Lately, there is a lot of discussion about the terrorists trials in the US. The least we can say is that the trials are anything but “fair”. The US will put to trial people whose faces are on the social dart board, suggesting the highest of punishments. Good job. The only thing worse would be to measure their size prior to entering the court so that the coffin would be ready as the verdict is reached.

I will say it over and over and over again. Returning harm for harm, evil for evil is not only equal to the initial harm but greater. The reason is that in order to return the harm, you acknowledge the initial wrong-doing and yet you chose to repeat it.

The potential objections to the argument are: (1) the terrorists killed hundreds of people and therefore (2) they should not be allowed to live.

Let’s start with the first one. The moral harm of death resides in death itself, irrespective of actual numbers. In other words, a murderer is not any less or more of a murderer if he kills four of if he kills forty people.

In response to the second objection – that terrorists should not be allowed to live – the error is to be found in the whole principle of the death penalty which is contradictory to the nature of a just legal system. I think we can all agree that a legal system should be just and should not harm anyone under it. By convicting someone to death, you remove not only his or her right to life but also his/her chance to repent. That is why the death penalty is three times as bad. You acknowledge the evil, return it, and sustain it by not allowing the wrong-doer to repent. In addition to that, one cannot take something that he/she does not own. Irrespective of whether god exists or not – i am not the one to judge that – the sure thing is that neither me nor you nor any American did create life. Therefore, no one has the right to remove it. (the standard argument against the death penalty).

The European Union reached a very welcome decision on this matter. No one is going to be extradited if he/she will face the death penalty. Diplomatic guarantees that death penalty will be off the table are needed in order to give the suspect back. Way to go EU (that’s odd, me cheering the EU).

Παρασκευή μέχρι Δευτέρα ήμουν στο Άμστερνταμ. Το ταξίδι είχε προγραμματιστεί μήνες πριν, ούτως ώστε να μην πει κάποιος «έχω essay δεν μπορώ την τάδε ημερομηνία». Αυτός ο κάποιος ως συνήθως είμαι εγώ. Γι’ αυτό, οι ημερομηνίες επιλέχτηκαν πριν αρχίσει η ακαδημαϊκή χρονιά.

Η επίσκεψη στο Άμστερνταμ γενικά μου άφησε θετικές εντυπώσεις και είναι κάτι που θα επαναλάμβανα. Πρόσεξα ότι οι πλείστοι που αναφέρονται στο Άμστερνταμ σαν τουριστικό προορισμό, το θεοποιούν. Εικάζω ότι είναι λόγω της μαριχουάνας. Δεν το βρήκα όσο καθαρό το περιέγραφαν, ούτε όσο όμορφο. Παρόλα αυτά, η πολιτιστική εμπειρία – το shock της red light district και τα μουσεία – αξίζουν την επίσκεψη με το παραπάνω.

Ακολουθεί περιγραφή τύπου «Αγαπητό μου ημερολόγιο»

Youth Hostel και «άστεγος»

Θα ήμαστε 9 άτομα, σε ένα youth hostel μέσα σε δωμάτιο 10 ατόμων. Η τοποθεσία του ήταν εξαιρετική, ακριβώς στη μέση του Άμστερνταμ. Πόσο άσχημα θα μπορούσε να ήταν; Οι εννιά ξέρουμε ο ένας τον άλλο χρόνια, ο ένας θα ήταν αμελητέος. Αμ δε. Ο «ένας» είχε τα μαύρα του τα χάλια. Ήταν διασταύρωση άστεγου με φθυσικό (η υπερβολή!). Aπό άποψη διαμονής όμως περάσαμε μια χαρά, και ο άστεγος ήταν πηγή διαφόρων αστεϊσμών και πειραγμάτων μεταξύ μας κατά τη διάρκεια του Σ/Κ.

