική.. ας υποθέσουμε πως ευσταθεί). Γιατί τότε να με βαφτίσουνε Χριστιανό πριν αρχίσω καν να μιλώ και σίγουρα πριν αρχίσω να παίρνω αποφάσεις εγώ για τον εαυτό μου; Εδώ η αξία της ελεύθερης βούλησης βομβαρδίζεται ασιστόλως. Όταν όλο παράπονο κάνω αυτή την παρατήρηση σε κάποιο από εκείνους που γράφουν στο μέτωπο τους «είμαι χριστιανός και το δείχνω», η κλασική (πλέον) απάντηση είναι «μα αφού μπορείς να ξεβαφτιστείς». Αν μέχι τώρα δεν καταλάβατε ότι δεν έχω κάτι με την εκκλησία, αλλά με το όλο σύστημα πίσω από την εκκλησία, καλύτερα να μην διαβάσετε πάρακάτω. Είμαστε τόσο μικρή κοινωνία και έχουμε υποστεί τόσο μεγάλη πλήση εγκεφάλου που όταν ακούσουμε ότι ο «γιος»/»αδερφός»/»εγγονός» μου έχει απαρνηθεί το θείο βάπτισμα θα πάθουμε σοκ. Γιατί να πρέπει από τα πέντε μου μέχρι τα 18-19 μου χρόνια να έχω ένα καθηγητή μπροστά μου να μου λέει ότι ο Θεός είναι ένας, ότι εμείς είμαστε οι σωστοί και ότι εμείς έχουμε δίκαιο και όλοι οι άλλοι άδικο; Σαν δεν φτάνει όλο αυτό έρχεται και το περιβόητο διαγώνισμα. Μέχρι τώρα μπορούσες να το αποφύγεις και απλώς να μην τον λαμβάνεις υπόωη σου. Όταν φυσικά έρθει η ώρα του διαγωνίσματος το δικαίωμα της ανεξιθρησκείας και της ελεύθερης βούλησης που έιπαμε πρίν καταπατάται. Είσαι αναγκασμένος να τα μάθεις, να τα πιστέψεις και μετά να τα γράψεις. Έτσι γίνεται η καλλιέργεια της οποιασδήποτε ιδέας μέσα στο μυαλό μας. Μια προπαγάντα εξευγενισμένη – αλλωστε κανείς δεν παραδέχτηκε πως κάνει προπαγάνδα κατα τη διάρκεια της.

Μιας και μιλήσαμε για προπαγάνδα να κάνω και μερικά σχόλια για τον «πανάγιο» [Χουντικό και Φασίστα] αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Πόσο απελπισμένοι νομίζει ότι είμαστε εμείς οι μαθητές; Ναί μεν, οι πλήστοι έφηβοι περνούν μια κρίση αλλά δεν έχουν και τάσεις αυτοκτονίας (όπως εύστοχα σημειώνει η εθνική μας τραγουδίστρια Άννα στο λαικό της άσμα) για να ακούνε τα ανέκδοτά σου. Και μετά, τί είναι ρε μεγάλε αυτό με τους παπάδες που κρατάνε ηλεκτρικές κιθάρες; Αφού άκουσα το ρόκ είναι διαβολικό και πάντα έχει κρυμμένα μηνύματα και υποσυνείδητες διαταγές του διαβόλου. Άντε με το καλό και παπάδες παλιάτσοι. Επίσης κύριε κύριε Χριστόδουλε, πρέπει να απολύσεις μερικούς εκεί μέσα στην αρχιεπισκοπή που σου κρατούσαν μυστικό ότι η Χούντα έκανε βασανιστήρια σε αθώο κόσμο. Σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ. Ο πνευματικός αυτός ηγέτης πρόσφατα σε δηλώσεις του (στην εκκλησία παρακαλώ, μπροστά από τα μάτια της Παναγίας, του Χριστού και των λοιπών Αγίων) χαρακτήρησε τους Τούρκους «βάρβαρούς» και διάφορα άλλα κοσμιτικά επίθετα. Δεν μας λές κύριε Chris, γιατί εμείς είμαστε πολιτισμένοι και εκείνοι βάρβαροι; Αν δεν λανθάνομαι με τον ίδιο πατροπαράδοτο τρόπο γονιμοποιήθηκαν και με τον ίδιο πατροπαράδοτο τρόπο γεννήθηκαν (αν εξαιρέσουμε φυσικά τις καισσαρικές τομές, που δεν ξέρω κατα πόσο προκαλούν βαρβαροσύνη).

Αυτό είναι το προφίλ που λαμβάνει ένας σκεπτόμενος νέος από εσας, και σας απορρίπτει πριν κάν μπει στην ουσία της θρησκείας. Θα ήθελα να εκφράσω την αντιπάθεια μου σε κάθε μορφής καπιταλιστή και κοιλιόδουλο (και φασίστα στην περίπτωση του Χριστοδουλου) ιερομένο και την υπέρμετρη μου συμπάθεια στον ιερέα της γειτονιάς που γίνεται ο άξονας της κοινότητας στηρίζοντας και βοηθόντας τον κόσμο, δίνοντας του λόγο να έρχεται στην εκκλησία, και δίνοντας του κίνητρα να ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Άγιοι, όχι οι άλλοι με τους τίτλους.

