René Magritte, 1928, Lovers
‘Love? What is love?’ he thought.
‘Love hinders death. Love is life. All, everything that I understand, I understand only because I love. Everything is, everything exists, only because I love. Everything is united by it alone. Love is God, and to die means that I, a particle of love, shall return to the general and eternal source’.
- Tolstoy, War and Peace
Δε θα μας σώσει ανατολή γιά δύση
μήδ’ Έλληνες ή βάρβαροι θεοί
μπροστά καινούργιος κόσμος θα βαδίσει,
άμα ξυπνήσουν κάποτε οι λαοί.
— Κώστας Βάρναλης, Άτταλος ο Τρίτος, Δ´, ιγ´. Κέδρος, 1972. 139.
Παρουσίαση της νέας δισκογραφικής δουλειάς του Μιχάλη Ττερλικκά «Κυπραία Φωνή – καλώς ήρταν οι ξένοι μας»
Προωθώ το email του Μιχάλη Ττερλικκά:
Καλησπέρα σας Αγαπητοί φίλοι.
Σας ενημερώνω για την παρουσίαση της νέας μου δισκογραφικής έκδοση «Κυπραία Φωνή – καλώς ήρταν οι ξένοι μας» στο σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα. Παρακαλώ προωθήστε την πρόσκληση σε όσους νομίζεται ότι θα ενδιαφέρονταν
Ευκαριστώ
Μιχάλης
Τη νέα του δουλειά την άκουσα μια βραδιά κατά τις πασχαλινές διακοπές, μαζί με φίλους και πολύ κρασί. Βλακωδώς ξέχασα τα CD Κύπρο. Κρίνοντας από αυτά τα λίγα που άκουσα, η συνέπεια στην ποιότητα είναι κάτι φαίνεται και που δύσκολα βρίσκεις.
Για τους εξ Ελλάδος αναγνώστες, ο Μιχάλης Ττερλικκάς είναι από τους μόνους Κύπριους καλλιτέχνες που υπηρετεί την Κυπριακή παράδοση και προβάλλει τις ρίζες της Κύπρου. Μέσω των τραγουδιών που ερμηνεύει ταξιδεύει τους ακροατές σε μια άλλη Κύπρο, εκείνη που βρίσκεται καλά κρυμμένη μέσα μας, κι εκείνη που πραγματικά μας αντιπροσωπεύει και μας ορίζει.
Η ιστοσελίδα του είναι: mousalyra.com.cy. Ο σύνδεσμος για την τελευταία του δουλειά «Κυπραία Φωνή – Καλώς ήρταν οι Ξένοι μας»
ΥΓ. Παραβλέπουμε το ότι ο ένας ομιλητής θα είναι ο Μητροπολίτης Νικηφόρος να πάει πάσα κακό:)
I am not talking about art in general. I am talking about the art. The one that embodies all the others because otherwise – thereof the lack of it – one could not praise an art’s flirt with perfection. The art I am talking about can be described as the sentimental expression of oneself through the use of ones vocal chords. Otherwise known as logos. The fascinating thing about logos is logos itself, meaning the production of art just by talking about it. Its nature per se is its founding and leading advantage over the other ways of self-expression labeled as art, or techne in the non-materialistic sense of the world. What distinguishes the art I am discussing is its ability to be the sum of the epitome of logic and rhetoric. Because if this perfect balance is not achieved, then logos becomes atechnos, an empty expression of ones emptiness. Contrary, once achieved, logos elevates into philosophy, which – as known – is the benchmark of human perfection
http://urbanledras.wordpress.com/
Ξεκινήσαμε να φτιάξουμε ένα blog αφιερωμένο αποκλειστικά στη Λευκωσία. Όχι κάτι ιδιαίτερο-μια πλατφόρμα απλώς, όπου θα μεταφέρονταν όλα τα posts από τα δικά μας blogs ή τις ατέλειωτες συζητήσεις μας για την πόλη που αγαπάμε.
Σαν μια πύλη ή ένα φόρουμ συζήτησης, όπου θα δημοσιεύαμε απόψεις και πληροφορίες για την ζωή της πόλης, τις τέχνες, τα προβλήματα, τη νοοτροπία της-αυτήν που αγαπάμε και αυτήν που αγαπάμε να στηλιτεύουμε.
Η Λευκωσία που αγαπάμε είναι εκείνη που κρύβεται ακόμα στα σοκάκια της παλιάς πόλης: Τα όμορφα σπίτια με τις κίτρινες πλάκες, τα γιασεμιά, τα ιστορικά κτίρια, τα τζαμιά μαζί κι οι εκκλησίες (κι ας μην πηγαίνουμε), τα όμορφα μπαρ, οι ταράτσες με θέα στην άλλη πλευρά κι η πράσινη γραμμή. Μ’ άλλα λόγια, όλα αυτά που οι περισσότεροι αποφεύγουν, συχνάζοντας σε κοσμικά μπαρ στις μεγάλες λεωφόρους.
Ονειρευόμαστε μια μεγάλη Λευκωσία και ενωμένη, με αγάπη στην ίδια της την ιστορία και με μια ιδιαίτερη, καλώς νοουμένη κουλτούρα. Μια πόλη μικρή μεν, αλλά συμμαζεμένη, πραγματική πρωτεύουσα, με δράση, δημιουργία και ενέργεια.
