Το τρικ των λάθος ερωτήσεων είναι σύνηθες φαινόμενο στη χώρα του χρυσοπράσινου φύλλου. Η πρακτική αυτή επιστρατεύεται συχνά από δημοσιογράφους και πολιτικούς στην προσπάθεια τους να χειραφετήσουν την κοινή γνώμη.

Λέω ώρες-ώρες κάτι παράξενα.. άκου «κοινή γνώμη». Σε περίπτωση που διερωτάσαι εννοώ όλους εμάς. Παρόλη την ειδίκευση μας στη διαίρεση, μας ενώνει η κοινή αντίληψη ορισμένων δημοσιογράφων και πολιτικών ότι είμαστε ηλίθιοι.

Ποιοι είναι όμως οι πολιτικοί και ποιοι οι δημοσιογράφοι; Ποιοι είναι οι καλοί ποιοι οι κακοί (συνήθισες τις ταμπέλες μασκαρά). Μην περιμένεις απάντηση. Τόσους αιώνες δε λύθηκε ο γρίφος του αβγού και της κότας. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι τo ένα φέρνει τ’ άλλο. Αν είχαμε αξιόλογη δημοσιογραφία δε θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς, ούτε όμως αν είχαμε αξιόλογους πολιτικούς θα είχαμε τέτοια δημοσιογραφία (vice versa που λέμε).

Διάβασα τον uber Πατριώτη Λάζαρο στη Σημερινή, την Mπουμπουλίνα Κλαίρη στον Πολίτη, διάβασα τα blogs… και το μόνο που κατάλαβα είναι αυτό που είπαμε πολλές φορές: ότι αν λυθεί το Κυπριακό πολλοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με καραμπινάτη κρίση ταυτότητας. Δε θα έχουν λόγο ύπαρξης.

Δολοφονήθηκε λοιπόν ο Άντης Χατζηκωστής (ίσως να είμαι ο πρώτος που γράφει το ονοματεπώνυμο του και δεν τον αποκαλεί απλά «ο Άντης» – οι υπόλοιποι φαντάζομαι πρέπει να έκαναν στρατό μαζί του). Κρίμα που έφυγε έτσι ένας νέος άνθρωπος. Κρίμα γι’ αυτούς που αφήνει πίσω. Κρίμα όμως και για την Κυπριακή κοινωνία που της χρέωσαν πολιτικούς και δημοσιογράφους χειρότερους από κοράκια. Οι αυθεντίες όρμηξαν να εκφέρουν την πολυπόθητη άποψή τους. Τα κοράκια μυρίζονται τη νεκρή σάρκα, τα δικά μας σαρκοβόρα μοιρήστηκαν αίμα και έσπευσαν να κανιβαλίσουν. Στη νήσο των Αγίων δε χρειαζόμαστε CSI. Έχουμε τα ξεφτέρια που χωρίς να ξέρουνε την τύφλα τους αποφάνθηκαν και μας ανακοίνωσαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι η δολοφονία είχε «πολιτικά κίνητρα». Που ‘σαι ρε μεγάλε Sherlock.

Ένα εικοσιτετράωρο μετά η αστυνομία ως συνήθως δεν κατάφερε να περιορίσει τους χαφιέδες της. Kανάλια και blogs αναφέρονται στα ονόματα των πιθανών υπόπτων. Τα κίνητρα κατά την αστυνομία φαίνεται να ήταν οικονομικά διαψεύδοντας πανηγυρικά τους διχοτομιστές που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη διχόνοια και τον τρόμο.

Αντί λοιπόν να ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις, παρασυρόμαστε και ρωτάμε αυτά που θα οδηγήσουν στα συμπεράσματα που εκείνοι θέλουν να φτάσουμε. Ρωτώ λοιπόν:

• ΠΩΣ στο καλό θα βγούμε από τον πάτο της υπολειτουργείας του συστήματος,
• ΠΩΣ θα αντιστραφεί η ανομία,
• ΠΩΣ θα σταματήσουμε να πληρώνουμε ακριβά μια διαχρονικά αναποτελεσματική αστυνομία που κάνει επιχειρήσεις «σκούπας» (σκούπα μόνο στα σκουπίδια χρησιμποιούμε άθλιοι) και τραβολογά έγκυες γυναίκες μέσα σε κλούβες λόγω του χρώματος του δέρματος τους,
• ΠΩΣ θα γίνει η αστυνομία επαγγελματική δύναμη που προστατεύει τον πολίτη χωρίς νταηλίκια,
• ΠΩΣ θα προχωρήσουμε μπροστά,
• ΠΩΣ θα λύσουμε το Κυπριακό για να μπορέσουμε επιτέλους να ασχοληθούμε με πιο άμεσα θέματα που επηρεάζουν εξίσου τις ζωές μας;