Την Δευτέρα έχω εξετάσεις στην Αρχαία Ελληνική Ιστορία, και διάβαζα Θουκυδίδη (ή Thucidides όπως μας τον λανσάρουν). Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει την ιστορία του, ούτως ώστε να μην επαναλάβει λάθη του παρελθόντως. Στην εισαγωγή του λοιπόν ο κύριος αυτός, λέει ότι όλα αυτά που γράφει θα επαναληφθούν στο μέλλον επειδή έτσι είναι οι ανθρώπινη φύση. Όπως λέμε στο geek/computer language έχουμε πέσει σε infinite loop όσων αφορά τα λάθη μας; Θα επαναλαμβάνουμε δηλαδή τα πλείστα λάθη μας, κάπως διαμορφωμένα κάθε φορά μέχρι να εξαφανιστούμε; Η απάντηση είνα ναι! Πολλοί θα διαφωνούσαν, αλλά για σκεφτήτε, αν σας πείραζαν κάτι «δικό σας» σήμερα η πριν πέντε χιλιάδες χρόνια δεν θα αντιδρούσατε το ίδιο; Ίσως όχι, αλλά σίγουρα θα νοιώθατε το ίδιο. Πχ άν κάποιος σου πηδούσε την γυναίκα πριν τρείς χιλιάδες χρόνια θα τον σκότωνες επιτόπου και εκείνον και την γυναίκα σου (αν ήταν τυχερή θα γλύτωνε μόνο με μερικά κατάγματα). Σήμερα θα τους διαλύσεις οικονομικά, (συγχωρέστε την ακόλουθη φράση, ευτυχώς δεν έχουμε censorship) παίρνοντας τους τα σώβρακα στα δικαστήρια. Φυσικά δεν αποκλείεται και ο καθιερωμένος πατροπαράδοτος τρόπος της καραμπίνας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε τα ίδια λάθη.
Τουλάχιστο στη σύγχρονη ζωή μας, ας προσπαθήσουμε να μην παρασυρθούμε από αυτή την «ανθρώπινη φύση» που μας λένε. Η σοφία είναι το μόνο όπλο ενάντια στα έμφυτα αυτά αισθήματα. Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω (προς το παρών απότυχα παταγοδώςα)

Το μόνο που αλλάζει στα παιδιά της κάθε γενιάς, είναι η εικόνα που έχουν για τον μπαμπούλα

Είχα την τιμή να μεγαλώσω με τα ακούσματα του Σαββόπουλου, του Παύλου, του Χάρη και του Πάνου, του Νταλάρα, της γλυκύτατης Χαρούλας και διαφόρων άλλων μεγάλων του ελληνικού τραγουδιού. Δυστυχώς τώρα μεγαλώνουμε και με την Άννα, την Δέσποινα, την Έλλη, τον Μιχάλη, τον Φοίβο θέλουμε δεν θέλουμε. Όμως είναι θράσος και ασέβεια να τολμούν να σχολιάζουν αρνητικά ή να συγκρίνουν τον μικρό τους εαυτό και τα απειροελάχιστα επιτεύγματα τους μαζί με ανθρώπους που χάραξαν με τα νύχια τους την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Τουλάχιστο να σεβαστούμε το αίμα που έχυσαν αυτοί οι άνθρωποι και τον πολιτισμό που συνεχίζουν να μας προσφέρουν. Παρακάτω είναι η απάντηση του Πάνου Κατσιμίχα στον Μιχάλη Χατζηγιάννη με τίτλο «Μιχάλη προσγειώσου» στο περιοδικό «Επτά»

Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δυο-τρεις επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα για όλα τα νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν
Και τί δεν είπε το παιδί: «Δεν έχω ανάγκη κανέναν», δεν με βοήθησε κανείς, «τα κάνω όλα μόνος μου», «δεν με ενδιαφέρει τίποτα» κ.λπ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου δημοσιογράφου περί «ανυπόταχτων οπαδών του έντεχνου» που απέρριψαν το Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με τη βαριά του υπογραφή τη θανατική καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου «έντεχνου τραγουδιού» και συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της «σκεπτόμενης ποπ». Καινούριο είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη και πατέντα.
Επειδή αυτό το «κόλπο» είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω:
- Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τί πράγματα μιλας ακριβώς; Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει τα κολοκαιρινά γήπεδα και θέατρα; Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιών πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις τον κούκλο και θυσαυρίζεις. Θα σου το πώ εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στίλ σου, αλλά κι αυτοί που εκτρέφονται μαζικά σαν ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι έτοιμοι να βγούν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων.
Οι «έντεχνοι» και το «έντεχνο» που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις, αυτοί οι ίδιοι είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και 20 τόσα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού αν αυτά σου λένε κάτι.
Σε τί σε πείραξε εσένα άραγε το «έντεχνο» (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι αηράμματοι); Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς «μαγαζί» και «αντιπροσωπεία». Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις;
Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι, θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγημα για πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις.
Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία, το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός Σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πρίν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι 17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε με ένα δίσκο demo και παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη κανέναν και ότι τα ξέρεις όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία «έντεχνο τραγούδι» γιατί το παρέλαβες στα Αρίων, αφού η «αντιπροσωπεία έκλεισε». Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;
Άκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω
Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνηή σου τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμωφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα. Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της;
Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει κανένας αέρας και γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. «Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγματα». Μάθε να σέβεσαι την πνευματικη ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησέ με ελεύθερα ή κάτσε και σκέψου,

Πάνος Κατσιμίχας