Την Παρασκευή φτάσαμε κατά τις 8 το βράδυ και συναντηθήκαμε με τους υπόλοιπους. Βρήκαμε το hostel, φυλάξαμε τις βαλίτσες και φάγαμε σε ένα wannabe Ιταλικό εστιατόριο. Αργότερα πήγαμε περίπατο στη red light district όπου δεχθήκαμε όλοι το νενομισμένο πολιτισμικό σοκ. Βιτρίνες με γυναίκες διαστάσεων (ως επί το πλείστον) μοντέλων, οι οποίες εκδίδονταν. Πολλά αντικρουόμενα συναισθήματα, η ηθική και το θράσος των “window shoppers” εναντίων της ομορφιάς των γυναικών μέσα στις βιτρίνες. Γενικά η πόλη έχει ένα θέμα με τα morals της…. Η περιβόητη red light district είναι βασικά ένας χώρος με γυναίκες σε βιτρίνες και sex shows και shops για κάθε γούστο.

Coffee shops

Αργότερα επισκεφθήκαμε ένα από τα coffee shops. Coffee shops ονομάζουν τους μαστουροκαφενέδες όπου βλακωδώς δεν σερβίρονται αλκοολούχα ποτά, και έτσι όποιος δεν καπνίζει μαριχουάνα πίνει καφέ η ώρα 11 τη νύχτα και βλέπει τον κόσμο να μαστουρώνει και τους φίλους του να γελάνε ηλιθίως. Η εμπειρία του coffee shop ήταν ενδιαφέρουσα, αν και περίμενα να δω διάφορες εναλλαγές, πχ jazz coffee shop, μαστουρορεμπέτικο (ένα πράμα) coffee shop κτλ. Αντί αυτού, όλα κινούνται στους ρυθμούς ρέγγε ή trance και έχουν στους τοίχος τον Marley. Είναι παράξενο που δεν βρήκαμε coffee shop που να παίζει chill-out μουσική, δεδομένου ότι η μαριχουάνα κάνει ειδικά αυτό. Μετά το coffee shop, σταματήσαμε στο bar του hostel για μερικές μπύρες.

Μουσείο Heineken και σφαγή

Το επόμενο πρωινό ήρθαν πρωί-πρωί οι υπόλοιποι της παρέας και συμπληρωθήκαμε. Η μέρα είχε αρκετές βόλτες στα κανάλια, στα coffee shops και στα bars. Πριν το μεσημέρι, πήγαμε στο μουσείο της Heineken όπου υπήρχαν κομμάτια από την ιστορία της Heineken και όπου μας περιέγραψαν τον τρόπου παραγωγής της. Ήταν ωραία εμπειρία με αρκετό οπτικοακουστικό υλικό και… μπύρα. Αν βρεθείτε Άμστερνταμ και θέλετε κάτι χαλαρό είναι ότι πρέπει.

Το μεσημέρι οι «βετεράνοι του Άμστερνταμ» ήθελαν να φάνε all you can eat ribs. Εκεί εξελίχτηκε μια απίστευτη κατανάλωση κρέατος. Ποσότητες λέμε. Εγώ αρκέστηκα σε ψάρι και πατάτες.

Μουσείο Van Gogh

Αργότερα χωριστήκαμε, και τρεις από εμάς επισκεφθήκαμε το μουσείο του Van Gogh. Η συλλογή ήταν απίστευτη, με πίνακες πολλών εκατομμυρίων. Εκείνο που το έκανε ιδιαίτερο, είναι ότι παράλληλα με τους πίνακες είχε και τις επιστολές του Van Gogh στον αδερφό του και σε άλλους καλλιτέχνες. Στις επιστολές αυτές υπάρχουν σκίτσα των πινάκων του. Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις την οπτική του καλλιτέχνη και τη διαδικασία σκέψης που χρειάστηκε ο κάθε πίνακας, καθώς και την ανάλυση των χρωμάτων από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Φύγαμε από το μουσείο η ώρα 6 (μας έδιωξαν γιατί έκλειναν βασικά). Κοντά στο μουσείο βρίσκεται και η περιβόητη πλατεία που γράφει “i amsterdam” και που όλοι βγάζουν φωτογραφίες. Μετά, συναντήσαμε τους υπόλοιπους στο coffee shop που τους αφήσαμε. Γρήγορο μπάνιο στο hostel και περίπατος στην πόλη και μπύρες.