Αντί αυτού, εμείς διερωτώμαστε πως θα προστατευτούμε από εκείνους τους «άλλους» – αόριστα αλλά και πολύ συγκεκριμένα – που θέλουν το κακό μας. Κι η φαεινή λύση είναι να αγοράσουμε περισσότερα όπλα. Λες κι η Εθνική Φρουρά χρειάζεται κι άλλους τρόπους να παθαίνουν ατυχήματα οι νέοι του τόπου. Λες και σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ λόγω των όπλων.

Δυστυχώς γι’ αυτούς το μίσος τους δε σκοτώνει την ελπίδα μας.

Πολλοί από εμάς, δικαίως, μπορούμε να χαρακτηριστούμε «παιδιά του διαδικτύου», καθώς μεγαλώσαμε παράλληλα με τη γέννηση, εξέλιξη και ωρίμανσή του. Ο τρόπος που λειτουργεί αλλά και οι άγραφοι κανόνες συμπεριφοράς του αποτελούν κομμάτι της ευρύτερης αντίληψής μας. Είναι λοιπόν φυσικό, όταν συζητάμε περί της ανωνυμίας στο διαδίκτυο, άτομα σαν εμένα και τη γενιά μου να θεωρούμε ότι απειλείται κεκτημένο δικαίωμά μας. Το άρθρο αυτό υπερασπίζεται το δικαίωμα στην ανωνυμία, διαχωρίζοντας την ασυδοσία από την ανωνυμία.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο έχει δυο επίπεδα. Το επιφανειακό και το ουσιαστικό.

Στο πρώτο επίπεδο, το επιφανειακό, επικρατεί η αντίληψη ότι όντως ισχύει αυτό που λέμε «δικαίωμα στην ανωνυμία του διαδικτύου». Η αντίληψη αυτή είναι η δεσπόζουσα, καθώς είναι επιφανειακά προφανές ότι κάποιος μπορεί να γράψει οτιδήποτε χωρίς να αναγκαστεί να φανερώσει το πραγματικό του όνομα. Στο δεύτερο επίπεδο, το ουσιαστικό, η ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν αποτελεί δεδομένο, καθώς η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα ταυτοποίησης του συγγραφέα με το όνομα που είναι καταγεγραμμένος στα αρχεία τού εκάστοτε κράτους.

Για να μπορεί να γίνει συζήτηση πρέπει πρώτα να ανασκαλίσουμε τις ρίζες αυτού που αναγνωρίζουμε ως κεκτημένο.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο είναι κάτι που δεν χρειάστηκε αγώνες για να κατακτηθεί. Η φύση του διαδικτύου θέσπισε την ανωνυμία ως κεκτημένο λόγω της άναρχης οργανωτικής του δομής. Η γενιά μου υπερασπίζεται κάτι που της δόθηκε και όχι κάτι που πολέμησε να κατακτήσει. Η γενιά αυτή, διδασκόμενη από το παρελθόν, προσπαθεί να προλάβει τη βεβήλωση των διαδικτυακών της δικαιωμάτων, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα προς αποφυγήν της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής της (γιατί τα προσωπικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν άμεσα το επίπεδο ζωής του).

Εκείνο που κατακτήθηκε ως κεκτημένο και το οποίο χρειάζεται συνεχείς αγώνες είναι η διαφύλαξη της ανάγκης ύπαρξης αυστηρών προϋποθέσεων για να αρθεί το απόρρητο των ηλεκτρονικών μας δεδομένων.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος… Αν σταματήσουμε το συλλογισμό εδώ, τότε στρουθοκαμηλίζουμε και θα χάσουμε και τα αβγά και τα πασχάλια.

