ΠΗΓΗ: http://newscyprus.blogspot.com/2010/02/blog-post_20.html

Αραδιάζω λίγες σκόρπιες σκέψεις καθόδων από το Science Museum στο Λονδίνο προς Southampton με αφορμή μια συζήτηση που είχα με μερικούς φίλους στο facebook με θέμα την αύξηση των χρηστών κάνναβης στην Κύπρο. Να τονίσω ότι δεν έχω διαμορφωμένη άποψη και ότι απλά παραθέτω κάποιες σκέψεις για προβληματισμό και συζήτηση. Το παρόν ήταν σχόλιο που ξεπέρασε το όριο των 1000 χαρακτήρων του facebook.

Η χρήση κάνναβης αυτή καθεαυτή δε με βρίσκει αντίθετο από πεποίθηση, καθώς δεν τη θεωρώ κατακριτέα παρόλο που δεν είναι της αρεσκείας μου. Όπως πάντα όμως είναι αναγκαίο να ξεχωρίσουμε την χρήση από την κατάχρηση, η οποία μάλιστα είναι θέμα προβληματικό στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, και προς απάντηση ενός φίλου που ρώτησε γιατί θεωρώ ανησυχητικό που στην Κύπρο σημειώθηκε αύξηση στη χρήσης κάνναβης αναφέρω δυο λόγους που με προβληματίζουν. Πρώτο, η διαδικασία εμπορίας και κατοχής του αγαθού είναι παράνομη με αποτέλεσμα να εμπλέκει τον χρήστη-καταναλωτή σε συνδιαλλαγές και επαφές με άτομα του υποκόσμου που έχουν άμεση πρόσβαση σε πιο βαριά ναρκωτικά – κατά τον ορθό διαχωρισμό βαρέων και ελαφρών που ποτέ δεν κάναμε στην Κύπρο – δικαιώνοντας τους φοβικούς ότι τα πάντα οδηγούν στην ηρωίνη. Δεύτερο, η χρήση αμφιβόλου ποιότητας – και επεξεργασίας – κάνναβης είναι όντως ανησυχητικό φαινόμενο για την υγεία των χρηστών. Το δεύτερο πρόβλημα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως προσπεράσιμο καθώς ο αντίλογος θα ήταν ότι ο χρήστης λαμβάνει την απόφαση να καπνίσει κάνναβη με γνώση του ρίσκου.

Το άλλο που με παιδεύει σκεπτόμενος κατά πόσο είμαι υπέρ η κατά της αποποινικοποίησης της κάνναβης είναι ότι ενώ δεν έχω γνωρίσει χρήστες που να λειτουργούν κατά το Αριστοτελικό «παν μέτρον άριστον», έχω γνωρίσει πολλούς που λειτουργούν κατά το διαχρονικό «παν μέτρον άχρηστον». Με άλλα λόγια ξέρω λίγο πιο πολλά άτομα απ’ ότι θα ήθελα που είναι καμένα.

Επίσης δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο ο χασισοτουρισμος είναι κάτι που θα ήθελα για την Κύπρο. Εδώ μια Αγία Νάπα έχουμε και το πηδήξαμε τόσο.

Και τελευταίο, παρακολουθώντας τους αριθμούς και τις τάσεις καπνίσματος «συμβατικού» τσιγάρου στην Κύπρο, με προβληματίζει κατά πόσο το κάπνισμα κάνναβης ενδέχεται να έχει αντίστοιχη εξάπλωση στην κοινωνία σαν συνήθεια και σαν «status». Πάλι ο αντίλογος θα έλεγε ότι το συμβατικό τσιγάρο προωθήθηκε με πάρα πολλά μέσα ενώ το κάπνισμα κάνναβης όχι. Τρανό παράδειγμα θα ήταν η δωρεάν διάθεση πακέτων στους στρατιώτες της προηγούμενης  γενιάς.