Βρομιά
Πριν περίπου ένα μήνα δέχτηκα τηλέφωνο από μια φίλη που με καλούσε σε μια ιδιωτική προβολή (πρόβα) ενός θεατρικού έργου που θα ανεβαζόταν στη Λευκωσία. Το έργο ονομάζεται «ΒΡΟΜΙΑ». Στην πρόβα αυτή, είδαμε τα πρώτα 2/3 του θεατρικού.
Πρόκειται για ένα μονόλογο που μετάφρασε και σκηνοθέτησε ο Αιμίλιος Χαραλαμπίδης και πρωταγωνιστεί ο Λευτέρης Σαλωμίδης. Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τον τύπο.
Φιλελεύθερος, Θεατρική Βρομιά, 2 Νοε 2008
«Με λένε Σαντ. Είμαι τριάντα χρονών. Στην αγγλική γλώσσα sad σημαίνει λυπημένος. Εγώ δεν είμαι λυπημένος.» Ο Σαντ, είναι ο ήρωας του θεατρικού έργου «Βρομιά» του Αυστριακού θεατρικού συγγραφέα Robert Schneider. Το έργο, γράφτηκε το 1993 και παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. [....] Για την πραγματοποίηση της παράστασης συνεργάζεται μια ομάδα ανθρώπων από τον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου καθώς και από τον ακαδημαϊκό και γενικότερα τον καλλιτεχνικό χώρο. Το θεμέλιο που συγκροτεί την εν λόγω ομάδα είναι η αγάπη και ο πόθος κυρίως για θεατρική δημιουργία και η πεποίθηση πως το θέατρο μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο κυπριακό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι
SigmaLive, Θέατρο Βρομιά, 15 Οκτ 2008
ΒΡΟΜΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΣΑΘΡΟΥ ΔΥΤΙΚΟ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, που εξαναγκάζει τον παράνομο Άραβα μετανάστη σε μια ανάποδη «politically correct» εξομολόγηση, αφού αναγνωρίζει επιτέλους ότι ανήκουν σε «άλλη ράτσα αυτοί, κατώτερη». Ειρωνεία και κοινωνική επίθεση χαρακτηρίζουν το σύγχρονο κείμενο του Αυστριακού θεατρικού συγγραφέα Robert Schneider, σε μια ενδιαφέρουσα «μεταγραφή» και μετάφραση στον ελληνικό χώρο από τον Κύπριο ακαδημαϊκό, θεατρολόγο, σκηνοθέτη-μεταφραστή Αιμίλιο Χαραλαμπίδη. [...] Κάθε φορά που ξεκινά τη δημόσια ομιλία του ο Σαντ, παραδεχόμενος ρεαλιστικά ξανά και ξανά όλα τα καλά της δύσης και τα κακά της μεσανατολικής του καταγωγής (σύμφωνα με τη ματιά του «πολιτισμένου» Ευρωπαίου), στο τέλος τον συνεπαίρνει το συναίσθημα και καταλήγει σε μια παρεκτροπή και σε θυμό παράλογο. [...] Μια επιθετική προσέγγιση σ’ ένα πολιτικό έργο που να συνδιαλέγεται, ενίοτε και με χιούμορ, ακόμα και να ενοχλεί το κοινό.
Το κομμάτι του θεατρικού που είδα, ήταν εξαιρετικό. Το «Χάνι» στο Καϊμακλί είναι ένας μικρός χώρος που διαμορφώθηκε για τις ανάγκες του έργου. Για σκηνικά υπήρχαν δυο παλιές πολυθρόνες. Οι καρέκλες των θεατών βρίσκονταν απέναντι, έχοντας στη μέση τη «σκηνή». Το «Χάνι» είναι μικρό, γεγονός που το κάνει πολύ ζεστό και βοηθά στην αμεσότητα του έργου. Οι μυρωδιά από το κρεμμύδι που έτρωγε ο πρωταγωνιστής τρυπούσε τη μύτη των θεατών, βάζοντας τους κάποτε στη θέση του Σάντ και κάποτε στη θέση των ντόπιων.
Το έργο είναι πολύ δυνατό. Παρουσιάζει τον ρατσισμό από όλες του τις πλευρές. Δείχνει τη δυτική αποστροφή έναντι κάθε τι διαφορετικού προβάλλοντας τα στερεότυπα της κοινωνίας. Επίσης, αγγίζει έντεχνα πολλά επίπεδα ρατσισμού, δείχνοντας πως ενσωματώνεται σε ομάδες ανθρώπων η αντίληψη των υπολοίπων και πως ακόμα και τα θύματα πολλές φορές έχουν ρατσιστικές τάσεις.
Ο θεατής συνεχώς κατατάσσει τον εαυτό του στη μια ή την άλλη κατηγορία αναλόγως της σκηνής. Το έργο αυτό σε κάνει να αντιληφθείς τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η συμπεριφορά σου πάνω σε άλλους και στο τέλος φεύγεις με την επιθυμία να γίνεις καλύτερος.
Πληροφορίες: Χάνι Καϊμακλίου, Λευκωσία, τηλέφωνο 99519771
Σύνδεσμοι