Παράλληλα με την ανωνυμία μας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε τη συνέχιση του διαδικτύου, ως ενός χώρου στον οποίο χωράει κάθε άποψη και όπου ο διάλογος ενθαρρύνεται και ευδοκιμεί. Οφείλουμε λοιπόν να διασφαλίσουμε την προστασία τού χρήστη που υπόκειται σε πνευματική τρομοκρατία (η οποία συχνά πυροδοτεί και άλλα είδη τρομοκρατίας) από διάφορους επιτήδειους. Οφείλουμε να ζητήσουμε από το κράτος το δικαίωμα στην προστασία του χρήστη από την ασυδοσία των «ανωνύμων».

Εδώ φτάνουμε στην ουσία της συζήτησης. Υπάρχουν ανώνυμοι κι «ανώνυμοι» (ή βλακώνυμοι). Να πάρουμε το παράδειγμα του blog μου. Φροντίζω να γράφω το όνομά μου στην προμετωπίδα του καταστήματος. Αν στη θέση τού «Γιώργος Ιορδάνου» υπήρχε κάτι άλλο, π.χ. «κόλοκος», και λαμβανομένου υπόψη ότι δεν έβριζα ή συκοφαντούσα άλλα άτομα και ότι στα ιστολόγια στα οποία κατέθετα σχόλια υπέγραφα με το αντίστοιχο ψευδώνυμο, τότε θα ήμουν ένας κανονικός ανώνυμος που διατηρεί το δικαίωμα να μην εκθέτει τον εαυτό του. Αυτή είναι η χρήση της ανωνυμίας, την οποία ως άτομο ασπάζομαι και θέλω να προστατέψω. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε χρήστη να μπορεί να γράφει την άποψή του χωρίς να κινδυνεύει να μαυροπινακιστεί κοινωνικά. Σε μια κοινωνία που βασίζεται στο ταμπέλωμα, το δικαίωμα αυτό καθίσταται ιερό.

Αν, όμως, ο ανώνυμος αποφασίσει να γίνει «ανώνυμος» μόνο και μόνο για να μπορεί να λιβελογραφεί, να βρίζει και να συκοφαντεί άμοιρος των συνεπειών, τότε η «ανωνυμία» αυτόματα αποκτά αρνητική υπόσταση.

Γι’ αυτό, οι πραγματικοί υπέρμαχοι της ανωνυμίας του διαδικτύου οφείλουν να είναι αντίθετοι στην αποποίηση ευθυνών του λόγου μέσω της «ανωνυμίας». Πρέπει επιτέλους να διαχωρίσουμε την ανωνυμία από την ασυδοσία.

Προτάσεις:
Πρέπει να υπάρχει απλός, πρακτικός και γρήγορος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Η ταχύτητα της αποκατάστασης του ονόματος του θύματος λιβέλου είναι νευραλγικό ζήτημα, καθώς, αν η αποκατάσταση του ονόματος του θιγόμενου ατόμου εφαρμοστεί κατόπιν εορτής -όταν το άρθρο δηλαδή κοιμάται ξεχασμένο στο αρχείο- τότε η όλη αντίδραση χάνει την ουσία της (η ρετσινιά έμεινέν σου δηλαδή).

Ζητώντας την αποτελεσματική πάταξη της ασυδοσίας στο διαδίκτυο μέσω της ανωνυμίας, δεν σημαίνει ότι η αστυνομία πρέπει να έχει εύκολη πρόσβαση στα προσωπικά ηλεκτρονικά μας δεδομένα. Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις και οι εξουσιοδοτήσεις για πρόσβαση σε τόσο ευαίσθητα δεδομένα είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο στην όλη συζήτηση. Δεν πρέπει να καταλήξουμε όπως η Αστυνομία Κύπρου, όπου μέχρι και η κουτσή Μαρία μπορεί να ιχνηλατήσει τις κινήσεις κάποιας διεύθυνσης.

Tο δικαίωμα της προστασίας από τους λιβελογράφους πρέπει να είναι οικουμενικό και να μην είναι συνδεδεμένο με την εισοδηματική κατάσταση του κάθε πολίτη. Αυτό είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, καθώς στην παρούσα φάση οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι οι έχοντες την οικονομική ευχέρεια να μισθώσουν δικηγόρο για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες εναντίον των ατόμων που τους θίγουν.