Εσείς τι λέτε;

Τον τελευταίο χρόνο δέχομαι διάφορες προσωπικές επιθέσεις από άτομα των άκρων, εθνικιστικές οργανώσεις και blogs. Η πολιτική που ακολουθούσα ήταν αυτή της σιωπής, καθώς απαντώντας θα έδινα αξία στη συκοφαντική τους δυσφήμιση. Το περιθώριο πρέπει να μένει στο περιθώριο και δε χρειάζεται να το φέρνουμε στο προσκήνιο.

Σήμερα όμως ο κόμπος έφτασε στο κτένι, καθώς χρησιμοποιώντας τις σύνηθες πρακτικές παραχάραξης της αλήθειας που επιστρατεύουν, επιτέθηκαν στη Δημοκρατική Κίνηση Κυπρίων Φοιτητών ΑΓΩΝΑΣ Ηνωμένου Βασιλείου.

Τα ξεφτέρια της τάχα “Επιτροπής για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο” επιτέθηκαν στο άτομο μου, χρησιμοποιώντας ύβρεις και μειωτικούς χαρακτηρισμούς. Το χειρότερο δε είναι ότι μέσω της επίθεσης στο άτομο μου και διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, επιτέθηκαν στην παράταξη που υποστηρίζω τρείς μέρες πριν τις εκλογές. Κάνοντας με στόχο νόμισαν ότι μπορούν να πλήξουν την ένδοξη παράταξη του ΑΓΩΝΑ που έχει αφετηρία τους αγώνες του Δώρου Λοΐζου και του Βάσου Λυσσαρίδη.

Τα ψεύδη των συγκεκριμένων ατόμων προωθούνται βάση ατζέντας. Όλα ανεξαιρέτως τα επιχειρήματα τους είναι ψευδή. Ας τα αναφέρουμε ένα προς ένα.

Ο πρώτος ισχυρισμός είναι ότι είμαι “νενέκος” όπως διχαστικά αναφέρουν. Ουδέν αναληθέστερο. Τον καιρό του δημοψηφίσματος η Νεολαία ΕΔΕΚ (τότε ΝΕΟΣ) έλαβε απόφαση σχετικά με το Σχέδιο Ανάν πριν να τοποθετηθεί η επίσημη ΕΔΕΚ. Η θέση μου (όπως υπάρχει στα πρακτικά της νεολαίας που ήμουν μέλος του κεντρικού της συμβουλίου) ήταν υπέρ του ΟΧΙ. Μάλιστα, ήμουν παρών και σε όλες ανεξαιρέτως τις εκδηλώσεις διαφώτισης για τα δεινά του σχεδίου Ανάν που διοργάνωσε η νεολαία και το κόμμα.

Η δεύτερη επίθεση που δέχομαι είναι ότι δεν στήριξα την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου. Επίσης κατάφορο ψέμα. Για μήνες βρισκόμουν σε καθημερινή επικοινωνία με το κόμμα καθώς ήμουν ένα από τα κύρια άτομα, υπεύθυνα για τη συγκρότηση της καθόδου των φοιτητών του Ηνωμένου Βασιλείου προς υποστήριξη του υποψηφίου που στήριζε η ΕΔΕΚ. Αυτό μπορεί να το διαβεβαιώσει η τότε κοινοβουλευτική συνεργάτιδα του προέδρου, αλλά και οποιοσδήποτε βρισκόταν στο κόμμα τις μέρες των εκλογών, καθώς θα με θυμάται να είμαι σε ένα γραφείο ώρες μπροστά από το τηλέφωνο.