Έλλειψη καλού καφέ και βάφλες

Την επόμενη μέρα το πρωί προγευματίσαμε όλοι μαζί σε μια κρουασαντερί/σαντουιτσίδικο. Επειδή έχει πολλά coffee shop που κύριο τους μέλημα είναι η ποιότητα της μαριχουάνας που πουλάνε, δεν βρίσκεις μια καφετέρια που να κάνει καλό καφέ, ούτε και τα chains (starbucks, costa κτλ) που υπάρχουν στον υπόλοιπο («ανεπτυγμένο») κόσμο. Επίσης, τα πλείστα φαγάδικα του δρόμου έχουν στη βιτρίνα του βάφλες (άσχετο).

Σπίτι Rembrandt

Μετά το πρόγευμα οι πλείστοι θα πήγαιναν στο γήπεδο του Ajax να δουν ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Στο μεταξύ ο καιρός είχε χειροτερέψει και η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετά. Όσοι δεν είχαν φέρει κασκόλ και ομπρέλες χρειάστηκε να αγοράσουν. Εγώ και ακόμη ένας δεν θέλαμε να πάμε στο γήπεδο. Ήθελα να πάω στο μουσείο του Rembrandt και ο άλλος στον Βοτανικό Κήπο (Hortus Botanicus). Βλέποντας τον χάρτη είδαμε ότι το σπίτι του Rembrandt ήταν δίπλα στον κήπο, τον οποίο επισκεφθήκαμε πρώτο. Ο Aceras θα τον απολάμβανε φυσικά πολύ περισσότερο από εμένα, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν όμορφα και μπόρεσα να βγάλω αρκετές φωτογραφίες.

Μετά τον κήπο πήγαμε στο σπίτι του Rembrandt, το οποίο αποδείχτηκε και το αποκορύφωμα της επίσκεψης στο Άμστερνταμ. Το σπίτι είναι τετραόροφο και πολύ μεγάλο. Ενδιαφέρουσα άσχετη πληροφορία είναι ότι τον καιρό που ζούσε ο καλλιτέχνης, ο κόσμος δεν κοιμόταν ξαπλωτός, αλλά ημικαθιστός, φοβούμενος μήπως πάει το αίμα στο κεφάλι του. Επίσης, τα δυο κρεβάτια που είχε το σπίτι ήταν εντοιχισμένα (μες το αρμάρι). Το πιο ωραίο κομμάτι της επίσκεψης ήταν η  περιγραφή της διαδικασίας που ακολουθείτο για να γίνει η πέτρα μπογιά και η ανάλυση των οικονομικών λόγων που χρησιμοποιούνταν κάποια χρώματα στη θέση κάποιων άλλων. Επίσης μας έδειξαν τη μέθοδο τυπογραφίας που χρησιμοποιούσε ο Rembrandt και διάφορα σκίτσα του. Η περιγραφή της διαδικασίας μας άφησε με ανοιχτό το στόμα. Αργότερα, βρήκαμε έναν τύπο ο οποίος ήταν επισκέπτης και ο οποίος δήλωνε καλλιτέχνης και τον ρωτήσαμε περισσότερες λεπτομέρειες για τη διαδικασία. Ο Σουηδός καλλιτέχνης τελικά αποδείχτηκε πολύ βοηθητικός δίνοντας μας ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη μέθοδο τυπογραφίας που είδαμε.

Όταν τελειώσαμε υπήρχε ακόμη χρόνος για να πάμε στο μουσείο όμως βγαίνοντας έξω είδαμε ότι ο καιρός είχε γίνει χάλια και η βροχή ήταν πολύ δυνατή. Μπήκαμε σε ένα εστιατόρια που βρισκόταν δίπλα και που όπως αποδείχτηκε έφτιαχνε πολύ ωραίες μακαρονάδες. Ύστερα βρεθήκαμε με την υπόλοιπη παρέα που βρισκόταν εκεί κοντά.

Sex Museum

Στο μεταξύ η βροχή συνέχιζε ακάθεκτη και η επίσκεψη στο μουσείο του Renbrandt ήταν αδύνατη καθώς είχε ήδη σπάσει η ομπρέλα μου και τα παπούτσια μου ήταν γεμάτα νερό. Αντί αυτού, πήγαμε στο sex museum που βρισκόταν δίπλα. Εκεί, τίποτε ιδιαίτερο. Πορνογραφικό υλικό, από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα, αλλά ουσιαστικά τίποτε ιδιαίτερο. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν οι ζώνες αγνότητας. Είναι αξιοσημείωτο το πόσο παράλογη μπορεί να γίνει μια κοινωνία, και ιδιαίτερα οι άντρες της.