ΔΕΝ χρειάζεται μια αυστηρή νομοθεσία. Πρέπει να αποφευχθεί το φαινόμενο που παρατηρείται στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κάθε φορά που κάποιος εκφέρει δημόσια άποψη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει αγωγές που θα υποθηκεύσουν τη ζωή του. Δεν πρέπει ο νόμος να είναι αυστηρός, αλλά επιβάλλεται να είναι εφαρμόσιμος με ευέλικτες παραγωγικές διαδικασίες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (01/01/2010, σελ. 48, κωδικός άρθρου: 920507)

Η αλλαγή του χρόνου λειτουργεί σαν ορόσημο για μένα. Να λοιπόν που η ευαισθησία δε λέει να δαμαστεί παρόλα τα χαστούκια. Ευτυχώς. Καλά τα πήγαμε και φέτος…ή όπως λένε.. «τη γλυτώσαμε και φέτος».

Απόψε η νύχτα θα με βρεί αρχικά στο τραπέζι με την οικογένεια – την οποία όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζομαι – και μετά στους δρόμους της παλιάς πόλης με φίλους και γνωστούς.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε αυτά που σκέφτομαι και γράφω τόσα χρόνια τώρα. Είστε το αντίβαρο στην εχθρότητα. Ευχαριστώ. Όπως λέει και ο Θανάσης «αυτή η νύχτα ας μας βρει μ´ αυτούς που αγαπάμε». Να είστε πάντα καλά, εσείς κι αυτοί που αγαπάτε. Τα αλλά έρχονται, ουλλα σαζουν.

Του χρόνου ελπίζω να πιννουμε μπύρες σε ολόκληρη την παλιά Λευκωσία, χωρίς σιηπέττους, συρματοπλέγματα, ταυτότητες τζιαι μίσος.

Χτες διεξήχθηκε η αντιφασιστική πορεία από την Πλατεία Ελευθερίας μέχρι τα φώτα της αστυνομίας του Λυκαβητού. Η μαζικότητα της πορείας ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας. Χοντρικά υπήρχαν γύρω στα 600 άτομα, τα οποία στην πλειοψηφία τους ήταν συσπειρωμένα και φώναζαν τα ίδια συνθήματα, γεγονός σπάνιο καθώς τις πλείστες φορές σε τέτοιου είδους μαζώξεις οι συμμετέχοντες δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Οι μεγάλοι απόντες από την χτεσινή πορεία ήταν οι επίσημοι πολιτικοί φορείς. Υπήρχαν φυσικά ατομικές παρουσίες πολιτικών προσώπων όμως η επίσημη κομματική ηγεσία περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στην έκδοση ανακοινώσεων. Οι νεολαίες, τα πολιτικά «νιάτα» του τόπου, ήταν κλεισμένα στην κρατική έκθεση και μονολογούσαν ο ένας απέναντι στον άλλο (γιατί το χτεσινό πανηγύρι της ΠΟΦΕΝ κάθε άλλο παρά «συζήτηση» ήταν) αντί να βρίσκονται – έστω με μικρές αντιπροσωπείες – στην πορεία.

Με χαροποίησε ιδιαιτέρως που είδα άτομα διαφόρων ηλικιών, Ε/Κ, Τ/Κ και μετανάστες, να πορεύονται μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό. Η πορεία των φασιστων, η πορεία του ΕΛΑΜ ενάντια στους μετανάστες, όχι μόνο ανακόπηκε, αλλά ματαιώθηκε πριν καν αρχίσει. Η αντιφασιστική πορεία έδειξε ότι όταν ο φασισμός χτυπά την πόρτα, ο κόσμος αντιδρά μαζικά και δίνει ξεκάθαρα και διαυγή μηνύματα.

Φυσικά, όπως πάντα δεν έλειψαν οι επιτήδειοι που φροντίζουν να δηλητηριάζουν ότι καλό συμβαίνει στην Κύπρο. Αναφέρομαι στα ξεφτέρια με τις κουκούλες τα οποία κρατούσαν ρόπαλα και συναφή εξαρτήματα πρόκλησης σωματικής ζημιάς. Πόσο αφελές είναι να διατυμπανίζεις ότι πολεμάς τον φασισμό γινόμενος ο ίδιος φασίστας; Από τη στιγμή που ζούμε σε μια χώρα που σέβεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, η χρήση της κουκούλας και η θωράκιση πίσω από την ανωνυμία της μάζας σημαίνει ότι ή εκείνο που πρεσβεύεις δεν αξίζει, ή ότι εσύ δεν αξίζεις. Εικάζω το δεύτερο.