Η τρίτη επίθεση που δέχτηκα είναι σχετικά με την εμπλοκή μου στο blog epanenosi.com. Το εν λόγω blog δεν ρυθμίζεται από οποιανδήποτε επιτροπή. Ο καθένας γράφει ότι θέλει γύρω από τη γενική θεματολογία της επανένωσης της Κύπρου. Μέχρι τώρα δεν έτυχε να γράψω κάτι. Το κάθε άρθρο όμως εκπροσωπεί τον συγγραφέα του και μόνο. Για παράδειγμα, δε θα μπορούσα ποτέ να συμφωνήσω με την εκ περιτροπής προεδρία, παρόλο που οι πλείστοι συντελεστές του blog συμφωνούν. Πέραν τούτου, τα μέλη της “επιτροπής για την αποκατάσταση της δημοκρατίας” αφήνουν να νοηθεί ότι οι συμμετέχοντες προέρχονται μόνο από το ΑΚΕΛ, ενώ αν κάποιος δει ένα προς ένα τα ονόματα θα συμπεράνει ότι προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους, από νεοφιλελεύθερη δεξιά, μέχρι εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

Τέταρτο, η “επιτροπή” υπαινίσσεσαι ότι σχολίασα αρνητικά τη νίκη του Αποστολίδη στο Βρετανικό δικαστήριο. Η “απόδειξη” που παραθέτουν είναι ο σύνδεσμος που υπήρχε στο blog μου σε ένα άρθρο της Cyprus-mail. Να σημειώσουμε ότι παραθέτω δεκάδες συνδέσμους τη μέρα και ότι ξεκαθάρισα πολλές φορές ότι οι σύνδεσμοι αυτοί είναι τα άρθρα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον κάθε μέρα, και όχι άρθρα με τα οποία απαραιτήτως συμφωνώ. Για ακόμη μια φορά εκτίθενται καθώς η απόλυτη τους προσέγγιση αλλοιώνει την αλήθεια προωθώντας την πολιτική τους ατζέντα και εξυπηρετώντας προφανώς αλλότρια συμφέροντα.

Πέμπτο, σε καμία περίπτωση δεν έχω σβήσει σχόλιο από το blog μου. Η μόνη φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν επειδή θεωρήθηκε αυτόματα spam από τον μηχανισμό που τρέχει το blog. Αμέσως επικοινώνησα με τον συγγραφέα και απολογήθηκα δημόσια και κατ’ ιδίαν.

Τελευταίο, στην προσπάθεια τους να ενορχηστρώσουν την συκοφαντική τους δυσφήμιση ανάτρεξαν χρόνια πριν και βρήκαν δυο άρθρα στο blog μου ‘www.iordanou.org’ που είχαν αναφορά στον Δρουσιώτη, εκ των οποίων το ένα αναφερόταν στην προδοτική ΕΟΚΑ Β’ για να δικαιολογήσουν τάχα ότι εγώ είμαι φιλοΑΚΕΛικός. Γιατί άραγε η περιβόητη “επιτροπή” δεν ανάτρεξε στις ουκ ολίγες αναφορές και κριτικές μου στο ΑΚΕΛ;

Το blog μου μεγάλωσε μαζί μου. Γράφω εκεί από τον καιρό που ήμουν έφηβος. Οι απόψεις μου ωριμάζουν και εξελίσσονται. Το να με κρίνει κάποιος αποσπασματικά μόνο πρόστυχο είναι. Η στάση μου είναι συνώνυμη με την εντιμότητα. Ο βίος μου είναι ανοιχτός μέσω της έκθεσης μου στις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης και στα blog. Ότι διαβάζω και γράφω είναι ανοιχτό σε όλους. Άλλοι συνήθισαν να δρουν υπογείως, εγώ συνήθισα να δρω δημόσια.

Καιρός να καταλάβουμε όλοι ότι η πολιτική χρειάζεται διαφάνεια. Η πολιτική χρειάζεται άτομα που δεν φοβούνται να εκτεθούν στην κοινωνία γιατί δεν έχουν κάτι να κρύψουν. Εγώ δεν έχω κάτι. Οι συντελεστές του christofias-watch έχουν; Γιατί δεν βγάζουν τις κουκούλες και να συμμετάσχουν σε δημόσιο και επώνυμο διάλογο με την κοινωνία; Ίσως ανακαλύψουν ότι η λάσπη δύσκολα ρίχνεται όταν δεν κρύβεσαι σαν κλέφτης.