Επιστροφή

Μετά το sex museum πήγαμε σε ένα pub και αργότερα για ύπνο καθώς την επόμενη μέρα η ώρα 6:30 έπρεπε να είμαστε στον σταθμό του τραίνου προς αεροδρόμιο. Στο αεροπλάνο ο τύπος που καθόταν πίσω μας ανέπνεε με δυσκολία και ήταν σε μισολιπόθυμη κατάσταση, έχοντας από πάνω του όλους τους αεροσυνοδούς με μποτίλια οξυγόνου να προσπαθούν να τον συνεφέρουν.

Δευτέρα μεσημέρι, επιστρέψαμε ο καθένας στη βάση του και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Αύριο το απόγευμα θα βρίσκομαι στο Άμστερνταμ μέχρι τη Δευτέρα το απόγευμα. Που να πάω, τί να δω;

Τόσα χρόνια όταν βλέπαμε την αστυνομία να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, δηλαδή χωρίς ίχνος επαγγελματισμού και με κύριο χαρακτηριστικό της τον ρατσισμό μιλούσαμε για το κράτος της δεξιάς το οποίο κατά κάποιους ανέχεται και κατά κάποιους άλλους υποκινεί τέτοιες συμπεριφορές. Τώρα τί; Πως εξηγούνται τα χάλια μας; Πως εξηγούμε τις επιχειρήσεις «σκούπα», πώς εξηγούμε τις συλλήψεις μαθητών εν ώρα μαθημάτων και χωρίς ένταλμα σύλληψης; Τί κάνουν οι κυβερνώντες, ιδίως οι αριστεροί και αριστερίζοντες κυβερνώντες για όλα αυτά; Προς το παρόν μόνο δηλώσεις. Έχουμε ακούσει αρκετές. «Αριστεροί» και φαρισαίοι όπως γράφει ο Νικόλας

Η Λιμνούλα της Lizzys στον Καρβουνά

Αυτά προς το παρόν. Αφήστε σχόλιο να ξέρω ότι δεν γράφω μόνος μου μετά από τόσο καιρό απουσίας

Έχει αρκετό καιρό να τα πούμε, όμως η ανάγκη που έχω για επικοινωνία δε μου επιτρέπει να βάλω λουκέτο. Γι’ αυτό, προς το παρόν θα περιοριστώ στο να αναφέρω κάποιες αλλαγές που έχουν συμβεί στη ζωή μου και ένα σύντομο TODO.

Για αρχή, σταμάτησα να τρώω κρέας στις 22 Ιουλίου του 2008. Ένα χρόνο και κάτι μήνες δηλαδή. Επίσης, στις 2 Ιουνίου του 2009 σταμάτησα το κάπνισμα. Σχεδόν πέντε μήνες.

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στην Αγγλία, όπου ολοκληρώνω το τελευταίο έτος του προπτυχιακού μου. Παρόλο που απολαμβάνω ιδιαιτέρως τη σπουδή μου ανυπομονώ να τελειώσει για να έρθουν τα πιο ωραία. Είναι καιρός να αρχίσω να ετοιμάζω τις αιτήσεις για μεταπτυχιακό. Ουσιαστικά θέλω να κάνω political philosophy. Κάποιοι το ονομάζουν political theory, άλλοι history of political thought, άλλοι philosophy of politics, same shit different name δηλαδή. Η διαδικασία των αιτήσεων για μεταπτυχιακό (απ΄ότι ακούω) δεν είναι ότι καλύτερο, ούτε από άποψη διαδικασίας ούτε από άγχους.

Στο μεταξύ πρέπει να παρακαθίσω εξετάσεις TOEFL γιατί κάποια πανεπιστήμια δεν αρκούνται με το GCE O’ Level στα Αγγλικά, ούτε με το γεγονός ότι το προπτυχιακό δίπλωμα λαμβάνεται από Βρετανικό πανεπιστήμιο. Ομορφιές. Επίσης, πρέπει να επικοινωνήσω με British Council να μου στείλουν τους βαθμούς των εξετάσεων (η τελευταία φορά που είδα τα χαρτιά εκείνα ήταν πριν 5 χρόνια).