Κλείνω, συγχαίροντας όλους όσου συνέδραμαν στη διοργάνωση της πορείας. Πολύ φοβάμαι ότι μετά τη σημερινή κινητοποίηση, οι φασίστες θα αντιληφθούν πρώτα ότι αποτελούν μειοψηφία και μετά ότι η πλειοψηφία είναι εναντίων τους, με αποτέλεσμα οι μελλοντικές τους αντιδράσεις να είναι ενδεχομένως πιο επιθετικές. Όπως και να έχει, εμείς εδώ είμαστε.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών και νεαρών κυρίως στην εντός των τειχών Λευκωσία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Φανερωμένης. Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι άσχετες με την εμφάνιση και δράση νεοφασιστικών ομάδων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο. Η διαδικασία επανένωσης του τόπου και η παγκόσμια οικονομική κρίση δημιουργούν συνθήκες που οι νεοφασιστικές ομάδες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, με στόχο την καλλιέργεια της ξενοφοβίας και την παρεμπόδιση της λύσης του Κυπριακού.

Στις 27 του Δεκέμβρη συγκεκριμένη νεοφασιστική ομάδα, το ΕΛΑΜ, διοργανώνει πορεία με σύνθημα “ένας ξένος εργάτης = ένας άνεργος”, το οποίο παραπέμπει άμεσα στο ναζιστικό σύνθημα “4 000 000 Εβραίοι ίσον 4 000 000 άνεργοι”, που άνοιξε το δρόμο στο Ολοκαύτωμα.

Η σύνδεσή τους με νεοναζιστικές ομάδες του εξωτερικού, όπως την ελληνική “Χρυσή Αυγή”, την ιταλική Forza Nuova και το γερμανικό, ακροδεξιό κόμμα NPD καθώς και με τις ξεκάθαρες αναφορές στην ΕΟΚΑ Β και στο δικτάτορα Μεταξά, με πορείες στρατιωτικού τύπου σε κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των οποίων επιτίθενται σε μετανάστες, δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θέλουν να δημιουργήσουν κοινωνική ένταση και να μας οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, των οποίων οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συνέπειες τραγικές.

Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους και δημοκρατικούς πολίτες και φορείς, τις οργανώσεις νεολαίας, τα κόμματα και τις συντεχνίες, να αντισταθούν δυναμικά και έμπρακτα σ’ αυτή την απειλή.

Στην Κύπρο, αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, έχουμε βιώσει το φασισμό και τις συνέπειές του. Η κοινωνία δεν πρέπει να τους αφήσει να δράσουν ανενόχλητοι για ακόμη μια φορά. Αυτή τη φορά θα πρέπει να μας βρουν μπροστά τους. Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα σ’ αυτούς που θέλουν να καταργήσουν τη δημοκρατία.

Καμία ανοχή στους εχθρούς της ελευθερίας! Καμία ανοχή στο φασισμό!

Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 15.30 στην Πλατεία Ελευθερίας.

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία
Τηλέφωνα επικοινωνίας : 99 583947, 99 418575, 99 372147

Περισσότερα από 30 άτομα από όλους τους πολιτικούς χώρους, μαζευτήκαμε στο http://www.epanenosi.com/ για να εκφράσουμε την πρόθεση μας για λύση του Κυπριακού. Είναι ίσως η πρώτη φορά που άτομα με τόσο διαφορετικούς πολιτικούς προσανατολισμούς βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη, προβάλλοντας την ανάγκη εξεύρεσης λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Προσωπικά, συμμετέχω γιατί έχω κουραστεί να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Επειδή πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι η συντήρηση αυτής της επιφανειακά παγιωμένης κατάστασης που βιώνουμε κρατά αλυσοδεμένη τη χώρα μας από το λαιμό. Η ύπαρξη του status quo, παράλληλα με την επίπλαστη ευμάρεια της πλευράς μας, οδηγεί την Κύπρο προς την καταστροφή. Το Κυπριακό πρόβλημα δεν έχει παγιωθεί στο 1974. Αντιθέτως, το πρόβλημα μεγαλώνει, εξελίσσεται, αλλάζει ισορροπίες, επηρεάζει τις ζωές μας. Η εικόνα της αδράνειας είναι ψευδής. Η διαιώνιση της διχόνοιας πρέπει να σταματήσει.

Αυτά και άλλα πολλά στο Επανένωση 2010