Καμία ανοχή πλέον στην πνευματική τρομοκρατία και τη συκοφαντία των ανώνυμων. Ονομάζομαι Γιώργος Ιορδάνου και είμαι ΕΔΕΚίτης και ΑΓΩΝΙΤΗΣ από τα γεννοφάσκια μου. Εσείς πως ονομάζεστε; Τί είστε; Ποιά είναι οι ατζέντα σας;

Κλείνωντας να αναφέρω ότι χαίρομαι που τέτοια περιθωριακά άτομα τα βάζουν μαζί μου. Σημαίνει ότι κάτι κάνουμε καλά και ενοχλούνται. Δεν μπορώ παρά να θυμιθώ τα λόγια του Δώρου Λοΐζου που περιγράφει τις επιθέσεις των λευκών, των φωτισμένων και των κόκκινων, αλλά και την αμοιβαία δέσμευση όλων των ΑΓΩΝΙΤΩΝ οτι «εμείς θα τους αντισταθούμε όποιοι κι αν είναι όσο δυνατοί κι αν είναι»

Γιώργος Ιορδάνου

www.iordanou.org
George@Iordanou.org

Το τρικ των λάθος ερωτήσεων είναι σύνηθες φαινόμενο στη χώρα του χρυσοπράσινου φύλλου. Η πρακτική αυτή επιστρατεύεται συχνά από δημοσιογράφους και πολιτικούς στην προσπάθεια τους να χειραφετήσουν την κοινή γνώμη.

Λέω ώρες-ώρες κάτι παράξενα.. άκου «κοινή γνώμη». Σε περίπτωση που διερωτάσαι εννοώ όλους εμάς. Παρόλη την ειδίκευση μας στη διαίρεση, μας ενώνει η κοινή αντίληψη ορισμένων δημοσιογράφων και πολιτικών ότι είμαστε ηλίθιοι.

Ποιοι είναι όμως οι πολιτικοί και ποιοι οι δημοσιογράφοι; Ποιοι είναι οι καλοί ποιοι οι κακοί (συνήθισες τις ταμπέλες μασκαρά). Μην περιμένεις απάντηση. Τόσους αιώνες δε λύθηκε ο γρίφος του αβγού και της κότας. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι τo ένα φέρνει τ’ άλλο. Αν είχαμε αξιόλογη δημοσιογραφία δε θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς, ούτε όμως αν είχαμε αξιόλογους πολιτικούς θα είχαμε τέτοια δημοσιογραφία (vice versa που λέμε).

Διάβασα τον uber Πατριώτη Λάζαρο στη Σημερινή, την Mπουμπουλίνα Κλαίρη στον Πολίτη, διάβασα τα blogs… και το μόνο που κατάλαβα είναι αυτό που είπαμε πολλές φορές: ότι αν λυθεί το Κυπριακό πολλοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με καραμπινάτη κρίση ταυτότητας. Δε θα έχουν λόγο ύπαρξης.

Δολοφονήθηκε λοιπόν ο Άντης Χατζηκωστής (ίσως να είμαι ο πρώτος που γράφει το ονοματεπώνυμο του και δεν τον αποκαλεί απλά «ο Άντης» – οι υπόλοιποι φαντάζομαι πρέπει να έκαναν στρατό μαζί του). Κρίμα που έφυγε έτσι ένας νέος άνθρωπος. Κρίμα γι’ αυτούς που αφήνει πίσω. Κρίμα όμως και για την Κυπριακή κοινωνία που της χρέωσαν πολιτικούς και δημοσιογράφους χειρότερους από κοράκια. Οι αυθεντίες όρμηξαν να εκφέρουν την πολυπόθητη άποψή τους. Τα κοράκια μυρίζονται τη νεκρή σάρκα, τα δικά μας σαρκοβόρα μοιρήστηκαν αίμα και έσπευσαν να κανιβαλίσουν. Στη νήσο των Αγίων δε χρειαζόμαστε CSI. Έχουμε τα ξεφτέρια που χωρίς να ξέρουνε την τύφλα τους αποφάνθηκαν και μας ανακοίνωσαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι η δολοφονία είχε «πολιτικά κίνητρα». Που ‘σαι ρε μεγάλε Sherlock.

