Το iPhone μου τα έχει παίξει. Κατά συνέπεια, όσοι προσπαθήσατε να επικοινωνήσετε μαζί μου τις προηγούμενες 2-3 μέρες δεν τα καταφέρατε. Αυτός είναι και ο λόγος που η διαδικτυακή μου παρουσία έχει μειωθεί, καθώς τώρα κυκλοφορώ με το παλιό μου Νόκια και δεν μπορώ να έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο όταν είμαι μακριά από υπολογιστή. Θυμήθηκα μάλιστα πως είναι να κουβαλάς το λάπτοπ σου συνέχεια.

Η Apple (που αυτές τις μέρες μισώ μισώ μισώ) παρέχει local support και όχι international support. Κατά συνέπεια, η φαεινή ιδέα που είχα να αγοράσω factory unlocked iPhone από την vodafone Ελλάδας είχε αποτέλεσμα να βρίσκομαι τώρα στην Αγγλία με ένα iPhone που δεν δουλεύει και που πρέπει να το στείλω Ελλάδα, όπου ο κλασσικός μαλάκας Έλληνας προβλέπεται να μου σπάσει να νεύρα μέχρι να χωνέψει ότι πρέπει να κόψει τον λαιμό του να το διορθώσει ή να το αντικαταστήσει καθώς καλύπτομαι ακόμη από την εγγύηση. Προβλέπεται δε, να μου το στείλει “διορθωμένο” χωρίς να έχει όντως διορθωθεί και να πρέπει να το στείλω πίσω και τούμπαλιν… ομορφιές. Βασικά όποτε μπλέκω με Ελληνικό support περιμένω τον Μέρφυ να χτυπήσει.

Επίσης, γιατί στον πούτσο να μην είναι διεθνής η εγγύηση; Τί σκατά; Με ποιο σκεπτικό;

Εκείνο όμως που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι ότι η έλλειψη του iPhone με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ έχει αλλάξει την καθημερινότητα μου. Αντιλήφθηκα τι δεν μπορώ να κάνω. Δεν μπορώ να ακούσω μουσική εκτός υπολογιστή, δεν μπορώ να ακούσω τα podcast που παρακολουθώ, τα mail μου πλέον τα λαμβάνω 1-2 φορές τη μέρα και όχι κάθε μισάωρο, τα αδιάβαστα post στο Google Reader αυξάνονται και πληθαίνουν ενώ πριν χαλάσει τα μηδένιζα 2-3 φορές τη μέρα. Δεν μπορώ να διαβάσω την guardian, δεν μπορώ να δω τους κωδικούς των καρτών μου, δεν μπορώ να χαζολογήσω στο twitter, ούτε να δω τα καλύτερα άρθρα της μέρας στο FriendFeed.

Όλα αυτά που με ενοχλούν που δεν μπορώ να τα κάνω, ντρέπομαι.