Η επιλογή πανεπιστημίου είναι αρκετά σύνθετη διαδικασία για τους παρακάτω λόγους. Το θέμα της διπλωματικής μου είναι “Socrates and political/legal (ακόμη να αποφασίσω) obligation”. Προσπαθώ λοιπόν με βάση μερικές συζητήσεις του Πλάτωνα να τοποθετηθώ στο κατά πόσο ο Σωκράτης θεωρεί αποδεκτό κάποιος να παραβεί τους νόμους της Πόλης- Κράτους. Έχω αρχίσει να διαβάζω από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου το θέμα και έτσι σήμερα έχω καλυμμένη την κύρια βιβλιογραφία. Ξέρω ότι η διπλωματική εργασία του προπτυχιακού δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία/βαρύτητα (βαθμολογικά είναι σημαντικότατη για το βαθμό του πτυχίου μου). Όπως και να ‘χει το θέμα αυτό με έχει εξιτάρει και θα ήθελα με κάποιο τρόπο να συνεχίσω να το μελετώ και στο μέλλον. Εδώ έρχεται η επιλογή μεταπτυχιακού. Χρειάζεται το πανεπιστήμιο που θα κάνω μεταπτυχιακό να πληρεί δυο κριτήρια. Το πρώτο κριτήριο είναι η σπουδή που παρέχει να έχει μέσα στο curriculum μαθήματα που να με ενδιαφέρουν και που ασχολούνται με αρχαία πολιτική φιλοσοφία, κατά προτίμηση Ελληνική. Καθώς όμως αυτό δεν συμβαίνει στην Αγγλία, τότε χρειάζεται να είναι αρκετά χαλαρό στην επιλογή μαθημάτων και να έχει classics department από όπου να μπορώ να διαλέξω μαθήματα.

Προς το παρόν περνώ αρκετές ώρες στη βιβλιοθήκη γιατί έχω να γράψω δυο εκθέσεις. Αυτές τις μέρες διαβάζω για την πρώτη που γράφεται για τις ανάγκες του μαθήματος “Green Politics” και απαντώ την πιο θεωρητική από τις ερωτήσεις η οποία έχει τίτλο “Greens must be democrats. Discuss”. Ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με το συγκεκριμένο μάθημα αλλά το διάβασμα για την πολιτική φιλοσοφία, τις ιδεολογικές διαφορές και τις επιρροές που δέχτηκε το οικολογικό κίνημα αποδείχτηκε ενδιαφέρον (η πραγματική μου άποψη εκπίπτει όμως από την ευρύτερη έννοια της λέξης «ενδιαφέρον» και λαμβάνει μια πολύ πιο κάφρικη διάσταση).

Το άλλο νέο είναι ότι αγόρασα καινούρια φωτογραφική δίνοντας τροφή στο χόμπι μου.

Αυτά προς το παρόν. Μόνος γράφω μόνος διαβάζω μετά από τόσο καιρό;

Πήρε κανείς χαμπάρι ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της γρίπης των χοίρων; Σαν χώρα έχουμε αποτύχει αν μη τι άλλο στο να κρατήσουμε τους ρυθμούς εξάπλωσης του ιού σε επίπεδα συγκρίσιμα του υπόλοιπου ανεπτυγμένου κόσμου. Όταν όμως τα κάνεις κώλους, οφείλεις να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να ζητήσεις βοήθεια. Αντί αυτού, το υπουργείο εξέδωσε ανακοίνωση που λέει ότι πλέον δε θα δίνονται αντιικά φάρμακα στα άτομα που ήρθαν σε επαφή με θύματα του ιού, αλλά θα περιμένουμε να κολλήσουν ΚΑΙ αυτοί για να τους περιθάλψουμε. O πρόεδρος λέει να μην ανησυχούμε… φαίνεται αυτός δεν βλέπει τα νούμερα… για το υπουργείο τα είπαμε πιο πάνω… κι ο μαλάκας ο Άνθιμος λέει ότι δεν μεταδίδεται ο ιός με τη Θεία Κοινωνία. Τί λες ρε μεγάλε; Σιχτήρ.