Ένα εικοσιτετράωρο μετά η αστυνομία ως συνήθως δεν κατάφερε να περιορίσει τους χαφιέδες της. Kανάλια και blogs αναφέρονται στα ονόματα των πιθανών υπόπτων. Τα κίνητρα κατά την αστυνομία φαίνεται να ήταν οικονομικά διαψεύδοντας πανηγυρικά τους διχοτομιστές που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη διχόνοια και τον τρόμο.

Αντί λοιπόν να ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις, παρασυρόμαστε και ρωτάμε αυτά που θα οδηγήσουν στα συμπεράσματα που εκείνοι θέλουν να φτάσουμε. Ρωτώ λοιπόν:

• ΠΩΣ στο καλό θα βγούμε από τον πάτο της υπολειτουργείας του συστήματος,
• ΠΩΣ θα αντιστραφεί η ανομία,
• ΠΩΣ θα σταματήσουμε να πληρώνουμε ακριβά μια διαχρονικά αναποτελεσματική αστυνομία που κάνει επιχειρήσεις «σκούπας» (σκούπα μόνο στα σκουπίδια χρησιμποιούμε άθλιοι) και τραβολογά έγκυες γυναίκες μέσα σε κλούβες λόγω του χρώματος του δέρματος τους,
• ΠΩΣ θα γίνει η αστυνομία επαγγελματική δύναμη που προστατεύει τον πολίτη χωρίς νταηλίκια,
• ΠΩΣ θα προχωρήσουμε μπροστά,
• ΠΩΣ θα λύσουμε το Κυπριακό για να μπορέσουμε επιτέλους να ασχοληθούμε με πιο άμεσα θέματα που επηρεάζουν εξίσου τις ζωές μας;

Αντί αυτού, εμείς διερωτώμαστε πως θα προστατευτούμε από εκείνους τους «άλλους» – αόριστα αλλά και πολύ συγκεκριμένα – που θέλουν το κακό μας. Κι η φαεινή λύση είναι να αγοράσουμε περισσότερα όπλα. Λες κι η Εθνική Φρουρά χρειάζεται κι άλλους τρόπους να παθαίνουν ατυχήματα οι νέοι του τόπου. Λες και σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ λόγω των όπλων.

Δυστυχώς γι’ αυτούς το μίσος τους δε σκοτώνει την ελπίδα μας.

Πολλοί από εμάς, δικαίως, μπορούμε να χαρακτηριστούμε «παιδιά του διαδικτύου», καθώς μεγαλώσαμε παράλληλα με τη γέννηση, εξέλιξη και ωρίμανσή του. Ο τρόπος που λειτουργεί αλλά και οι άγραφοι κανόνες συμπεριφοράς του αποτελούν κομμάτι της ευρύτερης αντίληψής μας. Είναι λοιπόν φυσικό, όταν συζητάμε περί της ανωνυμίας στο διαδίκτυο, άτομα σαν εμένα και τη γενιά μου να θεωρούμε ότι απειλείται κεκτημένο δικαίωμά μας. Το άρθρο αυτό υπερασπίζεται το δικαίωμα στην ανωνυμία, διαχωρίζοντας την ασυδοσία από την ανωνυμία.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο έχει δυο επίπεδα. Το επιφανειακό και το ουσιαστικό.

Στο πρώτο επίπεδο, το επιφανειακό, επικρατεί η αντίληψη ότι όντως ισχύει αυτό που λέμε «δικαίωμα στην ανωνυμία του διαδικτύου». Η αντίληψη αυτή είναι η δεσπόζουσα, καθώς είναι επιφανειακά προφανές ότι κάποιος μπορεί να γράψει οτιδήποτε χωρίς να αναγκαστεί να φανερώσει το πραγματικό του όνομα. Στο δεύτερο επίπεδο, το ουσιαστικό, η ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν αποτελεί δεδομένο, καθώς η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα ταυτοποίησης του συγγραφέα με το όνομα που είναι καταγεγραμμένος στα αρχεία τού εκάστοτε κράτους.

Για να μπορεί να γίνει συζήτηση πρέπει πρώτα να ανασκαλίσουμε τις ρίζες αυτού που αναγνωρίζουμε ως κεκτημένο.

Η ανωνυμία στο διαδίκτυο είναι κάτι που δεν χρειάστηκε αγώνες για να κατακτηθεί. Η φύση του διαδικτύου θέσπισε την ανωνυμία ως κεκτημένο λόγω της άναρχης οργανωτικής του δομής. Η γενιά μου υπερασπίζεται κάτι που της δόθηκε και όχι κάτι που πολέμησε να κατακτήσει. Η γενιά αυτή, διδασκόμενη από το παρελθόν, προσπαθεί να προλάβει τη βεβήλωση των διαδικτυακών της δικαιωμάτων, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα προς αποφυγήν της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής της (γιατί τα προσωπικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν άμεσα το επίπεδο ζωής του).

Εκείνο που κατακτήθηκε ως κεκτημένο και το οποίο χρειάζεται συνεχείς αγώνες είναι η διαφύλαξη της ανάγκης ύπαρξης αυστηρών προϋποθέσεων για να αρθεί το απόρρητο των ηλεκτρονικών μας δεδομένων.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος… Αν σταματήσουμε το συλλογισμό εδώ, τότε στρουθοκαμηλίζουμε και θα χάσουμε και τα αβγά και τα πασχάλια.

Παράλληλα με την ανωνυμία μας, οφείλουμε να διαφυλάξουμε τη συνέχιση του διαδικτύου, ως ενός χώρου στον οποίο χωράει κάθε άποψη και όπου ο διάλογος ενθαρρύνεται και ευδοκιμεί. Οφείλουμε λοιπόν να διασφαλίσουμε την προστασία τού χρήστη που υπόκειται σε πνευματική τρομοκρατία (η οποία συχνά πυροδοτεί και άλλα είδη τρομοκρατίας) από διάφορους επιτήδειους. Οφείλουμε να ζητήσουμε από το κράτος το δικαίωμα στην προστασία του χρήστη από την ασυδοσία των «ανωνύμων».

Εδώ φτάνουμε στην ουσία της συζήτησης. Υπάρχουν ανώνυμοι κι «ανώνυμοι» (ή βλακώνυμοι). Να πάρουμε το παράδειγμα του blog μου. Φροντίζω να γράφω το όνομά μου στην προμετωπίδα του καταστήματος. Αν στη θέση τού «Γιώργος Ιορδάνου» υπήρχε κάτι άλλο, π.χ. «κόλοκος», και λαμβανομένου υπόψη ότι δεν έβριζα ή συκοφαντούσα άλλα άτομα και ότι στα ιστολόγια στα οποία κατέθετα σχόλια υπέγραφα με το αντίστοιχο ψευδώνυμο, τότε θα ήμουν ένας κανονικός ανώνυμος που διατηρεί το δικαίωμα να μην εκθέτει τον εαυτό του. Αυτή είναι η χρήση της ανωνυμίας, την οποία ως άτομο ασπάζομαι και θέλω να προστατέψω. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε χρήστη να μπορεί να γράφει την άποψή του χωρίς να κινδυνεύει να μαυροπινακιστεί κοινωνικά. Σε μια κοινωνία που βασίζεται στο ταμπέλωμα, το δικαίωμα αυτό καθίσταται ιερό.

Αν, όμως, ο ανώνυμος αποφασίσει να γίνει «ανώνυμος» μόνο και μόνο για να μπορεί να λιβελογραφεί, να βρίζει και να συκοφαντεί άμοιρος των συνεπειών, τότε η «ανωνυμία» αυτόματα αποκτά αρνητική υπόσταση.

Γι’ αυτό, οι πραγματικοί υπέρμαχοι της ανωνυμίας του διαδικτύου οφείλουν να είναι αντίθετοι στην αποποίηση ευθυνών του λόγου μέσω της «ανωνυμίας». Πρέπει επιτέλους να διαχωρίσουμε την ανωνυμία από την ασυδοσία.

Προτάσεις:
Πρέπει να υπάρχει απλός, πρακτικός και γρήγορος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Η ταχύτητα της αποκατάστασης του ονόματος του θύματος λιβέλου είναι νευραλγικό ζήτημα, καθώς, αν η αποκατάσταση του ονόματος του θιγόμενου ατόμου εφαρμοστεί κατόπιν εορτής -όταν το άρθρο δηλαδή κοιμάται ξεχασμένο στο αρχείο- τότε η όλη αντίδραση χάνει την ουσία της (η ρετσινιά έμεινέν σου δηλαδή).

Ζητώντας την αποτελεσματική πάταξη της ασυδοσίας στο διαδίκτυο μέσω της ανωνυμίας, δεν σημαίνει ότι η αστυνομία πρέπει να έχει εύκολη πρόσβαση στα προσωπικά ηλεκτρονικά μας δεδομένα. Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις και οι εξουσιοδοτήσεις για πρόσβαση σε τόσο ευαίσθητα δεδομένα είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο στην όλη συζήτηση. Δεν πρέπει να καταλήξουμε όπως η Αστυνομία Κύπρου, όπου μέχρι και η κουτσή Μαρία μπορεί να ιχνηλατήσει τις κινήσεις κάποιας διεύθυνσης.

Tο δικαίωμα της προστασίας από τους λιβελογράφους πρέπει να είναι οικουμενικό και να μην είναι συνδεδεμένο με την εισοδηματική κατάσταση του κάθε πολίτη. Αυτό είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, καθώς στην παρούσα φάση οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι οι έχοντες την οικονομική ευχέρεια να μισθώσουν δικηγόρο για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες εναντίον των ατόμων που τους θίγουν.

ΔΕΝ χρειάζεται μια αυστηρή νομοθεσία. Πρέπει να αποφευχθεί το φαινόμενο που παρατηρείται στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κάθε φορά που κάποιος εκφέρει δημόσια άποψη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει αγωγές που θα υποθηκεύσουν τη ζωή του. Δεν πρέπει ο νόμος να είναι αυστηρός, αλλά επιβάλλεται να είναι εφαρμόσιμος με ευέλικτες παραγωγικές διαδικασίες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (01/01/2010, σελ. 48, κωδικός άρθρου: 920507)

Η αλλαγή του χρόνου λειτουργεί σαν ορόσημο για μένα. Να λοιπόν που η ευαισθησία δε λέει να δαμαστεί παρόλα τα χαστούκια. Ευτυχώς. Καλά τα πήγαμε και φέτος…ή όπως λένε.. «τη γλυτώσαμε και φέτος».

Απόψε η νύχτα θα με βρεί αρχικά στο τραπέζι με την οικογένεια – την οποία όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζομαι – και μετά στους δρόμους της παλιάς πόλης με φίλους και γνωστούς.

Θέλω να σας ευχαριστήσω που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε αυτά που σκέφτομαι και γράφω τόσα χρόνια τώρα. Είστε το αντίβαρο στην εχθρότητα. Ευχαριστώ. Όπως λέει και ο Θανάσης «αυτή η νύχτα ας μας βρει μ´ αυτούς που αγαπάμε». Να είστε πάντα καλά, εσείς κι αυτοί που αγαπάτε. Τα αλλά έρχονται, ουλλα σαζουν.

Του χρόνου ελπίζω να πιννουμε μπύρες σε ολόκληρη την παλιά Λευκωσία, χωρίς σιηπέττους, συρματοπλέγματα, ταυτότητες τζιαι μίσος.

Χτες διεξήχθηκε η αντιφασιστική πορεία από την Πλατεία Ελευθερίας μέχρι τα φώτα της αστυνομίας του Λυκαβητού. Η μαζικότητα της πορείας ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας. Χοντρικά υπήρχαν γύρω στα 600 άτομα, τα οποία στην πλειοψηφία τους ήταν συσπειρωμένα και φώναζαν τα ίδια συνθήματα, γεγονός σπάνιο καθώς τις πλείστες φορές σε τέτοιου είδους μαζώξεις οι συμμετέχοντες δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Οι μεγάλοι απόντες από την χτεσινή πορεία ήταν οι επίσημοι πολιτικοί φορείς. Υπήρχαν φυσικά ατομικές παρουσίες πολιτικών προσώπων όμως η επίσημη κομματική ηγεσία περιορίστηκε για ακόμη μια φορά στην έκδοση ανακοινώσεων. Οι νεολαίες, τα πολιτικά «νιάτα» του τόπου, ήταν κλεισμένα στην κρατική έκθεση και μονολογούσαν ο ένας απέναντι στον άλλο (γιατί το χτεσινό πανηγύρι της ΠΟΦΕΝ κάθε άλλο παρά «συζήτηση» ήταν) αντί να βρίσκονται – έστω με μικρές αντιπροσωπείες – στην πορεία.

Με χαροποίησε ιδιαιτέρως που είδα άτομα διαφόρων ηλικιών, Ε/Κ, Τ/Κ και μετανάστες, να πορεύονται μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό. Η πορεία των φασιστων, η πορεία του ΕΛΑΜ ενάντια στους μετανάστες, όχι μόνο ανακόπηκε, αλλά ματαιώθηκε πριν καν αρχίσει. Η αντιφασιστική πορεία έδειξε ότι όταν ο φασισμός χτυπά την πόρτα, ο κόσμος αντιδρά μαζικά και δίνει ξεκάθαρα και διαυγή μηνύματα.

Φυσικά, όπως πάντα δεν έλειψαν οι επιτήδειοι που φροντίζουν να δηλητηριάζουν ότι καλό συμβαίνει στην Κύπρο. Αναφέρομαι στα ξεφτέρια με τις κουκούλες τα οποία κρατούσαν ρόπαλα και συναφή εξαρτήματα πρόκλησης σωματικής ζημιάς. Πόσο αφελές είναι να διατυμπανίζεις ότι πολεμάς τον φασισμό γινόμενος ο ίδιος φασίστας; Από τη στιγμή που ζούμε σε μια χώρα που σέβεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, η χρήση της κουκούλας και η θωράκιση πίσω από την ανωνυμία της μάζας σημαίνει ότι ή εκείνο που πρεσβεύεις δεν αξίζει, ή ότι εσύ δεν αξίζεις. Εικάζω το δεύτερο.

Κλείνω, συγχαίροντας όλους όσου συνέδραμαν στη διοργάνωση της πορείας. Πολύ φοβάμαι ότι μετά τη σημερινή κινητοποίηση, οι φασίστες θα αντιληφθούν πρώτα ότι αποτελούν μειοψηφία και μετά ότι η πλειοψηφία είναι εναντίων τους, με αποτέλεσμα οι μελλοντικές τους αντιδράσεις να είναι ενδεχομένως πιο επιθετικές. Όπως και να έχει, εμείς εδώ είμαστε.